Biyoviskozitenin pulmoner hipertansiyon tanı ve sınıflandırmasına etkisi
The effect of bioviscosity on the diagnosis and classification of pulmonary hypertension
- Tez No: 1014672
- Danışmanlar: PROF. DR. İBRAHİM BAŞARICI
- Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
- Konular: Kardiyoloji, Cardiology
- Anahtar Kelimeler: Belirtilmemiş.
- Yıl: 2026
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Akdeniz Üniversitesi
- Enstitü: Tıp Fakültesi
- Ana Bilim Dalı: Kardiyoloji Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Giriş: Pulmoner Hipertansiyon (PH), pulmoner vasküler yatakta artmış direnç ve buna bağlı gelişen sağ ventrikül disfonksiyonu ile karakterize kronik ve progresif seyirli hemodinamik bir bozukluktur. PH'un hemodinamik değerlendirilmesinde sağ kalp kateterizasyonu ile hesaplanan pulmoner vasküler direnç (PVR), hem tanısal sınıflandırmada hem de prognoz belirlenmesinde temel parametrelerden biri olarak kabul edilmektedir. Ancak geleneksel PVR formülü, kanın Newtonyen bir akışkan olduğu varsayımıyla biyoviskoziteyi sabit bir değişken olarak ele almaktadır. Amaç: Bu çalışmanın amacı, Pulmoner Hipertansiyon (PH) hemodinamisine sahip hastalarda klasik pulmoner vasküler direnç (PVR) ile biyoviskoziteye göre düzeltilmiş pulmoner vasküler direnç (aPVR) arasındaki ilişkiyi, yöntemler arası uyumu ve biyoviskozite düzeltmesinin PH tanı ve hemodinamik sınıflandırma üzerindeki olası etkisini değerlendirmektir. Ayrıca hemoglobin düzeyine göre tanımlanan anemi, normositemi ve polisitemi alt gruplarında PVR'nin sınıflandırma performansının değişip değişmediğinin araştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya Sağ Kalp Kateterizasyonu raporlarında PH hemodinamisi (mPAB > 20 mmHg) olan 267 hasta dahil edildi. Hastalar ESC Pulmoner Hipertansiyon Tanı ve Tedavi Kılavuzu'nda yer alan klinik sınıflamaya göre grup 1–5 PH alt tiplerine ayrıldı. Ayrıca hemoglobin düzeyine göre anemi, normositemi ve polisitemi grupları oluşturuldu. PVR ve aPVR arasındaki ilişki Spearman korelasyon analizi ile, iki ölçüm arasındaki fark Wilcoxon testi ile, yöntemler arası uyum ise Bland–Altman analizi ile değerlendirildi. Ek olarak, çalışmaya dahil edilen tüm hastalarda (n=267), Prekapiller PH grubunda (n=229) ve Postkapiller PH grubunda (n=38) aPVR referans alınarak PVR'nin sınıflama performansı gerçek negatif, yalancı negatif, yalancı pozitif ve gerçek pozitif oranları üzerinden incelendi. Bulgular: Çalışma grubunun demografik özellikleri incelendiğinde grubun çoğunluğunun (%66,7) kadın hastalardan oluştuğu görülmüştür. Klinik ölçümler neticesinde, olguların %85,8'inin Prekapiller PH (PAWB değerinin ≤15 mmHg) hastalarından oluştuğu saptanmıştır. Tüm hastalarda PVR ile aPVR arasında çok güçlü pozitif korelasyon bulundu (r=0,931; p < 0,05) ve iki yöntem arasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptandı (p = 0,000 < 0,05). Bland–Altman analizinde ortalama fark 0,274 WU olup istatistiksel olarak anlamlı değildi (p = 0,160 > 0,05); ancak sınırlı düzeyde orantısal yanlılık gösterildi (slope = -0,073; p = 0,043 < 0,05). Genel uyum oranının %91,0, uyumsuzluk oranının ise %9,0 olduğu tespit edildi. PH grupları arasında hemoglobin ve hematokrit dağılımlarının anlamlı farklılık gösterdiği; en yüksek hemoglobin ve hematokrit değerlerinin PAH grubunda ve özellikle Eisenmenger ilişkili KKH-PAH alt grubunda, en düşük hemoglobin ve hematokrit değerlerinin ise Sol Kalp Hastalığına Bağlı PH grubunda olduğu tespit edildi. Çalışmaya dahil edilen tüm hastalarda (n=267) aPVR referans alınarak PVR'nin sınıflama performansı değerlendirildiğinde, tüm kohortta gerçek pozitif oranı %76,0, gerçek negatif oranı %15, yalancı negatif oranı %7,1 ve yalancı pozitif oranı %1,9 olarak bulundu. Hemoglobin alt grupları incelendiğinde Anemi grubunda (n=79) gerçek pozitif oranı %72,1, yalancı negatif oranı %19 ve gerçek negatif oranı %8,9; Normositemi grubunda (n=162) gerçek pozitif oranı %74,6, gerçek negatif oranı %20,4, yalancı negatif oranı %2,5 ve yalancı pozitif oranı %2,5; Polisitemi grubunda (n=26) ise gerçek pozitif oranı %96,2 ve yalancı pozitif oranı %3,8 olarak saptandı. Bu sonuçlar, biyoviskozite düzeltmesinin özellikle anemi ve polisitemi varlığında PH'un hemodinamik sınıflandırmasını değiştirebileceğini ve tanı/tedavi süreçlerini etkileyebileceğini göstermektedir. Sonuç: PVR ile aPVR arasında genel olarak güçlü korelasyon ve yüksek sınıflama uyumu bulunmakla birlikte, iki yöntem bazı durumlarda ayrışabilmektedir. Biyoviskozite düzeltmesinin etkisi tüm PH popülasyonunda homojen olmayıp özellikle hemoglobin düzeyindeki sapmalarda ve seçilmiş klinik alt gruplarda belirginleşmektedir. Biyoviskozite düzeltmesinin, özellikle anemi ve polisitemi gibi hematolojik sapmaları olan PH hastalarında tanısal doğruluğu anlamlı düzeyde etkileyebileceği saptanmıştır. Geleneksel PVR hesaplamasının, anemik hastalarda vasküler direnci olduğundan düşük gösterebileceği, polisitemik hastalarda vasküler direnci olduğundan yüksek gösterebileceği tespit edilmiştir. Bu bulgular, biyoviskozitenin PH hastalarında hemodinamik değerlendirmenin göz ardı edilmemesi gereken bir bileşeni olduğunu ve aPVR'nin özellikle anemi veya polisitemi bulunan hastalarda klasik PVR yorumunu saflaştıran tamamlayıcı bir parametre olabileceğini düşündürmektedir.
Özet (Çeviri)
Introduction: Pulmonary Hypertension (PH) is a chronic and progressive hemodynamic disorder characterized by increased resistance in the pulmonary vascular bed and resulting right ventricular dysfunction. In the hemodynamic evaluation of pulmonary hypertension (PH), pulmonary vascular resistance (PVR), calculated by right heart catheterization, is considered one of the key parameters in both diagnostic classification and prognosis determination. However, the traditional PVR formula treats bioviscosity as a constant variable, assuming blood is a Newtonian fluid. Objective: The aim of this study is to evaluate the relationship between classical pulmonary vascular resistance (PVR) and bioviscosity-corrected pulmonary vascular resistance (aPVR) in patients with pulmonary hypertension (PH) hemodynamics, the intermethods agreement, and the potential impact of bioviscosity correction on PH diagnosis and hemodynamic classification. Additionally, the study aimed to investigate whether the classification performance of PVR changes in the subgroups of anemia, normocythemia, and polycythemia, which are defined according to hemoglobin levels. Materials and Methods: The study included 267 patients with right heart catheterization reports showing PH hemodynamics (mPAB > 20 mmHg). Patients were divided into groups 1–5 PH subtypes according to the clinical classification in the ESC Pulmonary Hypertension Diagnosis and Treatment Guidelines. Additionally, groups were formed based on hemoglobin levels: anemia, normocythemia, and polycythemia. The relationship between PVR and aPVR was evaluated using Spearman correlation analysis, the difference between the two measurements was assessed using the Wilcoxon test, and the agreement between methods was evaluated using Bland–Altman analysis. Additionally, in all patients included in the study (n=267), in the Precapillary PH group (n=229) and in the Postcapillary PH group (n=38), the classification performance of PVR was examined based on true negative, false negative, false positive, and true positive rates, using aPVR as a reference. Results: When the demographic characteristics of the study group were examined, it was observed that the majority of the group (66.7%) consisted of female patients. Clinical measurements revealed that 85.8% of the cases consisted of patients with Precapillary PH (PAWB value ≤15 mmHg). A very strong positive correlation was found between PVR and aPVR in all patients (r=0.931; p < 0.05), and a statistically significant difference was found between the two methods (p = 0.000 < 0.05). In the Bland–Altman analysis, the mean difference was 0.274 WU, which was not statistically significant (p = 0.160 > 0.05); however, a limited level of proportional bias was observed (slope = -0.073; p = 0.043 < 0.05). The overall compliance rate was found to be 91.0%, while the non-compliance rate was 9.0%. It was found that there were significant differences in hemoglobin and hematocrit distributions among the PH groups; the highest hemoglobin and hematocrit values were observed in the PAH group, and especially in the Eisenmenger-related CHD-PAH subgroup, while the lowest hemoglobin and hematocrit values were observed in the Left Heart Disease-related PH group. When the classification performance of PVR was evaluated using aPVR as a reference in all patients included in the study (n=267), the true positive rate was found to be 76.0%, the true negative rate 15%, the false negative rate 7.1%, and the false positive rate 1.9% in the entire cohort. When hemoglobin subgroups were examined, the true positive rate was 72.1%, the false negative rate was 19%, and the true negative rate was 8.9% in the Anemia group (n=79); the true positive rate was 74.6%, the true negative rate was 20.4%, the false negative rate was 2.5%, and the false positive rate was 2.5% in the Normocythemia group (n=162); and the true positive rate was 96.2% and the false positive rate was 3.8% in the Polycythemia group (n=26). These results demonstrate that bioviscosity correction can alter the hemodynamic classification of PH, particularly in the presence of anemia and polycythemia, and may influence diagnostic and treatment processes. Conclusion: While PVR and aPVR generally show strong correlation and high classification agreement, the two methods may diverge in some cases. The effect of bioviscosity correction is not homogeneous across the entire PH population and is particularly pronounced in cases of deviations in hemoglobin levels and in selected clinical subgroups. Bioviscosity correction has been found to significantly affect diagnostic accuracy, particularly in PH patients with hematological abnormalities such as anemia and polycythemia. Traditional PVR calculations have been found to underestimate vascular resistance in anemic patients and overestimate vascular resistance in polycythemic patients. These findings suggest that bioviscosity is an important component of hemodynamic assessment in PH patients and that aPVR may be a complementary parameter that refines the classical PVR interpretation, especially in patients with anemia or polycythemia.