Oturma hakkında malikin ve oturma hakkı sahibinin borçları ve borca aykırılığın sonuçları
The obligations of the owner and the holder of the right of residence, and the consequences of breach of obligation
- Tez No: 1006513
- Danışmanlar: PROF. DR. HÜSEYİN MURAT DEVELİOĞLU
- Tez Türü: Doktora
- Konular: Hukuk, Law
- Anahtar Kelimeler: Belirtilmemiş.
- Yıl: 2026
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Galatasaray Üniversitesi
- Enstitü: Sosyal Bilimler Enstitüsü
- Ana Bilim Dalı: Özel Hukuk Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Oturma hakkı, TMK m. 823-825 hükümleri arasında düzenlenmiş, devredilemeyen ve miras yoluyla geçmeyen, düzenli kişisel irtifak haklarından biridir. Kanunda özellikle Miras Hukuku ve Aile Hukuku alanlarında oturma hakkıyla ilgili düzenleme bulunması nedeniyle oturma hakkının yakın kişiler arasında kurulması ve genellikle bakım amacına hizmet etmesi olağandır. Hak devredilemeyen ve miras yoluyla geçemeyen nitelikte olduğu için, hakkın haczedilmesi de mümkün değildir. Sahibine taşınmazın tamamı veya bir bölümünde konut olarak kullanma yetkisi verdiğinden başka türlü bir yararlanma şekli mümkün değildir. Ancak malikin rızasıyla hakkın kullanımının devredilmesi mümkündür. Bu yönde bir anlaşma hakkın ayni içeriğine dahil olmaz, nispi etkili olacak şekilde sonuç doğurur. Yine hakkın niteliği gereği, oturma hakkı sahibinin bir tüzel kişi olması mümkün değildir. Hakkın kurulmasıyla birlikte, oturma hakkı sahibi ile hakkı kuran malik arasında bir hukuki ilişki oluşur. Oturma hakkı ilişkisi olarak ifade edebileceğimiz bu ilişki, öncelikle ayni hakkın sağladığı yetkilerle oluşan temel ilişkiyi kapsar. Bu ilişki, oturma hakkının ayni hak olmasından kaynaklanır ve oturma hakkı sahibine eşya üzerinde doğrudan, aracısız bir hakimiyet sağlar. Bunun yanında, kanundan veya sözleşmeden kaynaklanan eşyaya bağlı borç ilişkisi oluşur. Kanundan doğan eşyaya bağlı borç ilişkisi özellikle TMK m. 823/III'te intifa hakkına ilişkin düzenlemelere yapılan atıf nedeniyle intifa hakkı hükümlerinden kaynaklanır. Sözleşmeden kaynaklanan eşyaya bağlı borç ilişkisi ise, kanunun izin verdiği ölçüde ve tapuya tescil edilmek suretiyle sonraki malikler bakımından görünür kılınarak oluşturulur. Ayni hakkın temel özellikleri ve buradan doğan yetkiler ile eşyaya bağlı borç ilişkisi, ayni etkili ilişkiyi oluşturur. Oturma hakkı ilişkisinin ilk parçası bu ayni etkili ilişkidir. Oturma hakkı ilişkisinin ikinci parçasını nispi etkili ilişki oluşturur. Bu ilişki, tarafların eşyaya bağlı borç etkisi sağlayamadıkları konularda, kanunda bu yönde bir sınır bulunmasından ötürü gerçekleşebilir. Taraflar sadece nispi etki doğurmasını istedikleri hükümler getirdikleri için de nispi etkili bir ilişki oluşabilir. Bu özellikteki hükümler, tüm sözleşmelerde aranan geçerlilik şartlarını taşıyor olmalıdır. Tarafların sözleşmeye nispi etkili hükümler koyması durumunda, malik değişmediği sürece bu hükümler taraflar açısından sonuç doğurmaya devam eder. Malik değiştiğinde ise nispi etkili hükümler yeni malike karşı doğrudan ileri sürülemez, onun bu yönde ayrıca bir irade beyanında bulunması gereklidir. Oturma hakkı sahibinin kanundan doğan borçlarından biri, TMK m. 825'te düzenlenen olağan bakım ve koruma masraflarına katlanmaktır. Oturma hakkı sahibinin bu borcu ancak binanın tamamını veya bir bölümünü tek başına kullanıyorsa mevcuttur. Bunun dışında hak sahibi, taşınmazı özenli bir şekilde kullanmalı, kullanım sırasında malike en az zarar verecek şekilde hareket etmelidir. Bunun dışında oturma hakkı sahibi, kendi yükümlülüğüne dahil olmayan bakım ve korumaya ilişkin hususları malike bildirmekle yükümlüdür. Malik gerekli işleri yaparken ona izin vermeli ve işin tamamlanmasına katlanmalıdır. Resmi defter tutma yükümlülüğü ise hem oturma hakkı sahibine hem de malike aittir. Taşınmazın sigorta ettirilmesi ve primlerin ödenmesi, intifa hakkı sahibinin yükümlülüğü olmakla birlikte oturma hakkı sahibinin bu yönde bir yükümlülüğü bulunmaz. Yine aynı şekilde oturma hakkı sahibi faiz, vergi ve harç ödemekle yükümlü değildir. Hak herhangi bir sebeple sona erdiğinde oturma hakkı sahibi, taşınmazı malike iade etmekle yükümlüdür. İade taşınmazı ve onunla birlikte kendisine tahsis edilen eklentileri de kapsar. Oturma hakkı sahibinin gereği gibi yerine getirdiği iade yükümlülüğünden bahsedilebilmek için taşınmazın fiili hakimiyetini malike iade etmesi ve kural olarak tapuda terkin talebinde bulunması gerekir. Oturma hakkı sahibinin ayni kapsamda yer almayan en önemli borcu, ivaz borcudur. İvaz borcuna birçok farklı edim konu edilebilir ancak genellikle bir miktar para ödenmesi kararlaştırılır. Bu para tek seferde veya dönemsel olarak ödenebilir. Oturma hakkının tesis edilmesi karşılığında bedel borcunun yerine getirileceği kararlaştırılmakla oturma hakkı sözleşmesi, iki tarafa borç yükleyen bir sözleşme hâline gelir. Bunun sonucu olarak, iki tarafa borç yükleyen sözleşmelerde borca aykırılığa ilişkin hükümlerin uygulanması söz konusu olur. Hak kurulmadan önce, oturma hakkı sözleşmesinden doğan temel bir borç, malikin oturma hakkının tescilini talep etme borcudur. Hakkın kurulmasıyla malik açısından kendiliğinden doğan borçlar ise sınırlıdır. Bu anlamda sayabileceğimiz ilk borç resmi defter tutulmasına ilişkin yükümlülüktür. Bunun dışında taşınmazın sigortasının yapılması ve primlerinin ödenmesi malike düşer. Vergi ödeme yükümlülüğü için de aynı durum geçerlidir. Bu borçlar malikin oturma hakkı sahibine ifa etmesi gereken borçlar değildir. TMK m. 825/II'ye göre oturma hakkı sahibi binayı veya bir bölümünü malikle birlikte kullanıyorsa hem olağan hem de olağanüstü, oturma hakkı sahibi taşınmazı tek başına kullanıyorsa olağanüstü bakım ve koruma masraflarını malik karşılamalıdır. Ancak burada bir borçtan ziyade yetkiden bahsedilir. Oturma hakkı sahibi, malikin bu masrafları karşılamasını cebren sağlayamaz. Bu durumun en temel sonucu, oturma hakkı ilişkisinde malikin, kira ilişkisinden farklı olarak taşınmazı sözleşmeye uygun bir şekilde kullanıma sunmak ve sözleşme devam ettiği sürece o şekilde tutmak zorunda olmamasıdır. Hatta malik, taşınmazın harap olması hâlinde onu yeniden eski hâline getirmekle de yükümlü değildir. Ancak eski hâle getirirse oturma hakkı yeniden bu taşınmaz üzerinde varlığını sürdürür. Malik bakımından bu yükümlülüklerin bilinen anlamda bir borç değil, ödev teşkil etmesinin temelinde irtifak haklarında olumlu edim yükümlülüklerinin ancak sınırlı bir şekilde mevcut olabilmesi bulunur. Olumlu edim yükümlülüğünün ancak yan borç olarak irtifaka bağlanabilmesi, TMK m. 779/II'de düzenlenmektedir ve bu hüküm oturma hakkı bakımından da geçerlidir. Dolayısıyla oturma hakkı sahibi ve malik, yapacakları anlaşma ile malike yapma borcunu yan borç olarak yükleyebilirler. Oturma hakkı sahibinin veya malikin borca aykırı davranışı karşısında diğer tarafın çeşitli hakları gündeme gelir. Özellikle ayni hakkın ihlâli niteliğindeki borca aykırı davranışlar hem oturma hakkı sahibine hem de malike, karşı tarafa yönelen istihkak ve elatmanın önlenmesi davalarını açma imkânı verir. Yine zilyetlikten doğan koruyucu imkânlardan kuvvet kullanma, saldırıya son verme ve iade davalarının açılması mümkündür. Şartlarının bulunması hâlinde tapu sicilinin düzeltilmesi davası veya tespit davası açılabilir. Yine tarafların birbirlerine karşı komşuluk hukukuna dayanan sorumluluğunun da gündeme gelebileceği söylenmelidir. Öte yandan borca aykırılık, Borçlar Kanunu'ndan doğan imkânların kullanılmasını da gerektirir. Tarafların sözleşmeden veya kanundan doğan borçlara aykırılık teşkil eden tutum ve davranışları karşısında diğer tarafın TBK m. 112 vd.na dayanması mümkündür. Sözleşme karşılıklı borç yükleyen hâle büründürülmüşse, TBK m. 123 vd.na göre hareket etme imkânı doğar. Oturma hakkı sözleşmesi, sürekli edimli bir sözleşme olduğundan sözleşmenin feshi gündeme gelebilir. Hakkın dayanağı olan sözleşmenin feshedilmesi, oturma hakkı ilişkisinin tasfiye ilişkisine dönüşmesine neden olur. Bu nedenle oturma hakkı sahibinin hakkın terkinini isteme borcu gündeme gelir. Yani hak, sözleşmenin feshedilmesiyle birlikte kendiliğinden sona ermez. Öte yandan, sözleşmenin yapıldığı zamanda öngörülemeyen olgular sonradan ortaya çıkarak borcun ifasını ilgili taraf bakımından aşırı derecede güçleştirirse, sözleşmenin uyarlanması da gündeme gelebilir. Elbette sözleşme ile ilgili bu sonuçlar, ayni ilişkinin tarafları değişmediği sürece geçerlidir. Ayrıca, şartları gerçekleştiyse haksız fiil ve sebepsiz zenginleşme hükümlerine de başvurmak mümkündür. Oturma hakkı sözleşmesi sui generis bir sözleşme olduğundan kanunda kendisine özel düzenlemeler bulunmaz. Tarafların yaptığı düzenlemeler ilişkiyi şekillendirebilir. Ayrıca Borçlar Kanunu'nun yukarıda andığımız gibi genel hükümlerinin yanında Özel Borç İlişkileri bölümündeki hükümlerin de uygun düştüğü ölçüde uygulanması gündeme gelir. Özellikle satış sözleşmesi, bağışlama sözleşmesi, kira sözleşmesi ve ödünç sözleşmesi ile ilgili düzenlemelerden yararlanılabilir. Kıyasen uygulanacak hükümlerin tespitinde, bedelin bulunup bulunmaması ve bedelin tek seferde veya dönemsel bir şekilde yerine getiriliyor olması önem taşır. Oturma hakkı sahibinin kanundan doğan borçlarına aykırılık hâlinde Medeni Kanun'da malike tanınan birtakım haklar bulunur. Malik öncelikle gözetim yetkisini kullanarak oturma hakkı sahibinin yükümlülüklerine uyarak taşınmazı kullanıp kullanmadığını kontrol edebilir. Hukuka aykırı bir kullanım tespit ederse itiraz hakkını kullanabilir. Haklarının tehlikeye düşmesi durumunda malik güvence isteyebilir. Güvence göstermeyen veya hukuka aykırı kullanımını itiraza rağmen sürdüren oturma hakkı sahibinin zilyetliğinin elinden alınması ve taşınmaza kayyım atanmasını talep edebilir. Malik, hakkın devamıyla sağlanan yarar ile kendisinin katlandığı yük arasında açık bir oransızlık bulunması hâlinde TMK m. 785 uyarınca hakkın bedel karşılığında kısmen veya tamamen terkinini isteyebilir. Oturma hakkı sahibinin taşınmazı gereği gibi iade etmemesi hâlinde, yani taşınmazın oturma hakkı sahibinin kusuruyla yok olması veya değerinin azalması durumunda malik zararlarının giderilmesini isteyebilir. Malikin oturma hakkı sözleşmesinde taahhüt ettiği taşınmazın tescilini isteme borcunu yerine getirmemesi hâlinde oturma hakkı sahibi, TMK m. 716'ya dayanarak tescili isteme hakkına sahiptir. Ayrıca bu nedenle uğradığı zararları da genel hükümlere göre talep edebilir. Bunun gibi, malikin ayni kapsamda yer almayan diğer sorumlulukları zapttan ve ayıptan sorumluluktur. Oturma hakkı sahibinin hakkını gereği gibi kullanmasını engelleyen durumlar, diğer şartların da bulunması hâlinde malikin tam veya kısmi zapttan sorumlu tutulmasına neden olabilir. Bu noktada kira sözleşmesine konu edilmiş bir taşınmazda oturma hakkı tesis edilmesi önem arz eder. Öte yandan, malikin olumlu bir edim yüklenmesi de oturma hakkı sahibinin kişisel bir talep ileri sürerek sadece bu yönde taahhütte bulunan malike karşı bazı imkânlara sahip olması sonucunu doğurur. Malikin ayıptan sorumluluğu ancak bu şekilde, ayrıca üstlenmesi hâlinde gündeme gelir. Sorumluluğun kapsamı yerine göre satış, bağış, ödünç veya kira sözleşmesine dayanabilir. Son olarak, oturma hakkı sahibinin yükümlü olmadığı hâlde yaptığı giderleri hak sona erdiğinde vekaletsiz iş görme hükümlerine dayanarak talep etmesi mümkündür. Talepleri karşılanana kadar taşınmazla birlikte kendisine bırakılan taşınırlar üzerinde hapis hakkını ileri sürebileceği gibi hakkının terkininden kaçınması da mümkündür.
Özet (Çeviri)
The right of habitation is one of the personal servitudes regulated under Articles 823–825 of the Turkish Civil Code and is strictly personal in nature, being neither transferable nor inheritable. Since the Code contains specific provisions concerning the right of habitation particularly within the fields of inheritance law and family law, it is common for this right to be established between closely related persons and to serve a maintenance-oriented purpose. Owing to its non-transferable and non-inheritable character, the right of habitation is not subject to seizure. As it grants its holder the authority to use all or part of an immovable as a dwelling, no other form of use is permitted. However, with the consent of the owner, the exercise of the right may be transferred. Any agreement to this effect does not form part of the real content of the right but produces effects solely on an inter partes basis. Finally, due to its very nature, the holder of a right of habitation cannot be a legal person. Following the establishment of the right, a legal relationship arises between the holder of the right of habitation and the owner who created the right, which may be referred to as the relationship of habitation. This relationship primarily encompasses the fundamental relationship formed by the powers conferred by the real right itself. Owing to the nature of the right of habitation as a real right, this relationship grants the holder direct control over the object. In addition, a real obligation relationship arising from either statutory provisions or contract is established. The real obligation arising from statutory law is derived in particular from the provisions governing usufruct, due to the reference made in Article 823, paragraph 3 of the Turkish Civil Code to the rules applicable to usufruct. The real obligation arising from contract, on the other hand, is constituted within the limits permitted by law and is rendered opposable to subsequent owners by being registered in the land register. The essential characteristics of the real right and the powers derived therefrom, together with the real obligation relationship, form a relationship with real effect. This relationship with real effect constitutes the first component of the relationship of habitation. The second component of the relationship of habitation consists of a relationship with relative effect. Such a relationship may arise where, due to statutory limitations, the parties are unable to confer real-obligation effects on certain matters. A relationship with relative effect may also be established where the parties introduce provisions intended to produce only relative effects. Provisions of this nature must satisfy the general validity requirements applicable to all contracts. Where the parties include provisions with relative effect in the contract, these provisions continue to produce effects between the parties for as long as ownership remains unchanged. Upon a change of ownership, however, provisions with relative effect cannot be asserted directly against the new owner, and a separate declaration of intent on the part of the new owner is required for such provisions to become binding. One of the statutory obligations of the holder of the right of habitation is to bear the ordinary maintenance and preservation expenses regulated under Article 825 of the Turkish Civil Code. This obligation arises only where the holder uses the entire building or a part thereof exclusively. In addition, the holder is required to use the immovable with due care and to act in a manner that causes the least possible harm to the owner during use. The holder of the right of habitation is further obliged to notify the owner of matters relating to maintenance and preservation that do not fall within the scope of the holder's own obligations. The owner must permit the performance of the necessary works and tolerate their completion. The obligation to keep official accounts is incumbent upon both the holder of the right of habitation and the owner. While the insurance of the immovable and the payment of insurance premiums constitute obligations of the usufructuary, the holder of the right of habitation is not subject to such obligations. Likewise, the holder of the right of habitation is not obliged to pay interest, taxes, or fees. Where the right terminates for any reason, the holder of the right of habitation is obliged to return the immovable to the owner. The duty of restitution also covers the appurtenances that were placed at the holder's disposal together with the immovable. For the restitution obligation to be deemed duly performed, the holder must restore factual control over the immovable to the owner and, as a rule, apply for the cancellation of the registration in the land register. The most significant obligation of the holder of the right of habitation that does not fall within the real content of the right is the obligation to pay consideration. The consideration may consist of various types of performance, but it is typically agreed that a sum of money be paid, either in a lump sum or periodically. Where it is agreed that the obligation to pay consideration is to be performed in return for the establishment of the right of habitation, the contract establishing the right of habitation becomes a synallagmatic contract. As a consequence, the provisions governing breach of obligations in synallagmatic contracts become applicable. A fundamental obligation arising from the contract establishing the right of habitation is the owner's obligation to request the registration of the right. The obligations that arise automatically for the owner upon the establishment of the right are, however, limited. In this respect, the primary obligation is the duty to keep official accounts. In addition, the obligation to insure the immovable and to pay the insurance premiums lies with the owner. The same applies to the obligation to pay taxes. These obligations do not give rise to a direct claim on the part of the holder of the right of habitation. Pursuant to Article 825, paragraph 2 of the Turkish Civil Code, where the holder of the right of habitation uses the building or a part thereof together with the owner, both ordinary and extraordinary maintenance and preservation expenses must be borne by the owner; where the holder uses the immovable exclusively, the owner must bear the extraordinary maintenance and preservation expenses. In this context, however, the issue concerns a power rather than an obligation. The holder of the right of habitation cannot compel the owner to bear these expenses. The most significant consequence of this is that, unlike in a lease relationship, the owner in a relationship of habitation is not obliged to make the immovable available for use in conformity with the contract or to maintain it in such condition for the duration of the relationship. The owner is not even obliged to restore the immovable to its former condition in the event of its deterioration. However, if the immovable is restored, the right of habitation continues to exist over it. The reason why these duties constitute duties rather than obligations in the strict sense for the owner lies in the fact that positive obligations may exist in servitudes only to a limited extent. The attachment of a positive obligation to a servitude solely as an ancillary obligation is regulated under Article 779, paragraph 2 of the Turkish Civil Code, a provision that is also applicable to the right of habitation. Accordingly, the holder of the right of habitation and the owner may, by agreement, impose an obligation to perform on the owner as an ancillary obligation. Where either the holder of the right of habitation or the owner acts in breach of obligation, various rights accrue to the other party. In particular, breaches of obligation that constitute an infringement of the real right entitle both the holder of the right of habitation and the owner to bring actions for recovery of possession and for the prevention of interference against the opposing party. Likewise, protective remedies arising from possession—such as self-help, actions to terminate interference, and actions for restitution—may be pursued. Where the relevant requirements are met, an action for rectification of the land register or an action for declaratory relief may also be brought. Furthermore, it should be noted that liability between the parties based on the rules of neighbour law may likewise arise. On the other hand, a breach of obligation also gives rise to the application of the remedies provided under the Turkish Code of Obligations. In the event of conduct constituting a breach of obligations arising from contract or statute, the other party may rely on Article 112 et seq. of the Turkish Code of Obligations. Where the contract has been structured as a synallagmatic contract, recourse may be had to the remedies set out in Article 123 et seq. of the same Code. As the contract establishing the right of habitation is a contract of continuous performance, termination of the contract may come into consideration. The termination of the contract underlying the right results in the transformation of the relationship of habitation into a liquidation relationship. For this reason, the holder of the right of habitation becomes obliged to request the cancellation of the registration of the right. In other words, the right does not terminate automatically upon termination of the contract. Furthermore, where circumstances that were unforeseeable at the time of the conclusion of the contract subsequently arise and render performance excessively onerous for the relevant party, the adaptation of the contract may also be considered. Naturally, these contractual consequences remain applicable only as long as the parties to the real relationship remain unchanged. In addition, where the relevant conditions are met, recourse may also be had to the rules on tort liability and unjust enrichment. As the contract establishing the right of habitation is a sui generis contract, it is not subject to specific statutory regulation. The arrangements made by the parties may shape the relationship. In addition to the general provisions of the Turkish Code of Obligations referred to above, the application of the rules contained in the section on Special Types of Obligations may also come into consideration insofar as they are appropriate. In particular, recourse may be had to the provisions governing contracts of sale, donation, lease, and loan for use. In determining the rules to be applied by analogy, it is of significance whether consideration is provided and whether such consideration is performed in a lump sum or on a periodic basis. In the event of a breach of the statutory obligations of the holder of the right of habitation, the Turkish Civil Code grants the owner a number of rights. First, by exercising the power of supervision, the owner may verify whether the holder uses the immovable in compliance with the obligations arising from the right. Where unlawful use is detected, the owner may exercise the right to object. If the owner's rights are endangered, the owner may demand the provision of security. Where the holder of the right of habitation fails to provide security or continues the unlawful use despite objection, the owner may request that possession be taken away from the holder and that a custodian be appointed over the immovable. Furthermore, where there is a manifest disproportionality between the benefit derived from the continuation of the right and the burden borne by the owner, the owner may, pursuant to Article 785 of the Turkish Civil Code, request the partial or total cancellation of the right in return for compensation. Where the holder of the right of habitation fails to duly return the immovable—namely, where the immovable is destroyed or its value is diminished due to the holder's fault—the owner may claim compensation for the resulting damage. Where the owner fails to fulfil the obligation undertaken in the contract establishing the right of habitation to request the registration of the immovable, the holder of the right of habitation is entitled to demand registration on the basis of Article 716 of the Turkish Civil Code. In addition, the holder may claim compensation for the damage suffered in accordance with the general provisions. Likewise, other liabilities of the owner that do not form part of the real content of the right consist of liability for eviction and liability for defects. Circumstances that prevent the holder of the right of habitation from exercising the right properly may, provided that the relevant requirements are met, result in the owner being held liable for total or partial eviction. In this respect, the establishment of a right of habitation over an immovable that is subject to a lease agreement is of particular significance. Furthermore, where the owner assumes a positive obligation, this results in the holder of the right of habitation having certain remedies only against the owner who has expressly undertaken such an obligation, by way of a personal claim. The owner's liability for defects arises only in this manner, namely where such liability has been specifically assumed. Depending on the circumstances, the scope of liability may be determined by reference to the provisions governing contracts of sale, donation, loan for use, or lease. Finally, where the holder of the right of habitation has incurred expenses without being under an obligation to do so, such expenses may, upon termination of the right, be claimed on the basis of the rules on negotiorum gestio. Until these claims are satisfied, the holder may assert a right of retention over the movables left at the holder's disposal together with the immovable and may also refrain from requesting the cancellation of the registration of the right.
Benzer Tezler
- Kat mülkiyeti hukukunda hâkimin müdahalesi
Judge's intervention i̇n the comdominium law
ÖMER DELİKAYA
Yüksek Lisans
Türkçe
2021
HukukAnkara Hacı Bayram Veli ÜniversitesiÖzel Hukuk Ana Bilim Dalı
PROF. DR. OĞUZ SADIK AYDOS
- Sultan IV. Rükneddin Kılıç Arslan dönemi Türkiye Selçuklu Devleti tarihi
History of the Turkey Seljuk State in the period of Sultan Rukn al-Dīn Kilidj Arslan IV.
AYBÜKE ÖZCAN
- Bostanlı yöresindeki oturma sorunlarının nedenleri, bugünkü durumu ve giderilmesi kapsamında bir geoteknik değerlendirme
The reasons of settlement problems around Bostanlı region state of today and a geotechnical evaluation comprising the remediation
TAYLAN GÜNAY
Yüksek Lisans
Türkçe
2008
İnşaat MühendisliğiEge Üniversitesiİnşaat Mühendisliği Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. H. RECEP YILMAZ
- Kazıkların taşıma gücü ve oturma parametrelerinin incelenmesi, taşıma gücü için yeni bir metot önerisi
Analysis of pile bearing capacity and settlement parameters, suggestion of a new method for bearing capacity
HALİL KABACA
Yüksek Lisans
Türkçe
2018
İnşaat MühendisliğiSakarya Üniversitesiİnşaat Mühendisliği Ana Bilim Dalı
DR. ÖĞR. ÜYESİ İSA VURAL
- Oturma pozisyonunun doğum eylemi sürecine etkisi
The effect of sitting position on the labor process
HİLAL AKSOY