Geri Dön

Pirfenidon naproksen ve indometazin ilaçlarının hayvan modeli tendon yaralanmalarında iyileştirme potansiyellerinin karşılaştırılması

Comparison of the healing potentials of pirfenidone, naproxen and indomethacin in animal model tendon injuries

  1. Tez No: 1015010
  2. Yazar: SERDAR ELALTUNTAŞ
  3. Danışmanlar: PROF. DR. ÖMER SELİM YILDIRIM
  4. Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
  5. Konular: Ortopedi ve Travmatoloji, Orthopedics and Traumatology
  6. Anahtar Kelimeler: Aşil tendonu, pirfenidon, naproksen, indometazin, tendon iyileşmesi, rat modeli, Achilles tendon, pirfenidone, naproxen, indomethacin, tendon healing, rat model
  7. Yıl: 2026
  8. Dil: Türkçe
  9. Üniversite: Atatürk Üniversitesi
  10. Enstitü: Tıp Fakültesi
  11. Ana Bilim Dalı: Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
  12. Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
  13. Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.

Özet

Amaç: Bu çalışmanın amacı, deneysel rat tendon yaralanma modelinde antifibrotik ve antiinflamatuvar özelliklere sahip pirfenidonun tendon iyileşmesi üzerindeki etkilerini, yaygın kullanılan nonsteroid antiinflamatuvar ilaçlar olan naproksen ve indometazin ile karşılaştırmalı olarak histopatolojik, biyomekanik ve biyokimyasal düzeyde değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya 250-300 gram ağırlığında 48 adet erişkin erkek Sprague-Dawley rat dahil edildi. Ratlar randomize olarak altı gruba ayrıldı: kontrol (Grup-K), naproksen (Grup-N, 10 mg/kg/gün), indometazin (Grup-İ, 3 mg/kg/gün), pirfenidon (Grup-P, 30 mg/kg/gün), naproksen+pirfenidon (Grup-NP) ve indometazin+pirfenidon (Grup-İP). Kontrol gruplarında tek taraf işlem yapılan gruplara bilateral aşil tendonu tam kat transversal kesi yapılarak modifiye Kessler tekniği ile onarıldı. İlaçlar postoperatif 24. saatten itibaren 3 hafta boyunca oral gavaj yoluyla uygulandı. Üçüncü haftanın sonunda ratlara ötenazi yapılarak tendon dokuları ve kan örnekleri alındı. Histopatolojik değerlendirmede H&E ve Crosmon'un modifiye üçlü boyaması ile Bonar skorlama sistemi kullanıldı. İmmünohistokimyasal olarak Tip I ve Tip III kollajen ekspresyonları IRS yöntemiyle değerlendirildi. Biyomekanik değerlendirmede çekme testi ile maksimum kuvvet ve çekme dayanımı ölçüldü. Biyokimyasal olarak serum IL-1β ve TNF-α düzeyleri ELISA yöntemiyle belirlendi. Elde edilen verilerin analizinde SPSS yazılımı kullanıldı. Tüm ölçümler ortalama ± standart sapma olarak ifade edildi. Tüm istatistiksel değerlendirmelerde anlamlılık düzeyi p<0,05 olarak kabul edildi. Bulgular: Histopatolojik değerlendirmede, kombine NP grubu en düşük Bonar skorlarına sahip olup tenosit morfolojisi, kollajen düzeni, zemin maddesi ve vaskülarite açısından diğer tedavi gruplarına göre anlamlı derecede daha iyi iyileşme gösterdi (p<0.001). İP grubu ise en yüksek Bonar skorlarına sahipti. İmmünohistokimyasal olarak, NP grubunda Tip I kollajen ekspresyonu kontrol grubuna yakın düzeyde izlenirken (p>0.05), N ve İ gruplarında anlamlı azalma saptandı (p<0.01 ve p<0.001). Tip III kollajen ekspresyonu tüm tedavi gruplarında kontrole göre anlamlı artış gösterdi (p<0.05-p<0.001). Biyomekanik olarak, P ve N gruplarında çekme dayanımı kontrol grubuna göre anlamlı düzeyde yüksek bulundu (p<0.001). P grubunda en yüksek ortalama çekme dayanımı elde edilmiş ve bu artış istatistiksel olarak ileri düzeyde anlamlı bulunmuştur (p<0.001). Biyokimyasal olarak, gruplar arasında IL-1β ve TNF-α düzeyleri açısından istatistiksel anlamlı fark saptanmadı (p=0.108 ve p=0.100). Bununla birlikte N grubu her iki parametrede de en düşük değerlere sahipti. Grup içi ileri istatistikte ise TNF-α Grup N için anlamlı bulundu(p<0.05). Sonuç: Çalışmamızın bulguları, naproksen ve pirfenidon kombinasyonunun tendon iyileşmesinde histopatolojik olarak en iyi sonuçları sağladığını, ancak biyomekanik açıdan tek başına pirfenidon ve naproksen daha üstün mekanik dayanım gösterdiğini ortaya koymaktadır. Pirfenidon monoterapisi yüksek biyomekanik potansiyel göstermekle birlikte yanıt değişkenliği dikkat çekicidir. İndometazin ve pirfenidon kombinasyonu ise beklenen faydayı sağlamamış, aksine histopatolojik iyileşmeyi olumsuz etkilemiştir. Özellikle NP kombinasyonunun histopatolojik üstünlüğü, bu kombinasyonun klinik uygulamalarda düşünülebileceğini; ancak mekanik dayanımın ön planda olduğu durumlarda pirfenidon ve naproksen monoterapilerinin tercih edilebileceğini düşündürmektedir.

Özet (Çeviri)

Objective: This study aimed to evaluate the effects of pirfenidone, an agent with antifibrotic and anti-inflammatory properties, on tendon healing in an experimental rat tendon injury model, in comparison with the commonly used nonsteroidal anti-inflammatory drugs (NSAIDs) naproxen and indomethacin, through histopathological, biomechanical, and biochemical assessments. Materials and Methods: Forty-eight adult male Sprague-Dawley rats weighing 250–300 grams were included in the study. The rats were randomly divided into six groups: control (Group-C), naproxen (Group-N, 10 mg/kg/day), indomethacin (Group-I, 3 mg/kg/day), pirfenidone (Group-P, 30 mg/kg/day), naproxen+pirfenidone (Group-NP), and indomethacin+pirfenidone (Group-IP).Bilateral full-thickness transverse incisions of the Achilles tendon were performed in all animals, including those in the control group, and the tendons were repaired using the modified Kessler technique. Drugs were administered via oral gavage starting 24 hours postoperatively for three weeks. At the end of the third week, the rats were euthanized, and tendon tissues and blood samples were collected. Histopathological evaluation was performed using H&E and Crosmon's modified triple staining with the Bonar scoring system. Immunohistochemical expression of Type I and Type III collagen was assessed using the immunoreactivity scoring (IRS) method. Biomechanical evaluation measured maximum force and tensile strength via a tensile testing machine. Biochemically, serum IL-1β and TNF-α levels were determined using ELISA. All measurements are expressed as mean ± standard deviation. A significance level of p<0.05 was accepted for all statistical evaluations. Results: Histopathologically, the combined NP group exhibited the lowest Bonar scores and demonstrated significantly better healing in terms of tenocyte morphology, collagen arrangement, ground substance, and vascularity compared to the other treatment groups (p<0.001). The IP group had the highest Bonar scores. Immunohistochemically, Type I collagen expression in the NP group was similar to the control group (p>0.05), whereas the N and I groups showed a significant decrease (p<0.01 and p<0.001). Type III collagen expression was significantly increased in all treatment groups compared to the control (p<0.05 to p<0.001). Biomechanically, tensile strength was significantly higher in the P and N groups compared to the control group (p<0.001). The P group demonstrated the highest mean tensile strength, and this improvement was statistically significant at a highly significant level (p<0.001). Biochemically, no statistically significant differences were observed between groups in IL-1β and TNF-α levels (p=0.108 and p=0.100). However, the N group had the lowest values for both parameters. In post-hoc analysis, TNF-α was found to be significant for Group N (p<0.05). Conclusion: The findings of our study indicate that the combination of naproxen and pirfenidone provided the best histopathological outcomes in tendon healing, whereas pirfenidone and naproxen monotherapies demonstrated superior mechanical strength from a biomechanical perspective. Although pirfenidone monotherapy showed high biomechanical potential, response variability was notable. The combination of indomethacin and pirfenidone did not provide the expected benefit and adversely affected histopathological healing. The histopathological superiority of the NP combination suggests that this combination may be considered in clinical practice; however, in situations where mechanical strength is a priority, pirfenidone and naproxen monotherapies may be preferred.

Benzer Tezler

  1. Trakeotomi sonrası pirfenidon ile laringotrakeal stenozun önlenmesi: Deneysel çalışma

    Prevention of laryngotracheal stenosis with pirfenidone after tracheotomy: An experimental study on rats

    EMRE TÜRKMEN

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2015

    Kulak Burun ve BoğazYeditepe Üniversitesi

    Kulak Burun Boğaz ve Baş-Boyun Cerrahisi Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. YAVUZ SELİM PATA

  2. Peyronie hastalığı tedavisinde pirfenidon'un etkisi

    The effect of pirfenidone in the treatment of peyronie's disease

    GÖKHAN ÇEVİK

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2021

    ÜrolojiTrakya Üniversitesi

    Üroloji Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. TEVFİK AKTOZ

  3. Antifibrotik ilaç pirfenidon'un tayinine yönelik elektrokimyasal çalışmalar ve uygulamaları

    Electrochemical studies and applications for the determination of antifibrotic drug pirfenidone

    ÖZGE SELÇUK

    Yüksek Lisans

    Türkçe

    Türkçe

    2022

    Eczacılık ve FarmakolojiAnkara Üniversitesi

    Analitik Kimya Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. BENGİ USLU

  4. Rat peyronie modelinde pirfenidon ve fosfodiesteraz 5 inhibitörlerinin in vivo karşılaştırılması

    In vivo comparison of pirfenidone and phosphodiesterase type 5 inhibitors in a rat model of peyronie disease

    ATINÇ TOZSİN

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2024

    ÜrolojiTrakya Üniversitesi

    Üroloji Ana Bilim Dalı

    DOÇ. DR. HAKAN AKDERE

  5. Radyoterapi uygulanan ratlarda pirfenidon'un tükrük bezi üzerine koruyucu etkinliğinin araştırılması

    Investigation of the protective effect of pirfenidone on the salivary gland in rats treated with radiotherapy

    KÜRŞAD KAĞAN AĞABİLMEZ

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2025

    Kulak Burun ve BoğazVan Yüzüncü Yıl Üniversitesi

    Kulak Burun Boğaz Ana Bilim Dalı

    DR. ÖĞR. ÜYESİ ABDULAZİZ YALINKILIÇ

    DR. ÖĞR. ÜYESİ MEHMET ZEKİ ERDEM