Çocuklarda tip 1 diyabet ve çölyak birlikteliğinin retrospektif olarak değerlendirilmesi
Retrospective evaluation of TYPE 1 diabetes and celiac combination in children
- Tez No: 736159
- Danışmanlar: DOÇ. DR. EDİP UNAL
- Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
- Konular: Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları, Child Health and Diseases
- Anahtar Kelimeler: Belirtilmemiş.
- Yıl: 2022
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Dicle Üniversitesi
- Enstitü: Tıp Fakültesi
- Ana Bilim Dalı: Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: 63
Özet
Giriş: Tip 1 diyabetes mellituslu (T1DM) hastalarda normal popülasyona göre diğer otoimmün hastalıklarda artış olduğu gibi çoliyak hastalığı (ÇH) sıklığı da artmıştır. Genel popülasyonda ÇH prevalansının %0,3 ile %1 arasında olduğu tahmin edilmektedir. Ancak T1DM'li hastalarda ortak genetik yatkınlık nedeniyle ÇH prevalansının çocuk ve ergenlerde % 1 ile % 10 arasında değiştiği rapor edilmiştir. Bu çalışmada hastanemizde T1DM tanısı alan ve düzenli takip edilen hastalarda, tanı anında ve takiplerinde ÇH gelişme sıklığının belirlenmesi, ÇH'nın T1DM'li olgularda büyüme ve metabolik kontrol üzerine olan etkisinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Metodlar: Çalışmaya Ocak 2013-Eylül 2021 tarihleri arasında T1DM tanısıyla izlenen, yaşları 1-18 yaş arası değişen toplam 424 hasta alındı. Bu 424 hastadan çölyak serolojisi çalışılmış 338 hastanın verileri retrospektif olarak değerlendirildi. Hastaların başvuru yaşı, cinsiyeti, izlem süresince ortalama glikozillenmiş hemoglobin (HbA1C) düzeyleri kaydedildi. Hastaların hem T1DM tanı esnasında hem de en son başvurudaki vücut ağırlığı (VA) standart deviasyon skoru (SDS), boy ve beden kütle indeksi (BKİ) SDS skorları hesaplandı. Anti doku transglutaminaz IgA (anti-DTG IgA) düzeyi bakılan ve pozitif saptanan hastaların biyopsi sonuçları kaydedildi. Ayrıca anti-DTG IgA düzeyi kendiliğinden düzelen olgular da kaydedildi. Çalışmadaki hastalardan tiroid otoantikorları bakılıp bakılmadığı kontrol edildi. Bulgular: Çalışmaya alınan 424 olgunun 222'i (%52,4) erkek, 202'i (%47,6) kız olup, hastaların çalışma anındaki mevcut yaş ortalaması 13,99 ± 4,9 yıl idi. Hastaların ortalama T1DM tanı yaşı 9,33 ± 4,39 yıl ve ortalama DM süresi ise 4,63 ± 3 yıl idi. Çalışmadaki hastaların %19,3'ü 5 yaşın altında iken, %80,7'si ise 5 yaşın üzerinde idi. Anti-DTG IgA düzeyi bakılan 338 hastanın 288'inde (%85,2) çölyak serolojisi negatif iken, 50'sinde (%14,8) çölyak serolojisi pozitif saptandı. Otoantikor pozitifliği saptanan 50 hastanın 22'sinde (%44) ortalama 22,7 (4-65) ayda kendiliğinden düzelme olduğu görüldü. Geriye kalan 28 hastanın 15'ine (%53,6) ince bağırsak biyopsisi yapıldı ve 14'ünde ÇH ile uyumlu bulgular saptandı. Çölyak antikor düzeyi bakılan 338 hastanın 14'ünde (%4,1) biyopsi ile kanıtlanmış çölyak hastalığı (BKÇH) tanısı konuldu. Çalışmada BKÇH tanısı konulan 14 hastanın 8'i (%57,1) erkek iken, 6'sı (%42,9) kız idi. Çalışmada çölyak serolojisi pozitif saptanan hastaların %68'i T1DM tanı esnasında, %30'u T1DM tanı yaşından sonraki ilk 5 yıl içinde, %2'si DM tanı yaşından 9,3 yıl sonra serolojik pozitiflik saptandı. Çalışmada çölyak negatif olan grup ile BKÇH olan grubun hem DM tanı esnasındaki hem de son başvurudaki VA, boy, BKİ SDS skorları arasında anlamlı fark saptanmadı. Her iki grup arasında ortalama HbA1c düzeyleri farklı değildi. BKÇH olan grubun hem tanıdaki hem de son başvurudaki VA, boy ve BKİ SDS skorları arasında anlamlı fark saptanmadı. Tip 1 DM'li hastalarda DM tanı yaşı, cinsiyet ve Hashimoto varlığı ile ÇH arasında anlamlı ilişki saptanmadı. Sonuç olarak; çalışmamızda T1DM'li hastalarımızın % 15,8'inde serolojik çölyak pozitifliği saptanırken, BKÇH sıklığı % 4,1 olarak tespit edilmiştir. Çölyak antikor pozitifliği tespit edilen hastaların %68'i T1DM tanı esnasında, %98'i T1DM tanı yaşından sonraki ilk 5 yıl içinde saptandı. Tip 1 DM'li hastalarda Hashimoto tiroiditinin varlığı veya T1DM tanı yaşının küçük olması (
Özet (Çeviri)
Introduction: In patients with type 1 diabetes mellitus (T1DM), the frequency of celiac disease (CD) has increased, as is the increase in other autoimmune diseases compared to the normal population. The prevalence of CD in the general population is estimated to be between 0.3% and 1%. However, it has been reported that the prevalence of CD varies between 1% and 10% in children and adolescents due to a common genetic predisposition in patients with T1DM. In this study, it was aimed to determine the frequency of CD development at the time of diagnosis and during follow-up, and to evaluate the effect of CD on growth and metabolic control in patients with T1DM who were diagnosed with T1DM in our hospital and were followed up regularly. Methods: A total of 424 patients aged 1-18 years who were followed up with the diagnosis of T1DM between January 2013 and September 2021 were included in the study. Of these 424 patients, the data of 338 patients whose celiac serology was studied were evaluated retrospectively. Age, gender, and mean HbA1c levels of the patients were recorded during the follow-up period. Body weight (VA) standard deviation score (SDS), height and body mass index (BMI) SDS scores of the patients were calculated both at the time of diagnosis of T1DM and at the last admission. The biopsy results of the patients whose anti-tissue transglutaminase IgA (anti-DTG IgA) levels were checked and positive were recorded. In addition, cases whose anti-DTG IgA levels improved spontaneously were also recorded. It was checked whether thyroid autoantibodies were checked in the patients in the study. Results: Of the 424 patients included in the study, 222 (52.4%) were male and 202 (47.6%) were female, and the mean age of the patients at the time of the study was 13.99 ± 4.9 years. The mean age at diagnosis of T1DM was 9.33 ± 4.39 years and the mean duration of DM was 4.63 ± 3 years. While 19.3% of the patients in the study were under the age of 5, 80.7% were over the age of 5. Celiac serology was negative in 288 (85.2%) of 338 patients whose anti-DTG IgA levels were measured, while celiac serology was positive in 50 (14.8%) of them. Spontaneous recovery was observed in 22 (44%) of 50 patients with positive autoantibody positivity, in an average of 22.7 (4-65) months. Small intestinal biopsy was performed in 15 (53.6%) of the remaining 28 patients, and findings consistent with CD were found in 14 of them. A diagnosis of biopsy-proven celiac disease (BPCD) was made in 14 (4.1%) of 338 patients whose celiac antibody levels were measured. In the study, 8 (57.1%) of 14 patients diagnosed with BPCD were male, while 6 (42.9%) were female. In the study, serological positivity was found in 68% of the patients with positive celiac serology at the time of diagnosis of T1DM, 30% within the first 5 years after the age of diagnosis of T1DM, and 2% after 9.3 years after the age of diagnosis of DM. In the study, no significant difference was found between the celiac-negative group and the group with BPCD, both at the time of diagnosis of DM and at the last admission in terms of VA, height, and BMI SDS scores. Mean HbA1c levels were not different between the two groups. There was no significant difference between the VA, height and BMI SDS scores of the group with BPCD both at diagnosis and at the last admission. In patients with T1DM, no significant correlation was found between the age at diagnosis of DM, gender, the presence of Hashimoto's and CD. As a result; In our study, serological celiac positivity was detected in 15.8% of our patients with T1DM, while the frequency of BPCD was determined as 4.1%. Of the patients with celiac antibody positivity, 68% were detected at the time of diagnosis of T1DM, and 98% within the first 5 years after the diagnosis age of T1DM. The presence of Hashimoto's thyroiditis or the small age at diagnosis of T1DM (
Benzer Tezler
- Tip1 diyabetes mellitus tanılı çocuklarda otoimmun tiroidit ve/veya çölyak hastalığı birlikteliğinin değerlendirilmesi
Evaluation of the coexistence of autoimmune thyroiditis and/or celiac disease in children with TYPE 1 diabetes mellitus
GÜLER ACAR
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2023
Çocuk Sağlığı ve HastalıklarıSağlık Bilimleri ÜniversitesiÇocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. AYŞE DERYA BULUŞ
- Çölyak hastası Türk çocuklarında HLA grupları ve HLA gruplarının hastalığın prezentasyonu, ailede çölyak hastalığı varlığı, diğer otoimmün hastalıklarla birlikteliği ve histopatolojik hasar ile ilişkisi
The HLA groups and their relationship with the presentation types, positive family history for CD, coincidence with other autoimmune diseases and the degree of histopathologic injury in Turkish children with celiac disease
NECATİ BALAMTEKİN
Tıpta Yan Dal Uzmanlık
Türkçe
2010
Çocuk Sağlığı ve HastalıklarıHacettepe ÜniversitesiÇocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı
PROF. DR. FİGEN GÜRAKAN
- Tip 1 diyabet tanısı alan çocuklarda d vitamini durumu ve klinik başvuru özellikleri ile ilişkisi
Vitamin d status and its association with clinical properties at presentation in children with type 1 diabetes
AJDA MUTLU
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2011
Çocuk Sağlığı ve HastalıklarıKocaeli ÜniversitesiÇocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı
PROF. DR. ŞÜKRÜ HATUN
- 5 yaş altında tip 1 diabetes mellitus'lu olguların tanıda ve 1 yıllık izlemde klinik ve laboratuvar farklılıklarının belirlenmesi
Determination of clinical and laboratory differences in the diagnosis and one-year follow-up of type 1 diabetes mellitus in children under 5 years
AYŞEGÜL SUBAŞI
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2019
Çocuk Sağlığı ve HastalıklarıHacettepe ÜniversitesiÇocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı
PROF. DR. ELMAS NAZLI GÖNÇ
- Tip 1 diyabetes mellitus tanısı alan, kan şekeri regülasyonu sırasında geçici görme bulanıklığı şikayeti gözlenen ve gözlenmeyen hastalar arasındaki klinik ve laboratuvar farklılıkların araştırılması
Investigation of clinical and laboratory differences between patients diagnosed with type 1 diabetes mellitus with and without transient blurred vision during blood glucose regulation
HİLAL ÖZTÜRK
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2024
Çocuk Sağlığı ve HastalıklarıSağlık Bilimleri ÜniversitesiÇocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı
PROF. DR. HASAN ÖNAL