Deregulierung im Baugenehmigungsverfahren - Ziele,Instrumente, Auswirkungen
İnşaat ruhsatı sürecinde kuralsızlaştırma - Hedefler, araçlar,etkiler
- Tez No: 861549
- Danışmanlar: PROF. DR. ULLRİCH RAMSAUER
- Tez Türü: Yüksek Lisans
- Konular: Belirtilmemiş.
- Anahtar Kelimeler: Belirtilmemiş.
- Yıl: 2006
- Dil: Almanca
- Üniversite: Unıversıty In Hamburg
- Enstitü: Yurtdışı Enstitü
- Ana Bilim Dalı: Hukuk Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
1951 MBO'su, üç aşamalı bir inşaat projeleri sistemi başlattı ve bu sistem, 1981 MBO'su ile iki aşamalı bir sisteme dönüştürüldü. 1990 yılında, önceki bildirim prosedürünün kaldırılmasıyla, Almanya genelinde ilk kez onay gerektiren ve onaylanmayan inşaat projeleri arasında bir ikilik ortaya çıktı. Ancak bu homojen prosedürler dizisi, federal eyaletlerin farklı liberalizasyon ve deregülasyon çabaları nedeniyle yeniden terk edildi. İnşaat yönetmeliği usul hukukunda başlatılan sistem kırılması sonucunda, bireysel federal eyaletlerde, detaylarda farklı sapmalar, hızlandırma sürelerinin tutarsız kodlanması ve onay kurgularının ve yaptırımların sonuçlarının farklı standartlaştırılmasıyla farklı prosedür türleri ortaya çıkmıştır. hasar kanunu kapsamında. Geleneksel inşaat ruhsatı prosedürüne ek olarak, artık yetkililer tarafından önleyici bina kontrol denetimlerinin ya hiç yapılmadığı ya da azaltıldığı yeni prosedürler var. Bu kuralsızlaştırma süreçleri literatürde farklı şekilde değerlendirilmektedir. Taraftarlar, Almanya'nın yeniden birleşmesiyle daha önce var olan karmaşık devlet sisteminin kapasitesinin sınırlarına ulaştığı görüşünde. Toplumsal güçlerin bağımsız olarak gelişebilmesi için devletin refah devleti düşüncesinden vazgeçmesi ve vatandaşlara daha fazla sorumluluk vererek“yalın devlet”haline gelmesi gerekiyor. Bununla birlikte, daha fazla kişisel sorumluluk olmadan ve vatandaşların kendi sorumluluklarını alma riski olmadan daha az hükümet başarılamaz. Bu nedenle vatandaş, devletin daha önce gerçekleştirdiği, rahatlık ve şefkatli destek sunan sorumluluk alanlarını serbest bırakmasını sağlamak için kendi performansını sorumlu bir özgürlük içinde kullanmalıdır. Bu, devletin temel temel görevlerine ve önümüzdeki temel zorluklara odaklanmasına olanak tanır. Bu, sorumluluğun devletten toplumun kendi kendini düzenleyen güçlerine kaydırılması ve bu ikisi arasında yeni bir sorumluluk dağılımı ile ilgilidir. Ayrıntılı olarak, muafiyetten kaynaklanabilecek olası büyük sorunlar, devletin imar mevzuatındaki önemli değişiklik, inşaat ruhsatı prosedürleriyle karşılaştırıldığında prosedürlerin yalnızca nispeten küçük bir kısmını etkileyecektir. Bu nedenle önleyici kontrolün tekrar bina denetim otoritesine devredilmesi için hiçbir neden yoktur. Onaydan muafiyet, sonuçta bu konuda onaydan muafiyet anlamına gelecektir. Bu görüşlere göre, genel kuralsızlaştırma - özellikle inşaat ruhsatı sürecinde - mantıklıdır ve büyük ölçüde sorunsuzdur. Buna karşılık, muhalifler, zayıf devletin ve yalın yönetimin olumsuz sonuçlar doğuracağı, ancak katı kilo verme diyetlerine yol açmaması gerektiği görüşünde. İnşaat ruhsatı sürecinde yapılan değişikliklerle eyalet yasama organı özelleştirme çabalarının sınırına ulaştı. Bu nedenle örneğin uzun inşaat ruhsatı prosedürleri maliyetleri artırıyor diye prosedürleri hızlandırma argümanı ikna edici değil. Ayrıca prosedürlerin özelleştirilmesi ile kuralsızlaştırma hedefi birbiriyle çatışacaktır. İnşaat düzenlemeleri reformu, kuralsızlaştırma ve özelleştirmenin karşılıklı olarak hariç tutulduğunu açıkça ortaya koyacaktır. Sorumlu vatandaşların sorumluluğunu güçlendirmek amacıyla bina denetimi sürecinin kısmi özelleştirilmesi, kapsamlı, zorlukla okunabilen yasa ve yönetmeliklerin (uzmanlar için) çıkarılmasını gerektirecektir. Buna ek olarak, inşaat yönetmeliklerindeki kuralsızlaştırma, federal eyaletlerdeki kanunlarda yapılan sürekli değişikliklerle dengelenecektir. Üçüncü kuralsızlaştırma aşaması şu anda on yıl içinde devam ediyor. Sonuç olarak vatandaşlar, idare ve mahkemeler sürekli değişikliklere maruz kalıyor. Bu bakımdan birbirini çok hızlı takip eden standardizasyonlar çarkında hızlanma hedefi bir kenara bırakılacaktır. Kanunları yapanların aktivizmi nedeniyle kanunların kalitesi çoğu zaman zarar görecektir. Hukuki birlik büyük ölçüde kayboluyor. Dolayısıyla imar yönetmeliği reformu olarak adlandırılan reformun ardından, yasadaki parçalılığın sona erdirilmesi ve devletlerin Bad-Dürkheim Anlaşması temellerine geri getirilmesi için imar yönetmeliklerinde yeniden reform yapılmasına büyük ihtiyaç duyulmaktadır. Gelecekteki reform değerlendirmeleri, inşaat kanununun tamamını (inşaat kanunu, yardımcı inşaat kanunu ve inşaat yönetmelikleri) içermelidir. İnşaat yönetmeliklerinin parçalı yapısı göz önüne alındığında, federal hükümet isteksizliğinden vazgeçmeli ve düzenlemeleri uygulamalıdır.
Özet (Çeviri)
The MBO of 1951 introduced a three-stage system of construction projects, which was modified to a two-stage system with the MBO of 1981. In 1990, a dualism of construction projects requiring approval and those without approval emerged for the first time throughout Germany through the abolition of the previous notification procedure. However, this homogeneous set of procedures was abandoned again due to the different liberalization and deregulation efforts of the individual federal states. As a result of the system break that has been initiated in building regulations procedural law, different types of procedures have emerged in the individual federal states, with different deviations in detail, inconsistent codifications of acceleration periods and different standardizations of approval fictions and consequences of sanctions under damage law. In addition to the traditional building permit procedure, there are now new procedures in which either no or reduced preventive building control inspections by the authorities take place. These deregulation processes are assessed differently in the literature. The supporters are of the opinion that the previously existing, complex state system has reached the limits of its capacity as a result of the reunification of Germany. In order for social forces to develop independently, the state must give up welfare state thinking and give the citizens more responsibility, thus developing into a“lean state”. However, less government cannot be achieved without more personal responsibility and without more risk for citizens to take responsibility for themselves. Therefore, the citizen must use his own performance in responsible freedom in order to enable the state to release areas of responsibility that he has previously carried out - offering comfort and caring support. This allows the state to concentrate on its elementary core tasks and the key challenges that lie ahead. This is about a shift of responsibility from the state to the self-regulating forces of society and a new distribution of responsibility between the two. In detail, the possible major problems arising from the exemption, the significant change in the state building regulations, would only affect a relatively small part of the procedures compared to the building permit procedures. There is therefore no reason to shift preventative control back to the building supervisory authority. Exemption from approval would ultimately mean freedom from approval in this matter. According to these views, general deregulation - especially in the building permit process - makes sense and is largely unproblematic. In contrast, opponents are of the opinion that the lean state and the lean administration would take their toll, but should not lead to rigid weight loss diets. With the amendments made to the building permit process, the state legislature has reached the limit of privatization efforts. That's why, for example, the argument to speed up procedures just because long building permit procedures increase costs is not convincing. In addition, the privatization of procedures and the goal of deregulation would come into conflict with each other. The building regulations reform would clearly demonstrate this mutual exclusion of deregulation and privatization. The partial privatization of the building supervision process - with the aim of strengthening the responsibility of responsible citizens - would require the enactment of extensive, barely readable laws and regulations (for the experts). In addition, the deregulation of building regulations would be counteracted by constant changes to the law in the federal states. The third deregulation phase is currently underway within ten years. The result is that citizens, administration and courts are exposed to constant amendments. In this respect, the acceleration goal would fall by the wayside in the gear train of standardizations that follow one another too quickly. The quality of the laws would often suffer due to the activism of those who made the laws. Legal unity is being lost to a considerable extent. Therefore, after the so-called building regulations reform, building regulations are in great need of reform again in order to end the fragmentation of the law and bring the states back to the basis of the Bad-Dürkheim Agreement. Future reform considerations should include the entire building law (building code, ancillary building law and building regulations). In view of the fragmentation of building regulations, the federal government should give up its reluctance and implement the regulations make full use of the BNVO's scope.
