Kifoz hastalarında uygulanan posterior segmentar enstrümantasyon sonrası roda binen stresin biyomekanik olarak incelenmesi
Biomechanical analysis of stress on the spine following posterior segmental instrumentation in kyphosis patients
- Tez No: 975490
- Danışmanlar: PROF. DR. AHMET KARAKAŞLI
- Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
- Konular: Ortopedi ve Travmatoloji, Orthopedics and Traumatology
- Anahtar Kelimeler: Belirtilmemiş.
- Yıl: 2025
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Dokuz Eylül Üniversitesi
- Enstitü: Tıp Fakültesi
- Ana Bilim Dalı: Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Giriş ve Amaç: Kifoz cerrahisinde posterior segmental enstrümantasyon günümüzde en sık tercih edilen yöntemlerden biridir. Ancak özellikle osteotomi seviyesinde vida yerleşim stratejilerinin biyomekanik etkileri konusunda literatürde sınırlı ve çelişkili veriler bulunmaktadır. Bu çalışmada, posterior enstrümantasyon uygulanan kifoz modellerinde farklı pedikül vidası konfigürasyonlarının rod deformasyon davranışı ve stabilite üzerine etkileri karşılaştırıldı. Gereç ve Yöntem: Dokuz Eylül Üniversitesi Biyomekanik Laboratuvarı'nda gerçekleştirilen deneysel çalışmada, UHMWPE bloklar, 30° kifoz açısına sahip titanyum rodlar ve poliaxial pedikül vidaları kullanıldı. Osteotomi alanı köprüleme, segment atlamalı/transvers bağlantılı köprüleme, tam segmental vidalama ve yalnızca apekse vida uygulaması olmak üzere dört model oluşturuldu. Her grupta 7 numune test edilerek 400 N aksiyel yük altında maksimum deformasyon, siklik yüklenme davranışı ve grup varyasyonları kaydedildi. Bulgular: • Grup 1 (osteotomi alanı boş bırakılarak köprüleme): Daha az deformasyon ile rijid yapı, esnek deformitelerde uygulanabilir. • Grup 2 (transvers bağlantılı köprüleme): Orta düzey rijidlik, rijid fokal deformitelerde apikal destek olarak uygun olabilir. • Grup 3 (tam segmental vidalama): En düşük varyasyonla en stabil model, rijid deformitelerde en güvenilir fiksasyon seçeneği. • Grup 4 (sadece apekse vida): En yüksek deformasyon ve en düşük stabilite ile en zayıf model. Sonuç: Posterior enstrümantasyonda osteotomi seviyesine yönelik vida yerleşim stratejileri, rod deformasyon davranışını ve stabiliteyi belirgin şekilde etkilemektedir. Rijid deformitelerde tüm segmentlere vidalama en güvenilir seçenek olurken, esnek deformitelerde osteotomi hattının boş bırakılması uygun bir alternatif olabilir. Klinik uygulamalarda vida konfigürasyonunun, deformitenin esnekliği ve hastaya özgü faktörlere göre bireyselleştirilmesi gerekmektedir.
Özet (Çeviri)
Introduction and Aim: Posterior segmental instrumentation is currently one of the most commonly preferred techniques in kyphosis surgery. However, the biomechanical impact of screw placement strategies at the osteotomy site remains limited and inconsistent in the literature. This study aimed to compare the effects of different pedicle screw configurations on rod deformation behavior and stability in kyphotic models treated with posterior instrumentation. Materials and Methods: This experimental study was conducted at Dokuz Eylul University Biomechanics Laboratory using UHMWPE blocks, titanium rods with a 30° kyphotic angle, and polyaxial pedicle screws. Four configurations were created: osteotomy-site bridging, skip-level/transverse connector bridging, full-segment fixation, and apex-only fixation. Seven specimens in each group (28 total) were tested under 400 N axial loading. Maximum deformation, cyclic loading behavior, and intra-group variations were recorded. Results: • Group 1 (osteotomy-site bridging): Lower deformation with a rigid construct; suitable for flexible deformities. • Group 2 (transverse connector bridging): Intermediate rigidity; may serve as apical support in rigid focal deformities. • Group 3 (full-segment fixation): Most stable construct with the lowest variation; biomechanically the most reliable option for rigid deformities. • Group 4 (apex-only fixation): Highest deformation and lowest stability, biomechanically the weakest construct. Conclusion: Screw placement strategies at the osteotomy site significantly influence rod deformation behavior and construct stability. Full-segment fixation appears to be the most reliable option for rigid deformities, whereas osteotomy-site bridging may be a reasonable alternative in flexible deformities. In clinical practice, screw configuration should be tailored to deformity flexibility and patient-specific factors.
Benzer Tezler
- Bozkır'da 40 yaşın üstündeki asemptomatik kişilerde iskemik kalb hastalıkları, risk faktörleri ve hipertansiyon sıklığı
Başlık çevirisi yok
M.SAİT GÖNEN
- 7-11 yaş grubunda torako-lumbal değerlendirme
Başlık çevirisi yok
NAZİLA SAFAR TEYMORİ
Yüksek Lisans
Türkçe
1992
Hacettepe ÜniversitesiFizik Tedavi ve Rehabilitasyon Ana Bilim Dalı
Yükleniyor...
- İdiopatik skolyoz olgularında cerrahi tedavinin vital kapasite üzerine etkisinin araştırılması
Başlık çevirisi yok
NİDA ÇORBACI
- Okçuluk ve eskrim sporlarında spora bağlı gelişen postüral deformiteler ve rehabilitasyonu
Başlık çevirisi yok
A. NEVİN ATALAY