Video performans sanatında ben ile diyalog
Dialogue with the self in video performance art
- Tez No: 976819
- Danışmanlar: DR. ÖĞR. ÜYESİ TUBA MERDEŞE
- Tez Türü: Yüksek Lisans
- Konular: Güzel Sanatlar, Fine Arts
- Anahtar Kelimeler: Belirtilmemiş.
- Yıl: 2025
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Hacettepe Üniversitesi
- Enstitü: Güzel Sanatlar Enstitüsü
- Ana Bilim Dalı: Heykel Ana Sanat Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Günümüz sanatı, geleneksel üretim biçimlerinin sınırlarını zorlayan ve teknolojinin sunduğu imkânlardan yararlanan çok çeşitli ifade biçimlerini içerir. Özellikle son elli yılda yaşanan teknolojik ilerlemeler, sanatçılara yeni mecralar sunarak sanatın ifade potansiyelini genişletmiş ve sanatsal bakış açılarında köklü değişimlere neden olmuştur. Bu bağlamda, video performans sanatı, kendine özgü melez yapısıyla izleyiciye hem bir performans sunar hem de bu performansı video teknolojisi aracılığıyla katmanlı bir anlatım hâline getirir. Bu tez, video performans sanatını, süreç içerisinde gerçekleştirilen uygulamalarda ön plana çıkan tekrar ve ben ile diyalog kavramları üzerinden incelemeyi amaçlar. Sanatçının bedeniyle, hafızasıyla ve zamanla kurduğu ilişki, video teknolojisinin sunduğu tekrar, kayıt, montaj gibi araçlar sayesinde farklı katmanlarda yeniden inşa eder. Bu bağlamda çalışma, video sanatının tarihsel gelişim süreciyle birlikte performans sanatıyla kurduğu kesişim noktalarını araştırmakta, bu iki alanın melezleştiği zeminde öznenin“ben”ile kurduğu görsel ve kavramsal diyaloğa odaklanır. Ardından video performans sanatı, tekrar kavramıyla ilişkilendirilerek analiz edilir. Tezin son bölümünde, video performansın en özgün yönlerinden biri olarak öznenin kendiyle kurduğu diyaloğa odaklanılmaktadır. Sanatçı, kamera karşısında gerçekleştirdiği eylemlerle hem fiziksel hem de duygusal olarak kendi varlığıyla yüzleşir. Bu yüzleşme, sadece bireysel bir iç döküm değil, aynı zamanda izleyiciye açılmış bir içsel diyalogdur. Tekrarın, zaman kaymalarının ve görsel kesintilerin kullanımı, bu diyalogun çok katmanlı bir yapıya ulaşmasını sağlar. İzleyici, bu süreçte sadece tanık değil, aynı zamanda tekrar eden bedenin ve sesin içinde konumlanan bir katılımcıya dönüşür. Böylece video performans sanatı, özne, kamera ve izleyici arasında kurulan üç yönlü bir ilişki üzerinden benlik, kimlik ve hafıza meselelerini sorgulayan bir alana dönüşür. Video performans sanatında sanatçının kamerayı kendine çevirmesiyle kayıt altına aldığı görüntü ve bu görüntüyü yansıtmasıyla tekrar eden iki görüntü oluşur. Sanatçının gerçek görüntüsü ve sanatçının ekranda çoğaltılan görüntülerinin bir araya gelişi, sanatçının kendi kendine bir diyalog kurulmasına imkân sağlar. Bu bağlamda, video-performans alanında ortaya çıkan bu içsel diyaloglar, rapor kapsamında bir tür benlik karşılaşması olarak ele alınır. Bu çalışmada son bölüm olan uygulamalar, video-performansın önemli unsurlarından olan tekrar sanatçının kendisiyle olan diyaloğunu şekillendiren temel unsurdur. Çalışmalarda diyalog, bir tür benlik parçalanması oluşturarak, kamerayı kendine çeviren sanatçının hem kendi hem de ötekinin iç dünyasının algılanmasına olanak tanır.
Özet (Çeviri)
Contemporary art – the art of today – encapsulates and incorporates a wide variety of expressive means, which, by drawing upon the capabilities afforded by technology, challenge the existing boundaries of traditional modes of creation. Especially empowered by the technological developments of the last five decades, contemporary practices have expanded the expressive potential of artists by offering new avenues, resulting in radical transformations within artistic perspectives. Within this context, the art of video performance – through its own hybrid nature – provides both a performative encounter for the audience and the means to render this encounter into a layered narrative through the medium of video technology. This thesis seeks to examine video performance art through the concepts of“repetition”and“dialogue with the self,”both of which emerge as central within the artistic practices undertaken throughout the process. The relationship the artist constructs with their own body, memory, and temporality is reconstituted across multiple layers through the tools afforded by video technology – such as repetition, recording, and montage. Accordingly, the study investigates the historical development of video art in tandem with its intersections with performance art, focusing on the visual and conceptual dialogues forged between the subject and the“self”within this hybrid field. Following this, video performance art is analyzed in relation to the concept of repetition. The final section of the thesis concentrates on one of the most distinctive aspects of video performance: the dialogue the subject establishes with the self. Through actions enacted before the camera, the artist confronts their own existence both physically and emotionally. This confrontation constitutes not only a personal disclosure but also an internal dialogue opened to the audience. The use of repetition, temporal shifts, and visual interruptions allows this dialogue to acquire a multilayered structure. Within this process, the audience becomes not merely a witness but a participant, situated within the recurring body and voice. Thus, video performance art transforms into a field that interrogates selfhood, identity, and memory through a triangular relationship forged among the subject, the camera, and the viewer. By turning the camera upon themselves, the artist generates two images: the recorded image and its projection in repetition. The convergence of the artist's physical presence and their multiplied image on the screen enables the construction of a dialogue with the self. In this sense, the internal dialogues emerging within the sphere of video performance are approached, throughout this study, as a form of encounter with the self. In the concluding section devoted to practice, repetition – as one of the crucial elements of video performance – is considered the primary force shaping the artist's dialogue with the self. In these practices, dialogue engenders a fragmentation of self, allowing the camera-facing artist to perceive not only their own inner world but also that of the other.
Benzer Tezler
- Egokaç - sanat eğitimine yansıması -7. Uluslararası İstanbul Bienali üzerine bir inceleme -
The reflection of 'Egofugal'in art education - a study into the 7th International İstanbul Bienal-
SERKAN BÖNCÜ
Yüksek Lisans
Türkçe
2004
Eğitim ve ÖğretimMarmara ÜniversitesiGüzel Sanatlar Eğitimi Ana Bilim Dalı
PROF.DR. BÜNYAMİN ÖZGÜLTEKİN
- Günümüzde bilinçaltı kavramının sanatsal yansımaları
The reflection of subconscious in art
NEVİN ESENRODOPLU
Yüksek Lisans
Türkçe
2005
Güzel SanatlarMarmara ÜniversitesiHeykel Ana Sanat Dalı
PROF.DR. NİLAY KAN BÜYÜKİŞLEYEN
- Çağdaş Türk sanatında performans
Performance in the contemporary Turkısh art
A. GÖKNUR GÜRCAN
Yüksek Lisans
Türkçe
2003
Sanat TarihiHacettepe ÜniversitesiSanat Tarihi Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. ZEYNEP YASA YAMAN
- Performans sanatında beden ve mekan ilişkisi
Başlık çevirisi yok
NAGEHAN YAZICI
Yüksek Lisans
Türkçe
2019
Sahne ve Görüntü SanatlarıDokuz Eylül ÜniversitesiSahne Sanatları Ana Sanat Dalı
PROF. DR. SEMİH ÇELENK
- Çağdaş seramik sanatında performans sanatı
Performance art in contemporary ceramic art
FATMA SİNEM MANDIRA