Geri Dön

Tip 1 diyabette intrasitoplazmik sitokin tayini ve nötrofil fonksiyonları

The detection of intracytoplasmic cytokines and neutrophil functions in type 1 diabetes

  1. Tez No: 138303
  2. Yazar: SEMA BİLGİÇ
  3. Danışmanlar: DOÇ. DR. GÜNNUR DENİZ
  4. Tez Türü: Doktora
  5. Konular: Allerji ve İmmünoloji, Allergy and Immunology
  6. Anahtar Kelimeler: Belirtilmemiş.
  7. Yıl: 2003
  8. Dil: Türkçe
  9. Üniversite: İstanbul Üniversitesi
  10. Enstitü: Sağlık Bilimleri Enstitüsü
  11. Ana Bilim Dalı: İmmünoloji Ana Bilim Dalı
  12. Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
  13. Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.

Özet

6. ÖZET Tip 1 diyabette Th1 ve Th2 sitokinlerinin rolünü inceleyen çok sayıda çalışma bulunmasına karşılık, farklı klinik dönemlerdeki sitokin profili ile ilgili çalışma bulunmamaktadır. Tip 1 diyabetin farklı klinik dönemlerinde Th1 ve Th2 sitokin profilini ve nötrofil fonksiyonlarını saptamak amacı ile Tip 1 diyabet teşhisi konmuş hiç insülin kullanmamış (Grup 1, n:10, yaş ortalaması: 32.4+10), teşhis yaşı < 3 ay olan Tip 1 diyabetik grup (Grup 2, n:10, yaş ortalaması: 25±7.5) ve sağlıklı kontrol grup (Grup 3, n:10, yaş ortalaması: 35.6±8) ile karşılaştırılmıştır. Hümoral immünitenin belirteci olan otoantikorlardan ICA ve anti-GAD antikorları incelendiğinde ve ICA'nın >20JDFu, anti-GAD antikorlarının da >32ng/ml pozitif olarak kabul edildiği çalışmamızda, Grup 1 ve Grup 2'de her iki otoantikorda da %100 pozitiflik görülmesine karşılık, sağlıklı kontrol grubunda otoantikor pozitifliği saptanmamıştır. Hücre yüzey molekülleri açısından incelendiğinde, yeni teşhis hiç insülin kullanmamış Tip 1 diyabetik ve teşhis yaşı < 3 ay Tip 1 diyabetikler sağlıklı kontrollerle karşılaştırıldığında, CD3, CD4, CD8, CD16+56 ve CD19 ekspresyonu açısından anlamlı bir fark saptanmamıştır. MACS sistemi kullanılarak izole edilen CD4+ ve CD8+ T lenfositlerinde hücreiçi IL- 2, IL-10, IFN-y ve TNF-a seviyeleri incelendiğinde, yeni teşhis hiç insülin kullanmamış Tip 1 diyabetiklerde (Grup 1), CD8+ T lenfosit TNF-a içeriği izole CD4+ T lenfosit içeriğine göre; izole CD4+ T lenfosit IL-2 içeriği ise CD8+ T lenfosit IL-2 içeriğine göre istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksek bulunmuştur (p<0.001, p<0.01, sırasıyla). IL-10 ve IFN^y düzeyleri açısından değerlendirildiğinde ise, CD4+ ve CD8+ T lenfositleri arasında istatistiksel açıdan anlamlı bir fark saptanmamıştır (p>0.05). Teşhis yaşı < 3 ay olan Tip 1 diyabetiklerde hücreiçi TNF-a ve IFN^y düzeyi CD8+ T lenfositlerinde CD4+ T 65hücrelerine göre, IL-2 içeriği ise CD4+ T lenfositlerinde CD8+ T lenfositlerine göre istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksek saptanmıştır (p<0.05, p<0.01, sırasıyla). Hücreiçi IL-10 düzeyi açısından karşılaştırıldığında, her iki hücre tipinde de istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmamıştır (p>0.05). Sağlıklı bireylerde hücreiçi TNF-a ve IL-2 seviyesi CD4+ T lenfositlerinde CD8+ T lenfositlerine göre anlamlı derecede yüksek saptanmıştır (p<0.01, p<0.01, sırasıyla). Hücreiçi IL-10 seviyesi ise, CD4+ T lenfositlerinde CD8+ T lenfositlerine göre istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksek saptanmıştır (p<0.05). Genel olarak Grup 1 ve Grup 2 değerlendirildiğinde, TNF-a, IL-2 ve IL-10 içeriğinin CD4+ T lenfositlerinde artışına karşılık, CD4+ ve CD8+ T lenfositlerinde hücreiçi IFN^y seviyeleri karşılaştırıldığında, IFN-7 içeriği CD8+ T lenfositlerinde CD4+ T lenfositlerine göre istatistiksel olarak ileri anlamlı derecede yüksek saptanmıştır (p<0.01). Her üç gruba ait CD4+ T lenfositlerinde hücreiçi sitokin düzeyleri karşılaştırıldığında, hücreiçi TNF-a içeriği açısından, teşhis yaşı < 3 ay Tip 1 diyabetiklerde (Grup 2) sağlıklı kontrole (Grup 3) göre istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık görülmemesine karşılık (p>0.05), yeni teşhis hiç insülin kullanmamış Tip 1 diyabetiklerde (Grup 1) Grup 2 ve Grup 3'e göre TNF-a içeriğinde çok ileri derecede anlamlı düşüş saptanmıştır (p<0.001). Hücreiçi IL-2 içeriği, yeni teşhis ancak hiç insülin kullanmamış (Grup 1) ve teşhis yaşı < 3 ay olan Tip 1 diyabetiklerde (Grup 2), sağlıklı kontrol grubuna (Grup 3) göre anlamlı derecede düşük bulunmuştur (p<0.001, p<0.01, sırasıyla). Hücreiçi IL-10 seviyeleri açısından her üç grupta da anlamlı bir fark saptanmamıştır (p>0.05). Hücreiçi \FH-y içeriği açısından ise; Grup 1 ve Grup 3 arasında anlamlı bir fark saptanmamasına karşılık (p>0.05), Grup 2'de CD4+ T lenfosit IFN-y içeriği Grup 1 ve Grup 3'e göre istatistiksel açıdan anlamlı derecede düşük saptanmıştır (pO.001). Tüm gruplarda CD8+ T lenfosit hücreiçi sitokin düzeyleri karşılaştırıldığında, hücreiçi TNF-a düzeyi yeni teşhis hiç insülin kullanmamış Tip 1 diyabetiklere (Grup 1), teşhis yaşı < 3 ay Tip 1 diyabetiklere (Grup 2) göre anlamlı derecede yüksek 66(p<0.05), sağlıklı kontrole göre Grup 1 ve Grup 2'de anlamlı derecede yüksek saptanmıştır (p<0.001). IL-2 içeriği Grup 1'de Grup 2'ye göre anlamlı derecede yüksek bulunmasına karşılık (p<0.05), her iki grupta da sağlıklı kontrole göre anlamlı derecede düşük bulunmuştur (p<0.001). CD4+T lenfositlerindeki gibi CD8+ T lenfositlerinde de hücreiçi IL-10 açısından gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark gözlenmemiştir (p>0.05). Hücreiçi IFN-y düzeyi teşhis yaşı < 3 ay olan Tip 1 diyabetik grupta (Grup 2), yeni teşhis hiç insulin kullanmamış gruba (Grup 1) göre istatistiksel açıdan anlamlı yüksek olmasına karşılık, bu sitokin her iki grupta sağlıklı kontrol grubuna (Grup 3) göre anlamlı derecede düşük saptanmıştır {p<0.05, p<0.05, sırasıyla). Çalışmamızda, her üç gruba ait serum, plazma ve kültür üst sıvı örneklerinde IL-2, IL-10, IFN-y ve TNF-oc seviyeleri ELISA yöntemi ile de çalışılmış fakat örneklerde ölçülebilir düzeyde IL-2, IL-10, IFN-y ve TNF-a saptanmamıştır. In-vitro çalışmalar, ketoasidozlu ve diyabeti kontrol edilemeyen komplikasyonlu diyabetiklerin nötrofillerinde, oksidatif patlama ve fagositoz aktivite bozukluğunu göstermektedir. Bu çalışmalar nötrofil fonksiyonlarının Tip 1 diyabette takip ve tedavi açısından önem taşıdığını desteklemektedir. Fagositik aktivitenin“% indeks değeri > 1.5”değeri normal olarak kabul edildiği çalışmamızda, sağlıklı kontrol grubunda (Grup 3) fagositik aktivite açısından patoloji saptanmamasına karşılık, hiç insülin kullanmamış Tip 1 diyabetikler (Grup 1 ) ve diyabet teşhis yaşı < 3 ay olanlarda (Grup 2) fagositik aktivite sağlıklı kontrol grubu ile karşılaştırıldığında anlamlı derecede düşük saptanmıştır (p<0.01). Solunumsal patlamada“% indeks değeri > 1.5”olan değerler normal olarak kabul edildiğinde ise, sağlıklı kontrol grubunda (Grup 3) solunumsal patlama açısından herhangi bir patolojiye rastlanmazken, hiç insülin kullanmamış Tip 1 diyabetikler (Grup 1) ve diyabet teşhis yaşı < 3 ay olanlarda (Grup 2) solunumsal patlama indeksi, sağlıklı kontrol grubuna göre anlamlı derecede düşük saptanmıştır (p<0.01). 67Sonuçlarımız, insülinin kullanımı yani metabolik kontrolün iyileştirilmesi ile, başta TNF-oc olmak üzere IFN^y ve IL-2 seviyelerindeki düşüşün daha az oranda beta hücre tahribatına neden olabileceğini ve yine insülin kullanımı ile bozulmuş nötrofil fonksiyonlarının düzeltilebileceği ve genel olarak insülinin bir immünmodülatör olarak etkili olabileceğini düşündürmektedir. 68

Özet (Çeviri)

7.SUMMARY Although many studies investigating the role of Th1 and Th2 cytokines in Type 1 diabetes, there is no study about the cytokine profile in different clinical periods of the disease. In order to investigate neutrophil functions and Th1 and Th2 cytokine profiles in different clinical periods of Type 1 diabetes, patients diagnosed as Type 1 diabetes but not yet taken under insulin therapy (Group 1, n:10, mean age: 32.4±10) and Type 1 diabetes patients with a disease duration of < 3 months (Group 2, n:10, mean age: 25±7.5) were compared to healhty control subjects (Group 3, n:10, mean age: 35.6±8) not having any autoimmune disease her/himself or among the family. Investigating islet cell antibodies (ICA) and anti-glutamic acid decarboxilase antibodies (anti-GAD), as markers for humoral immunity, and accepting values of ICA>20 JDFu and anti-GAD >32ng/ml as positive, Group 1 and Group 2 showed 100% positivity, but none of the control subjects showed any positivity in terms of both antibodies. Comparing expressions of the surface molecules CD3, CD4, CD8, CD16+56 and CD19 in subjects diagnosed as Type 1 diabetes but not yet taken under insulin therapy and Type 1 diabetics with disease duration of < 3 months did not show any difference compared to healthy controls. Investigating intracellular IL-2, IL-10, IFN^and TNF-a contents in CD4+ and CD8+ T lymphocytes isolated by MACS technique, TNF-a content in CD8+ T lymphocytes compared to isolated CD4+ T lymphocytes and IL-2 content of isolated CD4+ T lymphocytes compared to CD8+ T lymphocytes found to be higher in Group 1 (p<0.001 and pO.01, respectively). IL-10 and I FN-y contents did not show any difference in CD4+ and CD8+ T lymphocytes (p<0.05). Intracellular TNF- oc and IFN-y contents of CD8+ T lymphocytes compared to CD4+ T lymphocytes 69and IL-2 content of CD4+ T lymphocytes compared to CD8+ T lymphocytes were higher in Type 1 diabetic patients with disease duration < 3 months (p<0.05 and p<0.01, respectively); but intracellular IL-10 content did not show any difference in both cell types (p>0.05). Intracellular TNF-oc and IL-2 contents were found to be higher in CD4+ T lymphocytes compared to CD8+ T lymphocytes in healthy controls (p<0.01 and p<0.01, respectively). Intracellular IL-10 content was also higher in CD4+ T lymphocytes compared to CD8+ T lymphocytes (p<0.05). Evaluating Grup 1 and Grup 2 generally, in spite of the increase of TNF-a, IL-2 and IL-10 contents in CD4+ T lymphocytes, intracellular IFN^y content was higher in CD8+ T lymphocytes compared to CD4+ T lymphocytes (p<0.01). Verifying intracellular cytokine contents of CD4+ T lymphocytes in all three groups, no difference was observed in intracellular TNF-a content in Group 2 compared to control subjects (Group 3) (p>0.05), but a statistically significant decrease was found in Group 1 compared to Group 2 and Group 3 (p<0.001). Intracellular IL-2 content was decreased significantly in Group 1 and Group 2 compared to controls (Group 3) (p<0.001 and pO.01, respectively). Intracellular IL-10 contents were similar in all three groups (p>0.05). Comparing intracellular IFN-y contents, no difference was observed in Group 1 and Group 3 (p>0.05), but IFN-y content of CD4+ T lymphocytes were significantly lower in Group 2 compared to Group 1 and 3(p<0.001). Comparing intracellular cytokine contents of CD8+ T lymphocytes in all groups, intracellular TNF-a content was higher in Group 1 compared to Group 2 (p<0.05), and also higher in Group 1 and 2 compared to healthy controls (p<0.001). IL-2 content was increased in Group 1 compared to Group 2 (p<0.05), but the levels in both groups were lower than control subjects (pO.001). Like in CD4+ T lymphocytes, intracellular IL-10 in CD8+ T lymphocytes also did not show any difference among the groups (p>0.05). Although intracellular IFN-y in Group 2 were significantly higher compared to Group 1, the levels in both groups were lower than those in the control group (Group 3) (p<0.05 and p<0.05, respectively). 70In our study IL-2, IL-10, IFN-y and TNF-a levels in serum, plasma and culture mediums of all three groups were investigated by ELISA, but the cytokines were not found detectible in the samples. In-vitro studies indicate disturbances of oxidative burst and phagocytic activity in neutrophils of diabetic patients with ketoacidosis and uncontrolled diabetes with complications. These studies support the importance of neutrophil functions in the treatment and follow-up of diabetic patients. In our study,“% index value >1.5”was accepted as normal and no pathology was detected in healthy control subjects, but the phagocytic activity in Group 1 and Group 2 was lower compared to controls (p<0.01). In oxidative burst, accepting“% index value <2”as normal, no pathology was observed in control group (Group 3), but the values in Group 1 and 2 were lower than those in the control group (p<0.01 ). Our results suggest that insulin usage, namely improvement of metabolic control may cause less destruction in beta cells by decrease of the cytokines IFN-y, IL-2 and especially TNF-a and it may also improve neutrophil functions. The results indicate that insulin generally may act as an immunmodulator. 71

Benzer Tezler

  1. Tez No

    314418

    Wıstar albıno sıçanlarda streptozotocın ile oluşturulan diyabetik nefropatinin tedavisinde melatonin, quercetın ve resveratrol'ün etkilerinin araştırılması

    The investigations of effects of melatonin, quercetin and resveratrol on streptozotocin-induced diabetic nephropathy in wistar albino rats

    HÜLYA ELBE

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2012

    Histoloji ve Embriyolojiİnönü Üniversitesi

    Histoloji ve Embriyoloji Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. NİGAR VARDI

  2. Tez No

    384200

    İn vitro fertilizasyon-intrasitoplazmik sperm enjeksiyonu ile elde edilen gebeliklerde perinatal sonuçlarin değerlendirmesi

    Assesment of perinatal outcomes of pregnancies conceived by in vitro fertilization-intracytoplasmic sperm injection

    ALPER KAHRAMAN

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2014

    Kadın Hastalıkları ve DoğumAnkara Üniversitesi

    Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. BÜLENT BERKER

  3. Tez No

    623160

    Perkutan koroner girişim yapılan kronik total okluzyon hastalarında sessiz nörolojik iskeminin araştırılması

    Assessment of silent brain injury in chronic total occlusion patients with percutaneous coronary intervention

    MUHAMMET UYANIK

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2020

    KardiyolojiOndokuz Mayıs Üniversitesi

    Kardiyoloji Ana Bilim Dalı

    DOÇ. DR. KORHAN SOYLU

  4. Tez No

    165657

    Tip 1 diyabette NKT hücrelerinin rolü

    The Role of NKT cells in type 1 diabetes

    GÖZDE ERŞAHİN

    Yüksek Lisans

    Türkçe

    Türkçe

    2005

    Çocuk Sağlığı ve Hastalıklarıİstanbul Üniversitesi

    İmmünoloji Ana Bilim Dalı

    PROF.DR. TEMEL YILMAZ

  5. Tez No

    225515

    Tip 1 Diyabette İnterlökin-10 gen promotör bölgesi polimorfizminin çalışılması

    Study of İnterleukin-10 promoter region polymorphisms (-1082A/G, -819T/C and -592A/C)in Type 1 Diabetes Mellitus

    HASSAN MOHEBBATIKALJAHI

    Doktora

    Türkçe

    Türkçe

    2007

    Tıbbi BiyolojiGazi Üniversitesi

    Tıbbi Biyoloji ve Genetik Ana Bilim Dalı

    PROF.DR. SEVDA MENEVŞE

Geri Dön