Geri Dön

Periton diyalizi uygulanan hastalarda peritoneal transport değişikliklerinin mortalite üzerine etkisi

Başlık çevirisi mevcut değil.

PDF İndir

  1. Tez No: 742692
  2. Yazar: BATUHAN BÜYÜKYILMAZ
  3. Danışmanlar: PROF. DR. FUNDA SARI
  4. Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
  5. Konular: Nefroloji, Nephrology
  6. Anahtar Kelimeler: periton transport değişiklikleri, periton diyalizi, periton zarı, mortalite, Böbrek hastalıkları, Böbrek yetmezliği-kronik, Periton, Kidney diseases, Kidney failure-chronic, Mortality, Peritoneum, Peritoneal dialysis
  7. Yıl: 2022
  8. Dil: Türkçe
  9. Üniversite: Akdeniz Üniversitesi
  10. Enstitü: Tıp Fakültesi
  11. Ana Bilim Dalı: İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
  12. Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
  13. Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.

Özet

Giriş: Evre 5 KBH son dönem böbrek hastalığının (SDBH) ifadesi olup, GFH 1.73 m² başına 15 ml/dakika'dan daha azdır ve bu durum diyaliz ve/veya böbrek nakli gibi renal replasman gerektiren aşamadır. Periton diyalizi SDBH'nda uygulanabilecek renal replasman tedavilerinden biridir. Periton diyalizi hastalarında diyaliz yeterliliği; klinik, biyokimyasal ve kinetik göstergeler (yeterli solüt klirensi, sıvı dengesinin korunması) ile ölçülmektedir. Periton zarının effektif yüzey alanı ve geçirgenliği bireylerde farklılıklar göstermektedir. Bu farklılıklar bireylerde kronik periton diyaliz uygunluğunu, diyaliz süresini, rejimini, komplikasyonları ve sıklığını etkilemektedir. Bunu standartize etmek için peritoneal eşitleme testi (PET) uygulanmaktadır. PET ile solüt ve su geçirgenliği tespit edilir. Periton diyaliz yeterliliğinin değerlendirilmesinde kullanılır. PET ile diyaliz yeterliliği, membran geçirgenliği hesaplanabilmekte ve ultrafiltrasyon yetersizliği saptanabilmektedir. Amaç: Bu çalışmada peritoneal eşitlenme testi ile hastadan uzaklaştırılan osmolal yükün değerlendirilmesi, periton zarının yıllar içinde değişimine etki eden faktörlerin belirlenmesi, bunların periton diyalizinden çıkış ve ölüm üzerine etkisinin araştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: KBH tanısı ile PD uygulanan hastaların 0. 2. ve 3. yıllardaki periton zarı değişiklikleri belirlenmeye çalışılıp, bu hastaların PD süreleri, peritonit varlığı, VKİ, KAH, Tip 2 DM, SVO varlığı, idrarın kesilmesi-devamlılığı, RAS blokör kullanımı, EPO kullanımı, PD modalitesi, boy/kilo, alkol kullanımı, sigara kullanımı, laboratuar tetkikleri (hemoglobin, albümin, fosfor, PTH, glukoz, bikarbonat, sodyum, potasyum, ferritin, trigliserit), PDGC varlığının mortalite ve periton diyalizinden çıkış üzerine etkileri retrospektif olarak incelendi. Bulgular: Analizler için verileri yeterli olan 99 hasta çalışmaya dahil edilmiştir. Bu çalışmada PD başlanan 99 hastanın 67'si (%67,7) hayattadır. Hastaların medyan sağkalım süresi 138,8 (%95 GA: 84,5-193,1 ay) olarak tespit edilmiştir. Yapılan univariate analizler sonucunda exitus olan ve sağkalan grupta yapılan karşılaştırma analizleri sonucunda; KAH, MI, PD öncesi renal nakil olma, PD başlama yaşı, PD başlandıktan sonra peritonit gelişme süresi, dropout gelişmesi, PZ geçirgenliğinde 3. yıldaki değişim gözlenmesi, CAPD ile başlanıp APD'ye geçilme durumu, bazal albümin, bikarbonat ve glukoz düzeyleri gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı farklı çıkmıştır (p<0,05). KAH olmayan grupta ortalama sağkalım süresi 138,9±10,6 olarak tespit edildi. KAH olan hastaların medyan sağkalım süresi 76,5 (84,5-193,1) ay olarak tespit edildi. Buna göre KAH olan grupta KAH olmayan gruba göre sağkalım süresi istatistiksel olarak anlamlı daha kısa bulunmuştur (p:0,033). Benzer şekilde; MI gözlenenlerde, PD öncesi renal nakil olmayanlarda, PD başlandıktan sonra 2. yılda peritonit geçirenlerde, drop-out olmayanlarda, PZG 3. yılda artanlarda ve birinci yılda CAPD ile başlanıp APD ye geçilenlerde sağkalım sürelerinin istatistiksel olarak anlamlı düzeyde daha kısa olduğu log-rank testleri sonucu saptanmıştır (p<0,05). Dikkat çekici bir şekilde PZG 2. yıldaki değişim durumlarına göre sağkalım süresi gruplar arasında benzer saptanmıştır (log-rank test p:0,081). Sonuç: Çalışmamızda KAH, MI, PD öncesi renal nakil olma, PD başlama yaşı, PD başlandıktan sonra peritonit gelişme süresi, dropout gelişmesi, PZ geçirgenliğinde 3. yıldaki değişim gözlenmesi, CAPD ile başlanıp APD'ye geçilme durumu, bazal albümin, bikarbonat ve glukoz düzeyleri gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı farklı çıkmıştır. 3. yılda PZ geçirgenliğindeki artış, PD 'ne başlama yaşının büyük olması, bazal albümin düzeyinin düşüklüğü mortalite için bağımsız risk faktörü olarak bulunmuştur. PZ geçirgenliğinde 3. yılda artış gözlenen hastaların değişmeyenlere göre mortalite açısından yaklaşık 10 kat riski artmıştır.

Özet (Çeviri)

Introduction: Stage 5 KBH, which is expressed last term of nephropaty (SDBH), and GFH 1,73 per m2 is less than 15 ml/minute. This situation requires renal replacement stage such as dialysis or kidney transplantation. Peritoneal dialysis is on of the renal replacement cure which can be implantable on SDBH. Dialysis efficiency on peritoneal dialysis patient is measured with clinical, biochemical kinetical markers (enough solute clearance, saving liquid balance). Effective surface area of peritoneal membrane shows up differences among individuals. These differences affect individuals chronic peritoneal adaptness, duration of dialysis, regime, complications and frequencies. Peritoneal equilibration test (PET) is carried out to standartize this situation. Solute and permeability is fixed and used evaluation of peritoneal dialysis clearance. Dialysis clearance membrane permeability can be measured with PET and detected inadequacy of ultrafiltration. Aim: In this study with PET, it is aimed that evaulation of detracting the patient from osmolal charge, specifying of changing peritoneal membrance within years, dropping out of peritoneal dialysis and effective factors of death. Materials and Methods: The patients, who are practiced with the KBH diagnosis, are tried to obtain the differences on their peritoneal mebrana during the years 0.-2. and 3. These patients' PD duration, peritonit existence, VKI, KAH, type 2 DM, SVO existences inability to urinate, usage of RAS blocker, usage of EPO, PD modality , height/ weight, alcohol abuse, smoking, labrotary tests ( hemoglobşn, albümin, phosphore, PTH, glucose, bicarbonate, sodium, potassium, ferritin, triglyseride), mortality of PDGC existence and dropping out of peritonal dialysis were analyzed as retrospective. Findings: 99 patients are included in this study whose data are enough for analyses. In this study, starting PD to 67 of 99 patients (67.7% percent) are alive. Patients' median survival duration is confirmed as 138,8 (95% percent GA: 84,5 – 193,1 month). Both results of performed univariate analyses and comparative analyses between exitus and survival groups; KAH, MI, renal transplantation pre PD , age of starting PD, progress of dropout, observing change within 3. years P2 permeability, starting cure with CAPD after passing APD, level of basal albümin, bicarbonate and glucose came out significant different as statiscal among the groups. Average survival duration was found out 138,8=10,6 in the group weren't KAH. Median survival was found out 76,5 (84,5-193,1 month) in the group who were KAH. According to this result, the group with KAH's duration of survival was found out significant less than the group without KAH (p:0,033). Similar to this; observed MI, not practiced renal transplantation pre PD, happened peritonit, after started to PD in 2. years, not dropout, rising PZG in 3. years and started with CAPD and passed APD in their first year, duration of their survival period was found out significant less with the log-rank-tests (p<0,05). According to changing condition of survival period in PZG 2. years was found out significant similarities among the groups. Result: In our study, KAH, MI, renal transplantation pre PD, age of starting PD, progressing peritonit after starting PD, progressing dropout, observing change of PZ permeability in 3. years, starting CAPD and after that passing to APD, level of basal albümin, bicarbonate and glucose were found out significant statiscal differences among the groups. In 3. years increasing PZ permeability, getting older age to start PD and getting lower level of basal albümin were found out as an independent risk factor for mortality. The risk has increased ten times more to the patients observed increasing PZ permeability in 3. years than the unchanging patients.

Benzer Tezler

  1. Tez No

    108100

    Sürekli ayaktan periton diyalizi uygulanan çocuklarda periton transport parametreleri ve diyalizat CA125 deeğerleri

    Peritoneal transport parameters and dialysate CA125 levels in children undergoing peritoneal dialysis

    PINAR TURHAN

    Tıpta Yan Dal Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2001

    Çocuk Sağlığı ve Hastalıklarıİstanbul Üniversitesi

    Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. LALE SEVER

  2. Tez No

    605984

    Sürekli periton diyalizi hastalarında periton geçirgenlik gruplarının yeniden tanımlanması ve önceki sonuçlarla karşılaştırılması

    Redefining of solute transport groups in continuous peritoneal dialysis patients and comparison with previous reports

    BÜLENT TOKGÖZ

    Tıpta Yan Dal Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2002

    NefrolojiErciyes Üniversitesi

    İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. CENGİZ UTAŞ

  3. Tez No

    1008527

    Periton diyazlizi hastalarında nonenfeksiyöz mekanik komplikasyonlar

    Non-infectious mechanical complications in patients undergoing peritoneal dialysis

    HAMID RUSTAMOV

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2026

    NefrolojiMarmara Üniversitesi

    İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. EBRU AŞICIOĞLU

  4. Tez No

    165381

    Periton diyalizi hastalarında plazma homosistein düzeyini etkileyen faktörler ve kardiyovasküler hastalık göstergeleri ile ilişkisi

    The factors that affect the plasma homocysteine levels and their relationship with cardiovascular risk factors in peritoneal dialysis patients

    SİBEL ERTEK

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2005

    NefrolojiAnkara Üniversitesi

    İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı

    PROF.DR. KENAN ATEŞ

  5. Tez No

    360400

    Periton diyalizi hastalarında periton eşitleme testinin yıllar içerisinde değişimi ve bu değişime etki eden faktörlerin tespiti

    Changes of peritoneal equalization test in years at peritoneal dialysis patients and determination of factors affecting this change

    HASAN SÖZEL

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2014

    NefrolojiAkdeniz Üniversitesi

    Dahili Tıp Bilimleri Bölümü

    PROF. DR. FETTAH FEVZİ ERSOY

Geri Dön