Geri Dön

Sıçanlarda oluşturulan abdominal adezyon modelinde pioglitazon ve metforminin etkisinin değerlendirilmesi

Evaluation of the effect of pioglitazone and metformin on abdominal adhesion model created in rats

PDF İndir

  1. Tez No: 862594
  2. Yazar: MEHMET ALİ YÜCESOY
  3. Danışmanlar: PROF. DR. BEDİİ BERAT APAYDIN
  4. Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
  5. Konular: Genel Cerrahi, General Surgery
  6. Anahtar Kelimeler: Abdominal adezyon, Metformin, Pioglitazon, Abdominal adhesions, Metformin, Pioglitazon
  7. Yıl: 2023
  8. Dil: Türkçe
  9. Üniversite: İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa
  10. Enstitü: Cerrahpaşa Tıp Fakültesi
  11. Ana Bilim Dalı: Genel Cerrahi Ana Bilim Dalı
  12. Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
  13. Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.

Özet

GİRİŞ: Ulusal ve uluslararası literatür incelendiğinde pioglitazon ve metforminin yaygın bir şekilde fibrozis ve antienflamatuar süreçlerle ilgili deneysel ve klinik çalışmalarda kullanıldığı ve olumlu sonuç alındığı görülmüştür. AMAÇ: Çalışmamızda bu moleküllerin deneysel adezyon modeli oluşturduğumuz sıçanlarda abdominal adezyon oluşumu üzerinde önleyici etkisinin olup olmadığı araştırıldı. YÖNTEM VE GEREÇ: Deney standart kafeslerde, her kafeste 1 sıçan olacak şekilde barındırılan toplam 50 adet Wistar -Albino cinsi, 8-10 haftalık, erkek sıçanlardan oluşturuldu. Sıçanlar 5 gruba ayrılarak Hiyaluronik asit (HA), Metformin, Pioglitazon ve Kontrol grubuna scraping model ( kazıma+klempleme ) uygulanıp Sham sıçan grubuna yalnızca laparotomi uygulandı. BULGULAR VE SONUÇLAR: Makroskopik, mikroskopik ( Sham grubu anlamlı düşük ) ve immünohistokimyasal olarak anlamlı bir fark olmamasına karşın pioglitazonun ameliyat sonrası kan şekeri regülasyonuna yardımcı olduğu ve biyokimyasal olarak adezyon oluşumuna neden olan sitokinlerin anlamlı derecede azalmasına katkı sağladığı saptanmıştır. Metforminin ise verilen dozda kan şekeri regülasyonunu sağlamada etkisiz kaldığı ve ameliyat sahasında adezyon oluşumuna katkı sağlayan sitokinlerin artışına neden olduğu saptanmıştır. AMAÇ: Günümüzde antidiyabetik olarak yaygın olarak kullanılan ve ulaşılabilirliği diğer ajanlara göre daha kolay olan metformin ve pioglitazonun abdominal adezyon oluşumunu makroskopik, histolojik ve biyokimyasal olarak engellediğini/azalttığını kendi içlerinde ve diğer deney grupları ile karşılaştırarak göstermeyi amaçladık. Böylelikle başka çalışmalarda da kullanılmasına önayak olmak ve sonrasında günlük cerrahi pratiğimize faydalı olacak şekilde kullanılmasını sağlamayı amaçladık. YÖNTEM VE GEREÇ: Deney standart kafeslerde, her kafeste 1 sıçan olacak şekilde barındırılan toplam 50 adet Wistar -Albino cinsi, 8-10 haftalık, erkek sıçanlardan oluşturuldu. Sıçanlar 5 gruba ayrılarak Hiyaluronik asit (HA), Metformin, Pioglitazon ve Kontrol grubuna scraping model ( kazıma+klempleme ) uygulanıp Sham sıçan grubuna yalnızca laparotomi uygulandı. HA grubuna operasyon sırasında 2 ml HA jeli ile, Metformin grubuna 40mg/kg, Pioglitazon grubuna 3mg/kg'a denk gelecek 1 ml ilaç çözeltisi ve diğer gruplara aynı stres ortamını oluşturmak adına 1 ml çeşme suyu oral gavaj ile 10 gün boyunca verildi. Gruplar 12 saat karanlık 12 saat aydınlık ortamda standart kafeslerde ve standart sıçan yemi ve su ile ad libitum olarak beslenerek standart ısı ve nem koşullarında barındırıldıktan 10 gün sonra sıçanların karın boşluğu U-kesi ile açılıp makroskopik olarak Nair ve ark. skor sistemi ile değerlendirildi. Batın içi yıkama sıvısının alınmasının ardından intrakardiyak kan alımı ile sıçanlar sakrifiye edildi. Ardından çekum ve abdominal dokulardan doku örnekleri alındı. Alınan kan ve batın içi yıkama örneklerinden IL-6, TGF- Β, Fibronektin çalışıldı. Ayrıca deneyin 1. ve 10. günü tüm sıçanlardan serum fruktozamin düzeyi ölçüldü. Doku örnekleri hematoksilen eozin ile boyanma işlemi sonrası mikroskopik olarak ve Tip-1-3 kollajen kitleri yardımı ile immünohistokimyasal olarak incelendi. BULGULAR: Sıçanlarda oluşturulan abdominal adezyon modelinde mikroskopik düzeyde sham denek grubunda diğer gruplara göre anlamlı fark varken (p<0,001), makroskopik ve immünohistokimyasal olarak değerlendirildiğinde deney grupları arasında anlamlı bir fark bulunmamıştır (p=0,129; 0,374; 0,255). Preop-Postop Fruktozamin değerlerinin Pioglitazon grubunda anlamlı bir değişim göstermediği (p=0,074) ancak diğer gruplarda anlamlı şekilde yükseldiği saptanmıştır (p<0,05). Pioglitazon grubunda Serum IL-6 anlamlı olarak düşük saptanmasına (p=0,001) karşın batın içi yıkama IL-6 anlamlı olarak yüksek bulunmuştur (p<0,001). Ayrıca Pioglitazon grubunda serum IL-6 ve serum TGF- β arasında istatistiksel olarak anlamlı ve orta düzeyde ilişki saptanmıştır (r=0,662; p=0,037). Metformin grubunda batın içi yıkama IL-6 kontrol ve sham denek grubundan anlamlı derecede yüksek bulunmuştur (p<0,001). Metformin grubunda batın içi yıkama IL-6 ve batın içi yıkama TGF- β arasında istatistiksel olarak anlamlı ve yüksek düzeyde ilişki saptanmıştır (r=0,770; p=0,009) SONUÇLAR: Makroskopik, mikroskopik ( Sham grubu anlamlı düşük ) ve immünohistokimyasal olarak anlamlı bir fark olmamasına karşın pioglitazonun ameliyat sonrası kan şekeri regülasyonuna yardımcı olduğu ve biyokimyasal olarak adezyon oluşumuna neden olan sitokinlerin anlamlı derecede azalmasına katkı sağladığı saptanmıştır. Metforminin ise verilen dozda kan şekeri regülasyonunu sağlamada etkisiz kaldığı ve ameliyat sahasında adezyon oluşumuna katkı sağlayan sitokinlerin artışına neden olduğu saptanmıştır. Terapotik pencerenin en yüksek seviyesinden verilen metforminin abdominal adezyon oluşumunu arttırdığı net olarak saptanmasa da sitokinler üzerindeki olumsuz tablo ve kan şekeri regülasyonundaki yetersiz durum göz önüne alındığında ameliyat sonrası abdominal adezyon oluşumu üzerinde olumsuz bir etkiye sahip olduğu kanısına varılmıştır. Pioglitazonun ise abdominal adezyon oluşumuna olumlu yönde etki ettiği görülmüş ve bu sonucun günlük pratikte uygulanabilir olması amacıyla daha detaylı çalışmaların yapılması gerektiği kanısına varılmıştır.

Özet (Çeviri)

INTRODUCTION: When the national and international literature was examined, it was seen that pioglitazone and metformin were widely used in experimental and clinical studies on fibrosis and anti-inflammatory processes and positive results were obtained. AIM: In our study, we investigated whether these molecules have a preventive effect on abdominal adhesion formation in rats in which we created an experimental adhesion model. MATERIAL AND METHODS: The experiment consisted of a total of 50 Wistar-Albino breed, 8-10 week old, male rats, housed in standard cages, with 1 rat in each cage. The rats were divided into 5 groups, and scraping model was applied to Hyaluronic Acid (HA), Metformin, Pioglitazone and Control groups, and only laparotomy was applied to the Sham rat group. RESULTS AND CONCLUSION: Although there was no significant difference macroscopically, microscopically (Sham group was significantly lower) and immunohistochemically, it was determined that pioglitazone helped postoperative blood sugar regulation and biochemically contributed to a significant decrease in the cytokines that cause adhesion formation. It has been determined that metformin is ineffective in providing blood sugar regulation at the given dose and causes an increase in cytokines that contribute to adhesion formation in the surgical field. AIM: We aimed to show that metformin and pioglitazone, which are widely used as antidiabetics today and are easier to access than other agents, prevent/reduce abdominal adhesion formation macroscopically, histologically and biochemically, by comparing them among themselves and with other experimental groups. Thus, we aimed to pave the way for its use in other studies and to ensure that it will subsequently be used in a way that will be beneficial to our daily surgical practice. MATERIAL AND METHODS: The experiment consisted of a total of 50 WistarAlbino breed, 8-10 week old, male rats, housed in standard cages, with 1 rat in each cage. The rats were divided into 5 groups, and scraping model was applied to Hyaluronic Acid (HA), Metformin, Pioglitazone and Control groups, and only laparotomy was applied to the Sham rat group. During the operation, the HA group was given 2 ml HA gel, the Metformin group was given 40mg/kg, the Pioglitazone group was given 1ml drug solution equivalent to 3mg/kg, and the other groups were given 1ml tap water via oral gavage to create the same stress environment for 10 days. The groups were housed in standard cages in a 12-hour dark and 12-hour light environment, fed with standard rat food and water ad libitum, and under standard temperature and humidity conditions. After 10 days, the abdominal cavity of the rats was opened with a U-cut and macroscopically examined by Nair et al. evaluated with a score system. After the intra-abdominal washing fluid was taken, the rats were sacrificed by intracardiac blood collection. Then, tissue samples were taken from the cecum and abdominal tissues. IL-6, TGF-Β and Fibronectin were analyzed from blood and abdominal wash samples. Additionally, serum fructosamine levels were measured in all rats on the 1st and 10th day of the experiment. Tissue samples were examined microscopically after staining with hematoxylin and eosin and immunohistochemically with the help of Type-1-3 collagen kits. RESULTS: While there was a significant difference in the abdominal adhesion model created in rats at the microscopic level in the sham experimental group compared to the other groups (p<0.001), There was no significant difference between the experimental groups when evaluated macroscopically and immunohistochemically (p=0.129; 0.374; 0.255). It was determined that PreopPostop Fructosamine values did not show a significant change in the Pioglitazone group (p=0.074), but increased significantly in the other groups (p<0.05). Although serum IL-6 was found to be significantly lower in the pioglitazone group (p=0.001), intra-abdominal wash IL-6 was found to be significantly higher (p<0.001). Additionally, a statistically significant and moderate relationship was detected between serum IL-6 and serum TGF-β in the Pioglitazone group (r=0.662; p=0.037). Intra-abdominal wash IL-6 in the metformin group was found to be significantly higher than the control and sham subject groups (p<0.001). In the metformin group, a statistically significant and high level relationship was found between intraabdominal lavage IL-6 and intra-abdominal lavage TGF-β (r=0.770; p=0.009). CONCLUSION: Although there was no significant difference macroscopically, microscopically (Sham group was significantly lower) and immunohistochemically, it was determined that pioglitazone helped postoperative blood sugar regulation and biochemically contributed to a significant decrease in the cytokines that cause adhesion formation. It has been determined that metformin is ineffective in providing blood sugar regulation at the given dose and causes an increase in cytokines that contribute to adhesion formation in the surgical field. Although it has not been clearly established that metformin administered at the highest level of the therapeutic window increases abdominal adhesion formation, it has been concluded that it has a negative effect on postoperative abdominal adhesion formation, considering the negative effect on cytokines and the inadequate state of blood sugar regulation. It was observed that pioglitazone had a positive effect on the formation of abdominal adhesion and it was concluded that more detailed studies should be carried out in order for this result to be applicable in daily practice.

Benzer Tezler

  1. Tez No

    877154

    Deneysel intra-abdominal adezyon modelinde etkili olabilecek tıbbi bitkiler üzerinde farmakognozik araştırmalar

    Pharmacognosic evaluation of medicinal plants that can be effective against surgically-induced intra-abdominal adhesion model

    GİZEM DEYNEZ

    Doktora

    Türkçe

    Türkçe

    2024

    Eczacılık ve FarmakolojiGazi Üniversitesi

    Farmakognozi Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. İPEK SÜNTAR

  2. Tez No

    376938

    Anjiotensin AT reseptör antagonisti (AT1 tipi) antagonisti telmisartanın sıçanlarda deneysel olarak oluşturulan intraabdominal adezyonların gelişimi üzerine etkisi

    The effect of angiotensin ıı receptor antagonist(AT1 type) telmisartan on the development of experimentally formed intraabdominal adhesions

    ZEHRA KUZU

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2010

    Kadın Hastalıkları ve DoğumGaziosmanpaşa Üniversitesi

    Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı

    YRD. DOÇ. DR. HAKAN AYTAN

  3. Tez No

    652591

    Sıçanlarda deneysel olarak oluşturulan adezyon modelinde; oral ve peritoneal kolşisin uygulanmasının adezyonun önlenmesinde etkisi

    The effect of oral and peritoneal colchicine administration on prevention of adhesion in experimental adhesion model in rats

    FERHAT KILIÇASLAN

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2020

    Çocuk CerrahisiKahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi

    Çocuk Cerrahisi Ana Bilim Dalı

    DR. ÖĞR. ÜYESİ AHMET GÖKHAN GÜLER

  4. Tez No

    301230

    Sıçanlarda oluşturulan deneysel uterin horn adezyon modelinde düşük molekül ağırlıklı heparin ile oktreotidin karşılaştırılması

    Comparison of low molecular weight heparin and octreotide in an experimental rat uterine adhesion model

    ÖZGÜÇ ALTUN

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2011

    Kadın Hastalıkları ve DoğumErciyes Üniversitesi

    Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. MEHMET TAYYAR

  5. Tez No

    870322

    Deneysel intraabdominal adezyon modelinde standart heparin (heparin sodyum) ve mukopolisakkarit polisülfatın antiadeziv etkilerinin karşılaştırılması

    Comparison of the anti-adhesive effects of standard heparin (heparin sodium) and mucopolysaccharide polysulphate in an experimental intra-abdominal adhesion model

    HAKAN ÖZCAN

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2024

    Çocuk CerrahisiSağlık Bilimleri Üniversitesi

    Çocuk Cerrahisi Ana Bilim Dalı

    DOÇ. DR. ESRA ÖZÇAKIR

Geri Dön