Konvansiyonel ve 3 boyutlu yazıcı sistemleriyle üretilen maksiller tam protez kaidelerininin yüzey adaptasyonlarının ve mekanik dayanımlarının değerlendirilmesi
Evaluation of the surface adaptation and mechanical strength of maxillary complete denture bases fabricated by conventional and three-dimensional printing systems
- Tez No: 1007630
- Danışmanlar: DOÇ. DR. MURAT ALKURT
- Tez Türü: Diş Hekimliği Uzmanlık
- Konular: Diş Hekimliği, Dentistry
- Anahtar Kelimeler: Tam protez, protez kaidesi, doku yüzeyi adaptasyonu, DLP, LCD, konvansiyonel mufla, eğilme dayanımı, Complete denture, denture base, tissue surface adaptation, DLP, LCD, conventional flasking, flexural strength
- Yıl: 2026
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Recep Tayyip Erdoğan Üniversitesi
- Enstitü: Diş Hekimliği Fakültesi
- Ana Bilim Dalı: Protetik Diş Tedavisi Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Amaç: Tam protezlerde klinik başarının temel belirleyicilerinden biri, protez kaidesinin doku yüzeyine adaptasyonudur; uyumun yetersiz olması retansiyon ve stabiliteyi olumsuz etkileyebilir. Üç boyutlu yazıcı sistemleri konvansiyonel mufla süreçlerine kıyasla daha standartlaştırılmış bir üretim akışı sunsa da, doku yüzeyi uyumu ve mekanik dayanım bakımından yöntemler arasında farklılıklar görülebilmektedir. Bu çalışmada, farklı üretim yöntemleriyle hazırlanan maksiller tam protez kaidelerinin adaptasyon ve mekanik dayanım açısından karşılaştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada fabrikasyon dişsiz maksiller silikon kalıptan elde edilen alçı model ekstraoral tarayıcı ile tarandı; Exocad yazılımında 2 mm kalınlığında kaide tasarlanarak STL formatında kaydedildi. Kaideler üç grupta üretildi. DLP tip üç boyutlu yazıcı (Phrozen Lumi) ve LCD tip üç boyutlu yazıcı (Elegoo Saturn 4 Ultra 16K) sistemleriyle fotopolimerize reçine kullanılarak üretim yapıldı; ayrıca üç boyutlu baskı kaidelerden şablon alınarak konvansiyonel basınçlı mufla (ısı ile polimerizasyon) yöntemiyle PMMA kaideler hazırlandı. Adaptasyon değerlendirmesi için her kaide transvers (maksiller ikinci molar hizası) ve sagittal (orta hat) düzlemde kesildi. Kret tepeleri ve palatal bölgeleri kapsayacak şekilde toplam altı referans noktası tanımlandı ve kaide iç yüzeyi–model yüzeyi arasındaki boşluklar stereomikroskopta (20×, 1 µm hassasiyet) ölçüldü. Eğilme dayanımı için ISO 20795-1:2013 standardına uygun 64×10×3,3 mm boyutlarında DLP (Digital Light Processing), LCD (Liquid Crystal Display) ve mufla yöntemiyle üretilen örnekler (n=10/grup) hazırlandı; üç nokta eğilme testi Instron universal test cihazında uygulandı. İstatistiksel analizlerde verilerin dağılımına göre ANOVA veya Kruskal–Wallis testleri ile Bonferroni çoklu karşılaştırmaları kullanıldı. Bulgular: Kaide adaptasyonu açısından B noktasında (midline palatal) mufla grubunun adaptasyonu LCD grubuna göre anlamlı derecede daha iyi bulundu (p=0,017). C noktasında (sol kret tepesi) DLP grubu, hem LCD hem mufla gruplarına kıyasla daha iyi adaptasyon değerleri gösterdi (p=0,002). D noktasında (anterior kret tepesi) mufla ve DLP grupları LCD grubuna göre daha iyi adaptasyon sergiledi (p=0,001). F noktasında (sagittal kesitin en posterioru) mufla grubu, hem DLP hem LCD gruplarına göre anlamlı derecede daha iyi adaptasyon değerleri gösterdi (p<0,001). Eğilme dayanımı bakımından gruplar arasında anlamlı fark bulundu (p<0,001); mufla grubu en yüksek değeri (153,88±35,38 MPa) verirken, LCD grubu (73,09±2,23 MPa) DLP grubundan (66,93±2,29 MPa) daha yüksek bulundu. Sonuç: Üretim yöntemi, maksiller tam protez kaidelerinin adaptasyonunu bölgeye bağlı olarak anlamlı biçimde etkilemektedir. Mufla yöntemi özellikle posterior palatal bölgede daha avantajlı sonuçlar verirken, DLP yöntemi LCD'ye kıyasla daha iyi adaptasyon değerleri göstermiştir. Mekanik açıdan konvansiyonel ısıyla polimerize PMMA kaideler belirgin şekilde daha yüksek eğilme dayanımı sunarken, üç boyutlu yazıcı grupları ISO 20795-1:2013'te belirtilen minimum 65 MPa gerekliliğini karşılayacak düzeyde bulunmuştur. Bu bulgular, klinik uygulamada üretim tekniği seçiminin hedeflenen adaptasyon bölgesi ve mekanik gereksinimler birlikte değerlendirilerek yapılması gerektiğini göstermektedir.
Özet (Çeviri)
Aim: One of the primary determinants of clinical success in complete dentures is the adaptation of the denture base to the tissue surface; insufficient adaptation may adversely affect retention and stability. Although contemporary digital manufacturing approaches, such as three-dimensional printing systems, provide a more standardized production workflow compared with conventional flasking techniques, differences may be observed among methods in terms of tissue surface adaptation and mechanical strength. The aim of this study was to compare the adaptation and mechanical strength of maxillary complete denture bases fabricated using different manufacturing methods. Materials and Methods: In this study, a gypsum model obtained from a prefabricated edentulous maxillary silicone mold was scanned using an extraoral scanner. A denture base with a thickness of 2 mm was designed in Exocad software and saved in STL format. The denture bases were fabricated in three groups. Denture bases were produced using photopolymerized resin with a DLP-type three-dimensional printer (Phrozen Lumi) and an LCD-type three-dimensional printer (Elegoo Saturn 4 Ultra 16K). Additionally, PMMA denture bases were fabricated using the conventional pressure flasking (heat-polymerized) technique by taking molds from the three-dimensionally printed denture bases. For adaptation evaluation, each denture base was sectioned in transverse (at the level of the maxillary second molar) and sagittal (midline) planes. A total of six reference points were defined, including ridge crest and palatal regions, and the gaps between the intaglio surface of the denture base and the model surface were measured using a stereomicroscope (20× magnification, 1 µm resolution). For flexural strength testing, specimens fabricated using the DLP, LCD, and flasking methods were prepared according to ISO 20795-1:2013 with dimensions of 64 × 10 × 3.3 mm (n = 10 per group), and a three-point bending test was performed using an Instron universal testing machine. Statistical analyses were conducted using ANOVA or Kruskal–Wallis tests, followed by Bonferroni multiple comparison tests, as appropriate. Results: Regarding denture base adaptation, the flasking group demonstrated significantly better adaptation than the LCD group at point B (midline palatal region) (p = 0.017). At point C (left ridge crest), the DLP group showed significantly better adaptation values than both the LCD and flasking groups (p = 0.002). At point D (anterior ridge crest), the flasking and DLP groups exhibited better adaptation compared with the LCD group (p = 0.001). At point F (the most posterior region of the sagittal section), the flasking group demonstrated significantly better adaptation than both the DLP and LCD groups (p < 0.001). In terms of flexural strength, a statistically significant difference was observed among the groups (p < 0.001); the flasking group showed the highest value (153.88 ± 35.38 MPa), while the LCD group (73.09 ± 2.23 MPa) exhibited higher flexural strength than the DLP group (66.93 ± 2.29 MPa). Conclusion: The manufacturing method significantly affects the adaptation of maxillary complete denture bases in a region-dependent manner. The flasking technique yielded more favorable results, particularly in the posterior palatal region, whereas the DLP method demonstrated better adaptation than the LCD method. From a mechanical perspective, conventionally heat-polymerized PMMA denture bases exhibited markedly higher flexural strength, while denture bases fabricated using three-dimensional printing methods met the minimum flexural strength requirement of 65 MPa specified in ISO 20795-1:2013. These findings indicate that the selection of the manufacturing technique in clinical practice should be based on a combined evaluation of the targeted adaptation region and mechanical requirements.
Benzer Tezler
- 3 boyutlu yazıcı sistemleriyle üretilen maksiller tam protez kaidelerinin doku yüzeyi adaptasyonuna farklı damak derinliklerinin etkisinin incelenmesi
Investigation of the effect of different palatal vault depths on tissue surface adaptation of 3D printed maxillary denture bases
NİHAN KAYA
Doktora
Türkçe
2024
Diş HekimliğiAtatürk ÜniversitesiProtetik Diş Tedavisi Ana Bilim Dalı
PROF. DR. NURAN YANIKOĞLU
- Konvansiyonel, CAD/CAM ve 3 boyutlu yazıcı sistemleriyle üretilen geçici protetik restorasyonların termodinamik yaşlandırma sonrası aşınma miktarlarının değerlendirilmesi
Wear of conventional, CAD/CAM milled and 3D printed interim materials after thermodynamic aging
YELDA ÇİÇEK
Diş Hekimliği Uzmanlık
Türkçe
2022
Diş HekimliğiMarmara ÜniversitesiProtetik Diş Tedavisi Ana Bilim Dalı
DR. ÖĞR. ÜYESİ CEREN KÜÇÜK
- Farklı fırınlama sayılarının CAD-CAM ve 3D yazıcı ile üretilen zirkonyanın faz değişimi, optik ve mekanik özelliklerine etkisinin incelenmesi
Investigation of the effect of different firing numbers on phase change, optical and mechanical properties of CAD-CAM and 3D printed zirconia
FURKAN KARATAŞ
Doktora
Türkçe
2024
Diş HekimliğiAtatürk ÜniversitesiProtetik Diş Tedavisi Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. ALPER ÖZDOĞAN
- Konvansiyonel yöntemle ve 3 boyutlu yazıcıyla üretilen rezin dişlerin mekanik ve optik özelliklerinin karşılaştırılması
Comparison of the mechanical and optical properties of resin teeth produced by conventional methods and 3D printing
SEMİH BOZDOĞAN
Diş Hekimliği Uzmanlık
Türkçe
2025
Diş HekimliğiUşak ÜniversitesiProtetik Diş Tedavisi Ana Bilim Dalı
PROF. DR. MEHMET ALİ GÜNGÖR
- Diz altı ampütasyonlarında 3 boyutlu yazıcı ile yapılan soket tasarımlarının etkinliğinin değerlendirilmesi
Evaluation of the effectiveness of socket designs made with 3d printers in below knee amputations
EBRU EVREN