Kemiğin dev hücreli lezyonlarının intralezyonel küretajı sonrası kemik çimentosu ve kemik grefti ile rekonstrüksiyon sonuçlarının karşılaştırılması
Comparison of bone cement versus bone graft for reconstruction after intralesional curettage of giant cell lesions of bone
- Tez No: 1022518
- Danışmanlar: DOÇ. DR. RECEP ÖZTÜRK
- Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
- Konular: Ortopedi ve Travmatoloji, Orthopedics and Traumatology
- Anahtar Kelimeler: Kemiğin dev hücreli lezyonları, intralezyonel küretaj, kemik sementi, kemik greftlemesi, MSTS skoru, lokal nüks, Giant cell lesions of bone, intralesional curettage, bone cement, bone grafting, MSTS score, local recurrence
- Yıl: 2026
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Sağlık Bilimleri Üniversitesi
- Enstitü: Ankara Dr. Abdurrahman Yurtaslan Onkoloji Eğitim ve Araştırma Hastanesi
- Ana Bilim Dalı: Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Giriş ve Amaç: Kemiğin benign dev hücreden zengin lezyonları genç yaşta görülebilmeleri malign lezyonlarla karışabilmeleri ve komorbiditelere yol açabilmeleri nedeniyle ortopedik onkolojide önemli bir yer tutar. Güncel yaklaşımlar; hastayı takip etmek, hastadan biyopsi alıp sonucuna göre lezyonu takip etmek, biyopsi alarak veya biyopsisiz cerrahi işlem uygulamaktır. Ancak cerrahi sonrası oluşan kavitelerin rekonstrüksiyonunda sementleme (Polimetilmetakrilat - PMMA) ve farklı kemik greftlemesi (oto/allogreft/sentetik) seçeneklerinin komplikasyonlar, biyomekanik fiksasyon ihtiyaçları ve fonksiyonel sonuçlar üzerindeki etkileri halen tartışmalıdır. Bu çalışma; benign dev hücreli kemik lezyonları grubunda rekonstrüksiyon yöntemlerinin klinik, radyolojik ve fonksiyonel sonuçlar üzerindeki etkisini ve lokal nüks risk faktörlerini belirlemeyi amaçlamaktadır. Gereç ve Yöntem: Çalışmamıza 01.01.2017 ve 01.01.2024 tarihleri arasında kemiğin dev hücreli tümörü (DHT), anevrizmal kemik kisti (AKK), kondroblastom, kondromiksoid fibrom (KMF), non-ossifiye fibrom (NOF) ve langerhans hücreli histiyositoz (LHH) tanılarıyla intralezyonel küretaj ve takiben sementleme veya greftleme uygulanmış, en az 1 yıl takip süresi olan 223 hasta dahil edilmiştir. Hastaların demografik verileri, fiksasyon ve implant çıkarımı öyküleri, komplikasyonları ve Musculoskeletal Tumor Society (MSTS) fonksiyonel skorları analiz edilmiştir. Lokal nüks bağımsız risk faktörleri Binary Lojistik Regresyon analizi ile, MSTS skorunun tanısal performansı ise ROC eğrisi analizi ile değerlendirilmiştir. Bulgular: Hastaların genel yaş ortalaması 23,24±14,69 yıl olup, %52,91'i kadındı. En sık yerleşim femur distalinde (%19,28) saptandı. Hastaların %81,17'sine kemik grefti, %18,83'üne PMMA sement uygulanmıştır. Genel örneklemde lokal nüks oranı %15,7 olarak saptandı. Greft türlerinin yaş dağılımları arasında ileri düzeyde anlamlı fark saptanmış olup; sentetik greft kullanılan hastaların yaş ortalamasının (41,08±17,74), otogreft (18,27±11,89) ve allogreft (22,45±14,66) kullananlara göre anlamlı ölçüde yüksek olduğu belirlenmiştir (p<0,001). Greft ya da sement kullanımının genel örneklemde postoperatif enfeksiyon (p:0,798), takiplerde implant çıkarımı öyküsü olması (p:0,63) veya lokal nüks gelişmesi (p;0,507) açısından anlamlı bir farklılığı yoktur. Genel örnekleme bakıldığında küretaj sonrası uygulanan greft türleri arasında postoperatif enfeksiyon riski (LR = 0,910; p = 0,635), takipte implant çıkarımı öyküsü (X2 = 1,408; p = 0,495) ve takipte lokal nüks gelişimi (X2 = 1,469; p = 0,480) açısından anlamlı bir fark olmadığı görülmüştür. Küretaj sonrası sementleme veya greftleme yapılması 6 subgupta da nüks açısından anlamlı bir fark oluşturmamıştır(p>0,05). Sement grubunda internal fiksasyon (İF) kullanımı (%76,19), greft grubuna (%46,96) göre anlamlı ölçüde yüksek bulunmuştur (p<0,001). DHT alt grubunda sement uygulanan hastaların İF kombinasyon oranı %84 ile greft grubuna (%35) göre anlamlı derecede yüksek saptanmıştır (p<0,001). Yine DHT grubunda sement uygulanan hastaların postoperatif MSTS skor ortalaması (26), greft uygulananlara (25) göre anlamlı ölçüde yüksek bulunmuştur (p=0,009). NOF hastalarının Greft/Sement durumu ile enfeksiyon durumu arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki vardır (p=0,004). NOF hastalarının Greft/Sement durumu ile İmplant çıkarım durumu arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki vardır. NOF tanılı hastalarda sement uygulanmasını takiben implant çıkarımı operasyonu greft kullanılan hastalara göre anlamlı derece yüksek bulunmuştur(p=0,017). NOF tanılı hastalarda nüks ve MSTS skorları açısından greft ya da sement uygulamasının veya greft türleri arasında (oto/allo/sentetik) anlamlı farklılık bulunmamaktadır. Buna karşın DHT ve NOF dışındaki lezyonların (AKK, KB, KMF, LHH) alt grup analizlerinde, seçilen rekonstrüksiyon materyalinin (greft vs sement) veya greft alt tiplerinin komplikasyonlar, lokal nüks ve MSTS skorları üzerinde istatistiksel olarak anlamlı bir fark yaratmadığı (p>0,05) saptanmıştır. Çok değişkenli lojistik regresyon analizinde, takipte implant çıkarılmasının nüks riskini bağımsız olarak 4 kat artırdığı (p<0,001); ROC analizinde ise MSTS skorunun nüksü öngörmede optimal kesim noktasının 24,5 olduğu (AUC=0,794, p<0,001) hesaplanmıştır. MSTS skorunun 24,5'in altında olması nüks riskini bağımsız olarak 5 kat artırmaktadır (p<0,001). Sonuç: Kemiğin benign ve lokal agresif dev hücreli lezyonlarında rekonstrüksiyon yöntemi seçimi hastanın yaşına, tümörün biyolojik agresifliğine ve anatomik yerleşimine göre dinamik olarak planlanmalıdır. DHT cerrahisinde sementasyon hem lokal kontrolü hem de orta dönem fonksiyonel başarıyı optimize etmektedir; buna karşın DHT dışındaki benign patolojilerde fiksasyon kalitesi ve küretaj sınırları korunduğu sürece dolgu materyali seçimi komplikasyon ve fonksiyonel sonuçları etkilememektedir. MSTS skorunun 24,5 sınırının altına gerilemesi, makroskopik bulgulardan önce subklinik nüks gelişimini %92,9 negatif prediktif değerle öngören bir erken klinik alarm mekanizmasıdır.
Özet (Çeviri)
Introduction and Objective: Benign giant cell-rich lesions of bone occupy an important place in orthopedic oncology due to their occurrence at a young age, their potential to mimic malignant lesions, and their capacity to cause comorbidities. Current approaches include patient follow-up, performing a biopsy and managing according to the result, or applying surgical intervention with or without a prior biopsy. However, the effects of cementing (Polymethyl methacrylate - PMMA) versus various bone grafting options (auto/allograft/synthetic) in the reconstruction of post-surgical cavities on complications, biomechanical fixation requirements, and functional outcomes remain controversial. This study aims to determine the effects of reconstruction methods on clinical, radiological, and functional outcomes, and to identify the risk factors for local recurrence in the benign/locally aggressive giant cell bone lesion group. Materials and Methods: A total of 223 patients with a minimum follow-up period of 1 year who underwent intralesional curettage followed by cementing or grafting between 01.01.2017 and 01.01.2024 with the diagnoses of Giant Cell Tumor of bone (GCT), Aneurysmal Bone Cyst (ABC), Chondroblastoma, Chondromyxoid Fibroma (CMF), Non-Ossifying Fibroma (NOF), and Langerhans Cell Histiocytosis (LCH) were included in our study. Patients' demographic data, history of fixation and implant removal, complications, and Musculoskeletal Tumor Society (MSTS) functional scores were analyzed. Independent risk factors for local recurrence were evaluated using Binary Logistic Regression analysis, and the diagnostic performance of the MSTS score was assessed via ROC curve analysis. Findings: The overall mean age of the patients was 23.24 ±14.69 years, and 52.91% were female. The most common localization was identified in the distal femur (19.28%). Bone grafting was performed in 81.17% of the patients, while PMMA cement was applied in 18.83%. The overall local recurrence rate was found to be 15.7%. A highly significant difference was found among the age distributions of the graft types; the mean age of patients who received synthetic grafts (41.08 ±17.74) was determined to be significantly higher compared to those who received autografts (18.27 ± 11.89) and allografts (22.45 ± 14.66) (p<0.001). In the overall sample, the use of graft or cement did not show a statistically significant difference in terms of postoperative infection (p=0.798), a history of implant removal during follow-up (p=0.63), or local recurrence development (p=0.507). When looking at the overall sample, no significant difference was observed among the applied graft types regarding the risk of postoperative infection (LR = 0.910; p = 0.635), a history of implant removal during follow-up (X2 = 1.408; p = 0.495), or local recurrence development during follow-up (X2 = 1.469; p = 0.480). Performing cementing or grafting after curettage did not create a significant difference in terms of recurrence across all 6 subgroups (p>0.05). The use of internal fixation (IF) in the cement group (76.19%) was found to be significantly higher than in the graft group (46.96%) (p<0.001). In the GCT subgroup, the IF combination rate of patients treated with cement was significantly higher at 84% compared to the graft group (35%) (p<0.001). Furthermore, in the GCT group, the postoperative mean MSTS score of patients treated with cement (26) was significantly higher than those treated with graft (25) (p=0.009). A statistically significant relationship was found between the graft/cement status and infection status of NOF patients (p=0.004). There was also a statistically significant relationship between the graft/cement status and implant removal status of NOF patients (p=0.017). There was no significant difference in terms of recurrence and MSTS scores regarding graft or cement application, or among graft types (auto/allo/synthetic) in patients diagnosed with NOF. On the other hand, subgroup analyses of lesions other than GCT and NOF (ABC, CB, CMF, LCH) revealed that the choice of reconstruction material (graft vs. cement) or graft subtypes did not create a statistically significant difference on complications, local recurrence, and MSTS scores (p>0.05). In the multivariate logistic regression analysis, implant removal during follow-up was proven to independently increase the recurrence risk by 4 times (p<0.001); ROC analysis demonstrated that the optimal cut-off point of the MSTS score in predicting recurrence was 24.5 (AUC=0.794, p<0.001). An MSTS score below 24.5 independently increases the risk of recurrence by 5 times (p<0.001). Conclusion: The choice of reconstruction method in benign and locally aggressive giant cell lesions of bone should be dynamically planned according to the patient's age, the biological aggressiveness of the tumor, and the anatomical localization. In GCT surgery, cementation optimizes both local control and mid-term functional success; conversely, in benign pathologies other than GCT, the choice of filling material does not affect complications and functional outcomes, provided that the fixation quality and curettage margins are preserved. A decline in the MSTS score below the threshold of 24.5 serves as an early clinical alarm mechanism that predicts subclinical recurrence development with a 92.9% negative predictive value prior to macroscopic findings.
Benzer Tezler
- Kemiğin dev hücreli lezyonlarında hücre siklus proteinlerinin (siklin D1, siklin D3, P21, P27) ve Ki-67'nin değerlendirilmesi
The evaluation of cell cycle proteins (cyclinD1, cyclinD3, P21, P27) and Ki-67 in giant cell lesions of bone
AYŞE GÖKDEMİR
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2006
PatolojiÇukurova ÜniversitesiPatoloji Ana Bilim Dalı
PROF.DR. GÜLFİLİZ GÖNLÜŞEN
- Kemiğin dev hücreli tümörü
Başlık çevirisi yok
N.CİHANGİR İSLAM
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
1990
Ortopedi ve TravmatolojiAnkara ÜniversitesiOrtopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
- Kemiğin dev hücreli tümöründe DNA flow sitometrik analizin prognoza etkileri
Başlık çevirisi yok
MEHMET ATAÇ KARAKAŞ
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2000
Ortopedi ve TravmatolojiAnkara ÜniversitesiOrtopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
PROF. DR. YENER SAĞLIK
- Kemiğin dev hücreli tümörü 144 vakada ışık ve elektronmikroskopik inceleme
Başlık çevirisi yok
MEHMET NACİ EDALI
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
1985
Patolojiİstanbul ÜniversitesiPatoloji Ana Bilim Dalı
PROF.DR. MÜNEVVER YENERMAN
- Kemiğin dev hücreli tümörlerinde histopatolojik prognostik kriterlerin belirlenmesi ve doku mikroarrey blokları üzerinde immünhistokimyasal CD117, Ki 67, c-Myc VE p53 ekspresyonlarının prognozla ilişkisinin araştırılması
Histopathological and prognostic criteria in giant cell tumor of bone, and the relationship between the prognosis and immunohistochemical expression of CD117, Ki67, c-myc and p53 on tissue microarray blocks
HATİCE GERMEN ÜNVERDİ