Geri Dön

Tavşanlarda geçici hemiepifizyel stapling'in tibia longitudinal büyümesine etkileri

Effects of temporary epiphyseal stapling on longitudinal growth of tibia in rabbits

PDF İndir

  1. Tez No: 690301
  2. Yazar: ÜMİT SELÇUK AYKUT
  3. Danışmanlar: DOÇ. DR. MUHARREM YAZICI
  4. Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
  5. Konular: Ortopedi ve Travmatoloji, Orthopedics and Traumatology
  6. Anahtar Kelimeler: Büyüme plağı, Hemiepifizyel stapling, Longitudinal büyüme, tavşan, Hemiepifizyodez, Kemik ve kemikler, Growth plate, Hemiepiphyseal stapling, Longitudinal growth, Rabbit, Hemiepiphysiodesis, Bone and bones
  7. Yıl: 2002
  8. Dil: Türkçe
  9. Üniversite: Hacettepe Üniversitesi
  10. Enstitü: Tıp Fakültesi
  11. Ana Bilim Dalı: Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
  12. Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
  13. Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.

Özet

Aykut, Ü.S., Tavşanlarda geçici epifizyel stapling'in tibia longitudinal büyümesine etkileri, Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi, Ortopedi ve Travmatoloji Tezi, Ankara 2002. Çocuk uzun kemiklerinin açısal deformitelerinin tedavisinde epifizyel stapling etkin bir yöntemdir. Eğer staple büyüme plağına dik olarak yerleştirilirse bu bölgedeki büyüme baskılanabilir. Epifizyel stapling deneysel modellerde DNA sentezinde azalmaya, lizozomal enzim üretiminde yavaşlamaya neden olmaktadır. Bu deneysel çalışmanın amacı tavşanlarda geçici epifizyel stapling'in histolojik ve fizyolojik etkilerini araştırmaktır. Deney için 46 Yeni Zelanda tipi beyaz tavşan kullanılmıştır. Paslanmaz çelik staple'lar kullanılarak 6 haftalık tavşanların proksimal tibialarına medial epifizyel stapling yapılmıştır. Tavşanlar rastgele iki gruba ayrılarak ilk grup 3 Hafta, ikinci grup 6 hafta yaşatılmıştır. İkinci grubun staple'ları 3.haftanın sonunda çıkarılmıştır. Seri radyogramlar ile oluşan deformitenin seyri incelenmiş ve belirtilen süreler sonunda sakrifiye edilen hayvanların tibialarında Bromodeoksiuridin (BrdU) kullanılarak yapılan immünohistokimyasal inceleme ile büyüme plağı kondrositlerinin proliferatif aktivitesi araştırılmıştır. Çalışma sonucunda, tavşan proksimal tibia medial epifizine uygulanan stapling ile 3 hafta içinde belirgin varus deformitesi gelişmiş ve hücresel aktivite azalmıştır. İkinci gruptaki 23 tavşandan staple uygulaması sırasında periostu sıyrılan 9 tavşanda extraosseöz kemik köprü oluşmuş, bu kemik köprü staple çıkartılmasına rağmen deformitenin artmasına neden olmuştur. Periostun sıyrılmadığı 10 tavşanda ise deformite kendiliğinden düzelmiştir (10/23). Stapling uygulamasından sonra büyüme plağının staple uygulanan bölgesinde bir büyüme gecikmesi olduğu, staple çıkarıldıktan sonra eğer cerrahi olarak periostta bir yaralanma olmamışsa fizisin bu bölgesinin, normal fizis fizyolojisine uygun çalışarak önce hızlı bir aktiviteyle deformiteyi düzelttiği, sonra da normal aktivitesine devam ettiği görülmüştür. Hemiepifizyel stapling'in büyüme plağı aktivitesinin değiştirilmesinde etkin bir yöntem olduğu ve klinik uygulamalarında staple uygulama bölgesinde periosta zarar vermekten dikkatle kaçınılması gerektiği sonucuna varılmıştır.

Özet (Çeviri)

Aykut , U.S., Effects of temporary epiphyseal stapling on longitudinal growth of tibia in rabbits, Hacettepe University Faculty of Medicine, Thesis in Orthopaedics and Traumatology, Ankara 2002. Epiphyseal stapling is an effective method for the correction of angular deformities of long bones in children. If staples are placed perpendicular to the growth plate, the resulting pressure parallel to the axis of epiphyseal growth leads to an inhibition of growth on the side where the staple is inserted. In experimental models, it has been shown that epiphyseal stapling is characterized by a gradual decline in DNA synthesis and a reduction in the production of lysosomal enzymes. The purpose of this study is to evaluate the histological and radiological effects of temporary epiphyseal stapling in rabbits. Forty-six New Zealand white rabbits were used in the study. Hemiepiphyseal stapling using stainless steel staples at the medial side of the proximal tibia was performed at 6-weeks old rabbits. Rabbits were divided into two groups. In-group I, rabbits were lived 3 weeks and in group II, rabbits were lived 6 weeks after operation. In group II, staples were removed at the end of the third week. Using serial radiographs, the progress of the deformity was monitorized and after sacrification of the rabbits proliferative activity of the physis was investigated in all tibias with the immunohistochemical technique by bromodeoxyuridine. Three weeks after the stapling, significant varus deformity was occured and cellular activity was decreased. In nine of 23 rabbits in group II, deformity increased despite staple removal. In this particular samples, extraoseous new bone formation was observed resulted from periosteal stripping during the staple insertion. In ten out of 23 rabbits periosteal stripping has not been performed and iatrogenic varus deformity was improved spontaneously. When the correction of the deformity was completed, growth rate turned to the normal level that is expected for that age. We concluded that hemiepiphyseal stapling is an effective method in modifying the activity of the growth plate. In the clinical use of stapling procedure, maximum care must be given to prevent the damage to the periosteum at the stapling site.

Geri Dön