Restorasyon üzerine yapıştırılan ortodontik braketlerin bağlanma dayanımına restorasyon zamanının ve farklı yüzey işlemlerinin etkisinin değerlendirilmesi
Evaluation of the effect of restoration time and different surface treatments on the bond strength of orthodontic brackets adhesived on restoration
- Tez No: 989915
- Danışmanlar: PROF. DR. ZELİHA MÜGE BAKA
- Tez Türü: Diş Hekimliği Uzmanlık
- Konular: Diş Hekimliği, Dentistry
- Anahtar Kelimeler: Belirtilmemiş.
- Yıl: 2025
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Selçuk Üniversitesi
- Enstitü: Diş Hekimliği Fakültesi
- Ana Bilim Dalı: Ortodonti Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Ortodonti Bilim Dalı
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Bu çalışmanın amacı, restorasyon yüzeyine braket yapıştırılması sırasında uygulanacak farklı yüzey işlemlerinin braket bağlanma dayanımına etkilerinin karşılaştırılarak değerlendirilmesi ve bunun yanı sıra braket yapıştırılacak restorasyonun uygulanma zamanının bağlanma dayanımı üzerine etkisi olup olmadığının araştırılmasıdır. Çalışmamızda örneklem sayısı 168 olarak belirlenmiştir. Çalışmamız erken dönem örnekler (restorasyonun uygulandığı aynı seans braket yapıştırılan) ve geç dönem örneklerden (15 gün 37°C distile su içerisinde yaşlandırıldıktan sonra braket yapıştırılan) oluşmaktadır. Erken ve geç dönem örnekler yüzey işlemlerine göre 6 alt grupta incelenmiştir. Örneklerin yüzeylerine elmas frez, %37 ortofosforik asit, air abrazyon ve %9,6 hidroflorik asit ile yüzey pürüzlendirme işlemleri uygulanarak gruplar oluşturulmuştur. Sonrasında metal braketler yapıştırılmış ve bağlanma dayanım testleri uygulanmıştır. Kopma sonrası kompozit örnek yüzeyleri stereo mikroskopta incelenmiş ve artık adeziv indeksine göre puanlanmıştır. Kolmogorov-Smirnov testine göre veriler normal dağıldığından çalışmamızın istatistiksel analizi için parametrik testler kullanılmıştır. Bu in vitro çalışmada; erken dönem ve geç dönem örneklere yüzey işlemi uygulanmasının makaslama bağlanma dayanımı verileri arasındaki farklılıklarının tespiti için, tek yönlü varyans analizi ANOVA testi kullanılmıştır. Farklılıkların hangi gruplar arasında olduğunu belirlemek için ise Tukey's HSD testi uygulanmıştır. ARI skoru sonuçlarının erken ve geç dönem örnekler üzerinde farklı yüzey işlemlerine göre dağılımını incelemek amacı ile Ki-kare testi kullanılmıştır. En yüksek ortalama bağlanma dayanımı değeri, erken dönem yüzey işlemsiz grupta tespit edilmiştir. Buna karşılık en düşük ortalama bağlanma dayanımı, geç dönem yüzey işlemsiz grupta ölçülmüştür. Erken dönem ve geç dönem yüzey işlemsiz gruplar arasındaki bağlanma dayanımı değerleri istatistiksel olarak anlamlı derecede farklı bulunmuştur (p<0,001). Yüzey işlemlerine göre; erken dönem grupları incelendiğinde, en yüksek ortalama bağlanma dayanımı değeri yüzey işlemsiz grupta elde edilirken, en düşük ortalama bağlanma dayanımı değeri frezle aşındırma grubunda elde edilmiştir. Geç dönem grupları incelendiğinde ise; en yüksek ortalama bağlanma dayanımı değeri frezle aşındırma sonrası fosforik asit grubunda, en düşük ortalama bağlanma dayanımı değeri ise yüzey işlemsiz grupta elde edilmiştir (p<0,001). Tüm gruplarda elde edilen bağlanma dayanımı değerleri klinik olarak kabul edilebilir düzeydedir. Braket yapıştırılmasının restorasyon uygulaması ile aynı seansta gerçekleştirilmesi, rezin-rezin bağlantısı açısından klinik olarak avantajlı bulunmuştur. Braket yapıştırılmasının restorasyonun uygulandığı aynı seansta gerçekleştirilmediği durumlarda frezle aşındırma, frezle aşındırma sonrası fosforik asit, fosforik asit ve air abrazyon uygulamaları ile başarılı sonuçlar elde edilmiştir.
Özet (Çeviri)
This in vitro study aimed to evaluate the effects of different surface treatments applied to restorative materials on bracket bond strength. Additionally, the influence of the timing of bracket bonding—whether performed immediately after restoration or after a delayed period—was investigated. A total of 168 samples were divided into early (bracket bonded in the same session as restoration) and late (bracket bonded after 15 days of aging in 37°C distilled water) groups. Each group was further subdivided into six subgroups based on surface treatment methods, including no treatment, diamond bur, 37% phosphoric acid, air abrasion, and 9.6% hydrofluoric acid. After surface treatments, metal brackets were bonded, and shear bond strength tests were performed. Post-debonding, surfaces were examined under a stereomicroscope and scored using the Adhesive Remnant Index (ARI). Data were analyzed using one-way ANOVA, Tukey's HSD, and Chi-square tests. The highest mean bond strength was found in the untreated early group, while the lowest was in the untreated late group. The difference between these two groups was statistically significant (p<0.001). In early groups, untreated surfaces showed the highest bond strength, whereas the diamond bur group had the lowest. In late groups, the highest bond strength was observed in the diamond bur + phosphoric acid group, and the lowest in the untreated group (p<0.001). All groups demonstrated clinically acceptable bond strengths. Bonding brackets in the same session as restoration placement offers a clinical advantage in terms of resin-resin adhesion. When immediate bonding is not possible, effective surface treatments such as diamond bur, phosphoric acid, or air abrasion can improve bond strength outcomes.
Benzer Tezler
- Kompozit, isosit ve silikat dolguların su emme ve çözülme özelliklerinin araştırılması
Başlık çevirisi yok
A.SAMİ ANBARCIOĞLU
- A Study on refunctioning of the 19th century industrial buildings; a case study in Ayvalık center area
Başlık çevirisi yok
M. A. SUNA KABASAKAL
- The environmental regulation and restoration project of five buildings in Çerkeş
Çerkeş'te beş evin restorasyon ve çevre düzenleme projesi
AYDANUR YANIK(YENEL)
- Milas-Hisarbaşı tarihi doku inceleme koruma ve restorasyon önerileri (2 cilt)
Başlık çevirisi yok
NİLAY ÇAKARCAN
