Geri Dön

Pedikül kırığı gelişen veya pedikülektomi gerektiren vakalarda farklı vidalama tekniklerinin geri çekme değerlerinin karşılaştırması: Domuz omurga kadavra modelinde çalışma

Comparison of pull-out strength of different screwing techniques in cases with pedicle fracture or requiring pediculectomy: Study on a porcine cadaver spine model

PDF İndir

  1. Tez No: 1000863
  2. Yazar: BEKİR AY
  3. Danışmanlar: DOÇ. DR. İNAN UZUNOĞLU
  4. Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
  5. Konular: Nöroşirürji, Neurosurgery
  6. Anahtar Kelimeler: Spinal enstrümantasyon, Pedikül vidası, Çekip çıkarma dayanımı, Sement enjeksiyonu, Pedikül hasarı, Domuz omurga modeli, Spinal instrumentation, Pedicle screw, Pull-out strength, Cement augmentation, Pedicle damage, Porcine spine model
  7. Yıl: 2026
  8. Dil: Türkçe
  9. Üniversite: Sağlık Bilimleri Üniversitesi
  10. Enstitü: Ankara Etlik Şehir Hastanesi
  11. Ana Bilim Dalı: Beyin ve Sinir Cerrahisi Ana Bilim Dalı
  12. Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
  13. Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.

Özet

PEDİKÜL KIRIĞI GELİŞEN VEYA PEDİKÜLEKTOMİ GEREKTİREN VAKALARDA FARKLI VİDALAMA TEKNİKLERİNİN GERİ ÇEKME DEĞERLERİNİN KARŞILAŞTIRMASI: DOMUZ OMURGA KADAVRA MODELİNDE ÇALIŞMA AMAÇ: Modern omurga cerrahisinde stabilizasyonun sağlanması, deformite düzeltilmesi ve nöral dokuların korunması temel hedefler arasındadır. Ancak pedikül kırıkları, intraoperatif pedikül hasarı ve onkolojik olgularda pedikül invazyonu pedikül bütünlüğünü bozarak vida stabilitesini azaltabilir. Bu durumlarda, pedikül vidalarının gevşeme riski artabilmektedir. Bu sebeple stabilizasyon sistemleri genellikle komşu segmente uzatılmaktadır. Ancak omurga füzyonu, komşu segment dejenerasyonunu hızlandırabilir ve spinal mobiliteyi kısıtlayabilir. Bu nedenle güncel literatür mümkün olan en kısa füzyonun tercih edilmesini önermektedir. Bu çalışmada, pedikül bütünlüğü korunmuş ve bozulmuş domuz lomber omurlarında farklı vida yerleştirme teknikleri uygulanmıştır. Bu tekniklerin çekip çıkarma dayanımı (pull-out strength) üzerine biyomekanik etkilerinin incelenmesi amaçlanmıştır. GEREÇ VE YÖNTEM: Çalışmada, 100–110 kg ağırlığında, 6 aylık domuzlardan elde edilen toplam yedi adet kadavra omurgası kullanıldı. Körleme randomizasyon yöntemi ile her seviye kendi içerisinde seçilerek toplam 42 adet vertebra segmenti yedi farklı gruba ayrıldı. Bu sayede her bir grupta T12-L5 seviyeleri eşit şekilde temsil edildi. Gruplar şu şekilde düzenlendi: 1. Grup: İntakt vertebraya monokortikal transpediküler vida uygulanması (IM) 2. Grup: İntakt vertebraya bikortikal transpediküler vida uygulanması (IB) 3. Grup: İntakt vertebraya bikortikal sement enjeksiyonlu (PMMA) transpediküler vida uygulanması (IBC) 4. Grup: Pedikülü tıraşlanmış vertebraya monokortikal transpediküler vida uygulanması (TM) 5. Grup: Pedikülü tıraşlanmış vertebraya monokortikal sement enjeksiyonlu transpediküler vida uygulanması (TMC) 6. Grup: Pedikülü tıraşlanmış vertebraya bikortikal transpediküler vida uygulanması (TB) 7. Grup: Pedikülü tıraşlanmış vertebraya bikortikal sement enjeksiyonlu transpediküler vida uygulanması (TBC) Kullanılan vidalar 4,5 mm çapında olup, 35, 40 ve 50 mm uzunluklarındadır. Her vertebra için sabit 5 mm/dakika hızında aksiyel çekip çıkarma testleri uygulandı. BULGULAR: IM grubunda ortalama çekip çıkarma dayanımı 1000.01 ± 119.93 N iken, IB ve IBC gruplarında sırasıyla 1435.97 ± 336.43 N ve 1881.38 ± 398.81 N olarak ölçülmüştür. Pedikül bütünlüğünün bozulduğu modellerde TM, TMC, TB ve TBC gruplarında ortalama dayanım sırasıyla 689.90 ± 42.34 N, 1086.55 ± 227.70 N, 1064.10 ± 271.55 N ve 1593.71 ± 135.40 N olarak saptanmıştır. Gruplar arası karşılaştırmalar tek yönlü ANOVA ve post hoc LSD testi ile yapılmıştır. IB grubunda elde edilen çekip çıkarma dayanımı IM grubuna kıyasla anlamlı derecede yüksektir (p<0.05). TMC ve TBC gruplarında sement uygulanmayan karşılıklarına (TM, TB) göre çekip çıkarma dayanımının anlamlı şekilde arttığı gösterilmiştir (p<0.05). TM grubunda IM grubuna kıyasla dayanımda azalma eğilimi izlenmiş, ancak bu fark anlamlı bulunmamıştır (p = 0.058). Buna karşın TB grubunda elde edilen çekip çıkarma dayanımı IB grubuna kıyasla anlamlı düzeyde azalmıştır (p<0.05). En yüksek ortalama çekip çıkarma dayanımı IBC grubunda elde edilmiş olup, IBC ile TBC grubu arasında anlamlı fark saptanmamıştır (p = 0.085). SONUÇ: Bu çalışma, pedikül bütünlüğü bozulduğunda uygun yerleştirme stratejileri ile vida stabilitesindeki kaybın anlamlı ölçüde telafi edilebileceğini göstermektedir. Sement enjeksiyonu ve bikortikal yerleştirme stratejileri, pedikül bütünlüğü bozulmuş omurlarda dahi yüksek stabilite sağlayabilmektedir. Bu gruplarda, intakt pediküle uygulanan monokortikal vidalardan daha iyi sonuçlar elde edilmiştir. Bu bulgular, pedikül hasarı bulunan olgularda stabilizasyonun komşu segmentlere uzatılmasına alternatif olarak uygulanabilecek telafi edici seçenekler sunmaktadır. Bu teknikler ameliyat süresinin kısalmasına, komplikasyon riskinin azalmasına ve spinal mobilitenin korunmasına katkı sağlayabilir.

Özet (Çeviri)

COMPARISON OF PULL-OUT STRENGTH OF DIFFERENT SCREWING TECHNIQUES IN CASES WITH PEDICLE FRACTURE OR REQUIRING PEDICULECTOMY: STUDY ON A PORCINE CADAVER SPINE MODEL OBJECTIVE: In modern spine surgery, achieving stabilization, correcting deformity, and preserving neural structures are primary goals. However, conditions such as pedicle fractures, intraoperative pedicle damage, and pedicle invasion in oncologic cases may compromise pedicle integrity and reduce screw stability. In such situations, the risk of pedicle screw loosening increases, and stabilization systems are often extended to adjacent segments. Spinal fusion may accelerate adjacent segment degeneration and restrict spinal mobility; therefore, current literature recommends using the shortest possible fusion whenever feasible. This study aimed to investigate the biomechanical effects of different pedicle screw insertion techniques on pull-out strength in porcine lumbar vertebrae with preserved and compromised pedicle integrity. MATERIAL AND METHODS: Seven porcine cadaveric spines obtained from six-month-old pigs weighing 100–110 kg were used. Using a blinded randomization method, each vertebral level was allocated within its own level, and a total of 42 vertebral segments were divided into seven groups. This ensured equal representation of levels from T12 to L5 in each group. The groups were defined as follows: 1. Group: Monocortical transpedicular screw placement into an intact vertebra (IM) 2. Group: Bicortical transpedicular screw placement into an intact vertebra (IB) 3. Group: Bicortical cement-augmented (PMMA) transpedicular screw placement into an intact vertebra (IBC) 4. Group: Monocortical transpedicular screw placement into a pedicle-trimmed vertebra (TM) 5. Group: Monocortical cement-augmented transpedicular screw placement into a pedicle-trimmed vertebra (TMC) 6. Group: Bicortical transpedicular screw placement into a pedicle-trimmed vertebra (TB) 7. Group: Bicortical cement-augmented transpedicular screw placement into a pedicle-trimmed vertebra (TBC) All screws were 4.5 mm in diameter and 35, 40, or 50 mm in length. Axial pull-out tests were performed for each vertebra at a constant displacement rate of 5 mm/min. RESULTS: The mean pullout strength was 1000.01 ± 119.93 N in the IM group, while it was 1435.97 ± 336.43 N and 1881.38 ± 398.81 N in the IB and IBC groups, respectively. In models with disrupted pedicle integrity, the mean pullout strength was 689.90 ± 42.34 N, 1086.55 ± 227.70 N, 1064.10 ± 271.55 N, and 1593.71 ± 135.40 N in the TM, TMC, TB, and TBC groups, respectively. Intergroup comparisons were performed using one-way ANOVA followed by post hoc LSD tests. The pullout strength in the IB group was significantly higher than that in the IM group (p<0.05). Cement augmentation significantly increased pullout strength in the TMC and TBC groups compared with their non-cemented counterparts (TM and TB) (p<0.05). In monocortical fixation, pedicle shaving (TM) showed a reduction trend in pullout strength compared with the intact pedicle condition (IM), but this difference was not statistically significant (p=0.058). In contrast, in bicortical fixation, pedicle shaving (TB) resulted in a significant decrease in pullout strength compared with the intact pedicle condition (IB) (p<0.05). The highest mean pullout strength was obtained in the IBC group, and no significant difference was found between the IBC and TBC groups (p=0.085). CONCLUSION: This study demonstrates that appropriate placement strategies can significantly compensate for the loss of screw stability when pedicle integrity is compromised. Cement augmentation and bicortical fixation strategies can provide high stability even in vertebrae with disrupted pedicle integrity. In these groups, better results were obtained compared with monocortical screws applied to intact pedicles. These findings provide compensatory options that can be used as an alternative to extending stabilization to adjacent segments in cases with pedicle damage. These techniques may contribute to shorter operative time, reduced complication risk, and preservation of spinal mobility.

Benzer Tezler

  1. Tez No

    406635

    Nöromonitör kullanılarak enstrumante edilen omurga pedikül vida pozisyonlarının radyolojik olarak değerlendirilmesi

    Radiological evaluation of positions of pedicle screws which are instrumented with neuromonitoring

    ABBAS KAYA

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2015

    Ortopedi ve TravmatolojiGaziantep Üniversitesi

    Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı

    YRD. DOÇ. DR. BURÇİN KARSLI

  2. Tez No

    842531

    Anstabil torakolumber vertebra kırıkların tedavisinde kısa-segment pedikül fiksasyon uygulamalarının araştırılması

    Unstable thoracolumber vertebra fracturesshort-segment pedicle fixation in treatmentresearch of its applications

    CİHANGİR ERTÜRK

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2023

    NöroşirürjiRecep Tayyip Erdoğan Üniversitesi

    Beyin ve Sinir Cerrahisi Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. AYHAN KANAT

  3. Tez No

    547186

    İnstabil torakolomber vertebra bileşke kırıklarının tedavisinde kısa ve uzun segment posterior enstrümantasyon yapılan hastaların klinik ve radyolojik sonuçlarının karşılaştırılması

    Comparison of the clinical and radiological results of short and long segment posterior instrumentation in the treatment of unstable thoracolumbar vertebra junction fractures

    HAKAN ÇETİN

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2019

    Ortopedi ve TravmatolojiDicle Üniversitesi

    Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı

    DR. ÖĞR. ÜYESİ RAMAZAN ATİÇ

  4. Tez No

    115376

    Dana omurgası modelinde kısa segment vida fiksasyonu ile destekleyici çengel uygulamasının karşılaştırılması: İn-vitro biyomekanik çalışma

    Comparison of short segment pedicle instrumentation with supplemental hook fixation (under axial compression): A biomechanical study on calf spine

    SEDİT KIVANÇ MURATLI

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2002

    Ortopedi ve TravmatolojiDokuz Eylül Üniversitesi

    Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı

    PROF.DR. HALUK BERK

  5. Tez No

    520975

    Torakolomber vertebra burst kırıklarında kısa segment posterior enstrümentasyon uygulamalarımız

    The effectiveness of short-segment posterior instrumentation of thoracolumbar burst fractures

    ÖZGÜR DOĞAN

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2004

    Ortopedi ve TravmatolojiSağlık Bakanlığı

    Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı

    UZMAN LEVENT ÇELEBİ

Geri Dön