İç mimarlık eğitiminde güncel öğrenme-öğretme yöntemleri ile eğitim modeli geliştirilmesi
Educational model development through contemporary teaching and learning methods in interior architecture education
- Tez No: 1020026
- Danışmanlar: DOÇ. DR. İLDEM AYTAR SEVER
- Tez Türü: Doktora
- Konular: Eğitim ve Öğretim, İç Mimari ve Dekorasyon, Mimarlık, Education and Training, Interior Design and Decoration, Architecture
- Anahtar Kelimeler: Belirtilmemiş.
- Yıl: 2026
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi
- Enstitü: Lisansüstü Eğitim Enstitüsü
- Ana Bilim Dalı: İç Mimarlık Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: İç Mimarlık Bilim Dalı
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
İç mimarlık stüdyo öğretiminde öğrenciler, farklı öğrenme yönelimleri doğrultusunda öğrenmektedir; ancak görev, geri bildirim ve değerlendirme sistemleri bu farklılığa yapısal olarak yanıt vermekte sınırlı kalmaktadır. Öğrenme stili farklılıklarının stüdyo performansıyla ilişkisi araştırmalarla belgelenmiş olmakla birlikte, bu birikimin proje dersi bağlamında öğretim tasarımı kararlarına dönüştürüldüğü uygulamalı modeller sınırlıdır. Bu araştırma, söz konusu boşluğa yanıt olarak geliştirilmiştir. Stüdyo öğretiminin pedagojik çekirdeğini oluşturan projeye giriş dersleri, öğrenme sürecinin hem uygulama hem de kavramsallaştırma boyutlarını bir arada barındırmaları nedeniyle bu araştırmanın uygulama bağlamı olarak seçilmiştir. Araştırmanın amacı, iç mimarlık proje derslerinde öğrenme stili farklılıklarını tanıyan, görev, geri bildirim ve değerlendirme sistemleri düzeyinde bu farklılıklara yanıt veren ve yinelemeli biçimde geliştirilebilen bir öğretim modeli ortaya koymaktır. Bu doğrultuda geliştirilen Öğrenme Stili Temelli Farklılaştırılmış Öğretim Modeli (ÖSTİF), Kolb'un Deneyimsel Öğrenme Kuramı, Tomlinson'ın Farklılaştırılmış Öğretim Yaklaşımı, Biggs ve Tang'ın Yapılandırılmış Uyum Modeli ve Schön'ün Yansıtıcı Pratisyen Yaklaşımı üzerine inşa edilmiştir. Araştırma, gerçek öğretim ortamlarında uygulanabilir müdahaleler geliştirmeyi esas alan Tasarım Temelli Araştırma metodolojisiyle yürütülmüştür. İstanbul Atlas Üniversitesi İç Mimarlık ve Çevre Tasarımı Bölümü Projeye Giriş II dersi kapsamında 40 öğrenciyle öğrenme stili tanılaması, 32 öğrenciyle model uygulaması gerçekleştirilmiştir. Veri toplama süreci; yapılandırılmış gözlem protokolü, profil odaklı görev kartı yanıtları, dört boyutlu rubrik ve yansıtma formlarından oluşmaktadır. Veriler tümevarımsal tematik kodlama ve betimsel istatistik yoluyla çözümlenmiştir. Model beş bileşenden oluşmaktadır. Tanılama bileşeni, öğrenme stili profillerini belirlemekte ve öğrencilerin kendi öğrenme biçimleri üzerine düşünmelerine zemin hazırlamaktadır. Farklılaştırma bileşeni, ortak zorunlu çıktıyı koruyarak her profile özgü görev odakları ve yönlendirici sorular sunmaktadır. Döngü Entegrasyonu bileşeni, deneyimsel öğrenme döngüsünün somut yaşantı, yansıtıcı gözlem, soyut kavramsallaştırma ve aktif deneyimleme aşamalarını stüdyo oturum tasarımına bilinçli biçimde yerleştirmektedir. Çok Boyutlu Değerlendirme bileşeni, kavramsal geliştirme, mekânsal çözüm, teknik yeterlik ve kullanıcı odaklılık boyutlarında hem eğitimci hem de öğrenci değerlendirmesini kapsamaktadır. Yapılandırılmış Yansıtma bileşeni ise her atölye sonunda öğrencilerin deneyimlerini yazılı olarak değerlendirmelerine olanak tanımaktadır. Pilot uygulama, aynı tasarım problemiyle karşılaşan öğrencilerin birbirinden farklı düşünme yolları izlediğini ortaya koymuştur. Öğrenme stilleri odaklı görev yapısı, öğrencilerin tasarım problemini kendi bilişsel güçlü yönleri ve öğrenme stratejileri doğrultusunda ele alma biçimlerini görünür kılmıştır. Özellikle somut yaşantı ve aktif deneyimleme eğilimli profillerde katılımın güçlendiği belirlenmiştir. Tanılama bileşeni yalnızca bir ölçme aracı olarak kalmamış; öğrencilerin kendi güçlü yönlerini adlandırdıkları, öğrenme biçimlerini fark ettikleri ve tasarım sürecindeki konumlarını yeniden değerlendirdikleri bir öz-farkındalık sürecine dönüşmüştür. Öz-değerlendirme puanlarının eğitimci değerlendirmesinin belirgin biçimde üzerinde olması, sonraki uygulama döngüsünde rubrik kalibrasyonunun güçlendirilmesi gerektiğine işaret etmektedir. Model, müfredat dönüşümü gerektirmeksizin mevcut ders yapısı içinde uygulanabilir bir öğretim çerçevesi olarak değerlendirilmekte; aynı zamanda sonraki uygulama döngülerinde geliştirilmeye açık dinamik bir yapı önermektedir. Araştırma, öğrenme stili tanılamasının yalnızca betimleyici bir ölçüm işlemi olarak kalmayıp görev tasarımı, geri bildirim, değerlendirme ve yansıtma süreçlerine aktarılabilir pedagojik bir girdiye dönüşebileceğini göstermektedir. Bu yönüyle çalışma, iç mimarlık eğitiminde öğrenme stillerine ilişkin mevcut bilgi birikimini tasarım temelli model geliştirme süreciyle ilişkilendirerek kuramsal, metodolojik ve uygulamaya dönük bir katkı sunmaktadır. ÖSTİF, öğrenme stili farklılıklarını ders içi öğretim kararlarıyla ilişkilendiren bileşenli yapısıyla, farklı proje ve uygulamalı ders bağlamlarında yeniden ele alınabilecek geliştirilebilir bir öğretim çerçevesi sunmaktadır.
Özet (Çeviri)
In interior architecture studio instruction, students learn through different learning orientations; however, task, feedback, and assessment systems remain limited in structurally responding to this diversity. Although the relationship between learning style differences and studio performance has been documented in previous studies, applied models that translate this body of knowledge into instructional design decisions within the context of project courses remain limited. This research was developed in response to this gap. Project introduction courses, which constitute the pedagogical core of studio instruction, were selected as the application context of this research because they encompass both the practical and conceptual dimensions of the learning process. The aim of the study is to develop an instructional model for interior architecture project courses that recognizes learning style differences, responds to these differences at the levels of task design, feedback, and assessment processes, and can be improved iteratively. Accordingly, the Learning Style-Based Differentiated Instruction Model (ÖSTİF) was constructed on Kolb's Experiential Learning Theory, Tomlinson's Differentiated Instruction Approach, Biggs and Tang's Constructive Alignment Model, and Schön's Reflective Practitioner Approach. The research was conducted through Design-Based Research methodology, which focuses on developing implementable interventions in real instructional settings. Within the scope of the Project Introduction II course in the Department of Interior Architecture and Environmental Design at Istanbul Atlas University, learning style diagnosis was conducted with 40 students, and the model implementation was carried out with 32 students. The data collection process consisted of a structured observation protocol, profile-oriented task card responses, a four-dimensional rubric, and reflection forms. The data were analyzed through inductive thematic coding and descriptive statistics. The model consists of five components. The diagnostic component identifies students' learning style profiles and provides a basis for students to reflect on their own ways of learning. The differentiation component preserves the common required learning outcome while offering profile-specific task focuses and guiding questions. The Cycle Integration component deliberately embeds the stages of concrete experience, reflective observation, abstract conceptualization, and active experimentation of the experiential learning cycle into the design of studio sessions. The Multidimensional Assessment component includes both instructor and student assessment across the dimensions of conceptual development, spatial solution, technical competence, and user-centeredness. The Structured Reflection component enables students to evaluate their experiences in written form at the end of each workshop. The pilot implementation revealed that students who encountered the same design problem followed different paths of thinking. The learning style-oriented task structure made visible the ways in which students approached the design problem through their own cognitive strengths and learning strategies. Participation was found to be strengthened particularly among profiles inclined toward concrete experience and active experimentation. The diagnostic component did not remain merely a measurement tool; rather, it evolved into a self-awareness process through which students named their own strengths, recognized their ways of learning, and reconsidered their position within the design process. The fact that self-assessment scores were notably higher than instructor assessment scores indicates the need to strengthen rubric calibration in the subsequent implementation cycle. The model is evaluated as an instructional framework that can be implemented within the existing course structure without requiring curricular transformation. At the same time, it proposes a dynamic structure that remains open to further development in subsequent implementation cycles. The research demonstrates that learning style diagnosis can move beyond a merely descriptive measurement process and become a pedagogical input transferable to task design, feedback, assessment, and reflection processes. In this respect, the study offers a theoretical, methodological, and practice-oriented contribution by relating the existing body of knowledge on learning styles in interior architecture education to a design-based model development process. Through its component-based structure that relates learning style differences to instructional decisions within the course, the model offers an instructional framework that can be reconsidered and further developed in different project-based and applied course contexts.
Benzer Tezler
- Makine öğrenmesi yöntemleri kullanılarak üç boyutlu nokta bulutlarının sınıflandırılması
Classification of three-dimensional point cloud via machine learning methods
KORAY AKSU
Yüksek Lisans
Türkçe
2023
Mimarlıkİstanbul Teknik ÜniversitesiGeomatik Mühendisliği Ana Bilim Dalı
PROF. DR. HANDE DEMİREL
- Билим, илим жана маданият тармагындагы Кыргызстан менен Түркиянын кызматташтыгы (1992-2012 жж.)
Kırgız Cumhuriyeti ile Türkiye Cumhuriyeti arasında eğitim, bilim ve kültürel ilişkiler (1992-2012)
KADRİ AĞGÜN
Doktora
Kırgızca
2016
TarihKyrgyz State Unıversıty Named After I ArabaevTarih Ana Bilim Dalı
PROF. DR. TÖLÖBEK ABDRAHMANOV
- Design as making: Integration of design development and fabrication through human-computer interaction
Yaparak tasarlama: insan bilgisayar etkileşimi ile tasarım ve imalat süreçlerini bütünleştirme
SERDAR AŞUT
- İçmimarlık öğrencilerinin akademik motivasyon profillerinin belirlenmesi ve tasarım düşüncesi özellikleri ile ilişkilerinin değerlendirilmesi
Determination of academic motivation profiles of interiordesign students and evaluation of their relationships withdesign thinking mindset
ÖZLEM KURT ÇAVUŞ
Sanatta Yeterlik
Türkçe
2021
İç Mimari ve DekorasyonAnadolu Üniversitesiİç Mimarlık Ana Sanat Dalı
PROF. BUĞRU HAN BURAK KAPTAN
PROF. DR. ESMAHAN AĞAOĞLU
- Sergileme mekanlarında etkileşim ve öğrenme biçimlerinin çocukların mekan deneyimine etkileri üzerine bir araştırma
A research on effects of interaction and learning types in exhibition areas on children' spatial experience
GÖKÇE EVREN
Yüksek Lisans
Türkçe
2017
Eğitim ve Öğretimİstanbul Teknik Üniversitesiİç Mimarlık Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. SENİYE BANU GARİP
