Yaşlıların birlikte yaşam özelliklerinin ilaç kullanımına etkisi
The effect of living arrangements on medication use among older adults
- Tez No: 1023344
- Danışmanlar: PROF. DR. ERKAN MELİH ŞAHİN
- Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
- Konular: Aile Hekimliği, Family Medicine
- Anahtar Kelimeler: Belirtilmemiş.
- Yıl: 2026
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi
- Enstitü: Tıp Fakültesi
- Ana Bilim Dalı: Aile Hekimliği Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Amaç: Bu çalışmada 65 yaş ve üzeri bireylerde birlikte yaşam özelliklerinin ilaç kullanımıyla ilişkisinin değerlendirilmesi amaçlandı. Yöntem: Kesitsel çalışmaya 65 yaş ve üzeri 286 birey dahil edildi. Sosyodemografik özellikler, yalnız yaşama, ilaçların temin ve takip edilme biçimi, ilaç uyumu, yalnızlık, depresif belirti düzeyi, fonksiyonel bağımsızlık, aile sağlığı merkezine ulaşım, kronik hastalık yükü ve sürekli kullanılan ilaç sayısı değerlendirildi. Yaşlılar İçin Yalnızlık Ölçeği, Geriatrik Depresyon Skalası-15, İlaç Uyumunu Bildirim Ölçeği ve Modifiye Barthel İndeksi kullanıldı. Sürekli kullanılan ilaç sayısı ile ilişkili değişkenler regresyon analiziyle incelendi. Bulgular: Katılımcıların 71'i (%24,8) yalnız yaşamaktaydı. Yalnız yaşama, ilaç kullanım sürecinde uyumdan çok ilaç temini basamağında ve Aile Sağlığı Merkezi'ne ulaşım algısında ayrışmaktaydı. Yalnız yaşayanlarda yalnızlık puanı ve depresyon riski daha yüksekti. Buna karşılık ilaç takibi, ilaç uyumu, fonksiyonel bağımsızlık, kronik hastalık sayısı ve Aile Sağlığı Merkezi başvuru sayısı yalnız yaşama durumuna göre farklılık göstermedi. Kronik hastalık sayısı benzer olmasına karşın yalnız yaşayanlarda sürekli kullanılan ilaç sayısı daha yüksekti. Sürekli kullanılan ilaç sayısı ile en güçlü ilişki kronik hastalık yükü arasında saptandı; kronik hastalık yükü ve diğer klinik-sosyodemografik özellikler dikkate alındığında da yalnız yaşama daha yüksek sürekli kullanılan ilaç sayısı ile ilişkiliydi. Sonuç: Sürekli kullanılan ilaç sayısının temel belirleyicisi kronik hastalık yüküdür. Yalnız yaşama, kronik hastalık yükünün ötesinde daha yüksek sürekli ilaç yüküyle ilişkili bir özellik olarak öne çıktı. Bulgular, yalnız yaşamanın genel bir ilaç uyumsuzluğu veya fonksiyonel bağımlılık göstergesi olmaktan çok; ilaç temini, psikososyal durum, birinci basamak sağlık hizmetlerine ulaşım ve sürekli ilaç yükü açısından ele alınması gerektiğini göstermektedir.
Özet (Çeviri)
Objective: This study evaluated the relationship between living arrangement characteristics and medication use in older adults. Methods: This cross-sectional study included 286 older adults. Sociodemographic characteristics, living alone, how medications were obtained and managed, medication adherence, loneliness, depressive symptoms, functional independence, Family Health Center access, chronic disease burden, and number of regularly used medications were assessed. The Loneliness Scale for the Elderly, Geriatric Depression Scale-15, Medication Adherence Report Scale-5, and Modified Barthel Index were used. Regression analysis examined correlates of the number of regularly used medications. Results: Seventy-one participants (24.8%) were living alone. Living alone was reflected mainly in obtaining medications and perceived Family Health Center access, not medication adherence. Loneliness score and depression risk were higher among those living alone. In contrast, medication management, medication adherence, functional independence, chronic disease count, and Family Health Center visits did not differ according to living-alone status. Although chronic disease count was similar, the number of regularly used medications was higher among those living alone. This count was most strongly associated with chronic disease burden; after adjustment for chronic disease burden and clinical-sociodemographic characteristics, living alone remained associated with a higher count. Conclusion: Chronic disease burden was the main determinant of medication count. Living alone emerged as a characteristic associated with higher longterm medication burden beyond chronic disease burden. The findings indicate that living alone is not a general marker of medication non-adherence or functional dependence; rather, it is relevant to obtaining medications, psychosocial status, access to primary care, and long-term medication burden.
Benzer Tezler
- 2014-2021 yılları arasında Akdeniz Üniversitesi Hastanesine başvuran 65 yaş ve üstü adli olguların medikolegal açıdan değerlendirilmesi
Medicolegal evaluation of forensic cases aged 65 years and older who applied to Akdeniz University Hospital between 2014-2021
SELVER MERVE ÇEVİK
- Geriatrik hastalarda ağrı, hareket korkusu ve düşme ilişkisinin incelenmesi
Examination of the relationship between pain, fear of movement and fall in geriatric patients
ÜMMÜHAN MELTEM ÖZTÜRK
Yüksek Lisans
Türkçe
2021
Sağlık EğitimiBurdur Mehmet Akif Ersoy ÜniversitesiSağlık ve Biyomedikal Bilimler Ana Bilim Dalı (disiplinlerarası)
DOÇ. MÜMİN POLAT
- Yaşlı hastalarda sosyal dışlanma ve ilaç uyumunun değerlendirilmesi
Evaluation of social exclusion and medication adherence in elderly patients
KERİM YETİŞ BAŞ
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2025
Aile HekimliğiSağlık Bilimleri ÜniversitesiAile Hekimliği Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. SELMA PEKGÖR
DOÇ. DR. MUHAMMET CEMAL KIZILARSLANOĞLU
- Sosyoekonomik düzeyi düşük bir bölgede evde yaşayan yaşlıların bakım gereksinimleri
Care needs of elderly people living at homes in a region with low socio economic status
GİZEM DENİZ BULUCU
Yüksek Lisans
Türkçe
2012
HemşirelikErciyes ÜniversitesiHemşirelik Ana Bilim Dalı
YRD. DOÇ. DR. AYLA ÜNSAL
- Burdur ilinde 85 yaş ve üzeri nüfusa bakım verenlerin bakım yükünün tespiti
Determination of the burden of caregivers for population aged 85 and over in burdur province
SEVİNÇ SÜTLÜ