Doksorubisin ve elakridar içeren PLGA/silika hibrit nanopartiküllerin formülasyonu ve meme kanserindeki etkinliğinin değerlendirilmesi
Development of doxorubicin and elacridar loaded PLGA/silica hybrid nanoparticles and evaluation of activity against breast cancer
- Tez No: 591881
- Danışmanlar: PROF. DR. YILMAZ ÇAPAN
- Tez Türü: Doktora
- Konular: Eczacılık ve Farmakoloji, Pharmacy and Pharmacology
- Anahtar Kelimeler: PLGA hibrit nanopartikül, elakridar, mezoporlu silika nanopartikülleri, meme kanseri, aktif ve pasif hedeflendirme, Doksorubisin, Farmasötik teknoloji, Meme neoplazmları, Nanopartiküller, Nanoteknoloji, Neoplazmlar, İlaç hedefleme, İlaç taşıyıcılar, İlaçlar, PLGA hybrid nanoparticle, elacridar, mesoporous silica nanoparticles, breast cancer, active and passive targeting, Doxorubicin, Technology-pharmaceutical, Breast neoplasms, Nanoparticles, Nanotechnology, Neoplasms, Drug targeting, Drug carriers, Drugs
- Yıl: 2019
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Hacettepe Üniversitesi
- Enstitü: Sağlık Bilimleri Enstitüsü
- Ana Bilim Dalı: Farmasötik Teknoloji Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Doksorubisin kanser tedavisinde tek başına etkili olmasına rağmen, P-glikoprotein (P-gp) substratı olması etkinliğini sınırlamaktadır. Gelişen bu ilaç direncinin aşılması amacıyla çeşitli yaklaşımlar geliştirilmiştir. Bunlardan biri P-gp substratı antikanser ilacın, P-gp substratı olan başka bir madde ile birlikte uygulanmasıdır. Bu amaçla kullanılan inhibitörlerden olan Elakridar, BCRP (meme kanseri direnç proteini) ve P-gp'yi inhibe etmesinden dolayı üzerinde en sık araştırma yapılan inhibitörlerden biri olmuştur. Gelişen ilaç direncinin aşılmasında umut vadeden bir diğer yaklaşım ise antikanser ilacın nanopartiküler ilaç taşıyıcı sistemler içerisine yüklenmesi ve bu sistemlerin kanser hücrelerinde bulunan reseptörlere hedeflendirilmesidir. Bu tez kapsamında mezoporlu silika nanopartiküllerine doksorubisin yüklenerek kanser hücrelerine yüksek seviyede penetre olabilen küçük boyutta (~50 nm), folik asit ile aktif olarak hedeflendirilmiş nanopartiküller hazırlanmıştır. Hazırlanan bu nanopartiküller, pasif hedeflendirilme ile istenilen dokuda birikmenin sağlanması ve kanda kalış sürelerinin uzatılması amacıyla P-gp inhibitörü olan elakridar ile birlikte PLGA-PEG'den oluşan ikinci bir polimerik sisteme yüklenmiştir. Geliştirilen bu ilaç taşıyıcı sistem detaylı olarak karakterize edilmiş; sitotoksisiteleri, hücre içine alımları ve mekanizmaları T47-D, ZR-75-1 ve EMT6/AR1(doksorubisine dirençli) meme kanseri hücre hatları kullanılarak değerlendirilmiştir. Elde edilen nano ilaç taşıyıcı sistem doksorubisin çözeltisine ve piyasadaki ticari nanoilaç olan Caelyx®'e göre belirgin derecede daha iyi sonuç vermiştir.
Özet (Çeviri)
Although doxorubicin is efficient alone in cancer treatment, its being a substrate of P-glycoprotein (P-gp) limits its effectiveness. Various approaches have been developed to overcome the growing resistance to these drugs. One of them is the co-administration of P-gp substrate anticancer drugs with another P-gp inhibitor substance. Elacridar which is an inhibitor used for this purpose, has been one of the most studied inhibitors because of the BCRP (breast cancer resistant protein) and P-gp inhibition ability. Another promising approach about overcoming of developed drug resistance is the encapsulation of anticancer drugs into the nanoparticulate drug delivery systems and targeting these systems to the receptors found on cancer cells. In this thesis, folic acid targeted nanoparticles with small size (~50 nm) can penetrate to the cancer cells at a high level were prepared by loading doxorubicin to the mesoporous silica nanoparticles (MSN). Prepared nanoparticles and P-gp inhibitör, elacridar, were co-loaded to the second polymeric system made of PLGA-PEG to ensure the acumulation in desired tissue and extended blood residence time. Developed drug delivery systems were characterized in detail, cytotoxicity, cellular uptake and mechanism of nanoparticles were investigated on T47-D, ZR-5-1 and EMT6/AR1 breast cancer cell lines. The obtained nano-drug delivery system was significantly better than doxorubicin solution and Caelyx® which was the commercially available nano drug.
Benzer Tezler
- Reversal of efflux mediated drug resistance in doxorubicin resistant mammary carcinoma cell line by synthetic compounds
Doksorubisin dirençli meme kanseri hücre hattında akış aracılı ilaç direncinin sentetik bileşikler ile geri çevrilmesi
ÖYKÜ IRMAK DİKKATLİ
Yüksek Lisans
İngilizce
2024
Moleküler TıpBaşkent ÜniversitesiMoleküler Biyoloji ve Genetik Ana Bilim Dalı
PROF. DR. ÖZLEM DARCANSOY İŞERİ
DR. ÖĞR. ÜYESİ YAPRAK DÖNMEZ ÇAKIL
- Doksorubisin uygulaması ile oluşan konjestif kalp yetmezliğinin sıçan iskelet kasında, kontraktilite, sarkolemmal eksitabilitie ve nöromüskler aşırım üzerine etkileri
Effects of doxorubicine-induced congestive heart failure on rat skeletal muscle contractile properties, sarcolemmal excitability and neuromuscular transmission
AHMET MERT ERTUNÇ
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2004
Eczacılık ve FarmakolojiHacettepe ÜniversitesiFarmakoloji Ana Bilim Dalı
PROF.DR. RÜŞTÜ ONUR
- Aspirin ve doksorubisin'in farelerde (Mus musculus) programlanmış hücre ölümü (apoptozis) üzerine enzimatik düzeyde etkilerinin karşılaştırmalı olarak araştırılması
Investigation as comprasion of effects in enzymatic level of aspirin and doxorubicin on programmed cell death (apoptosis) in mice (Mus musculus)
GÜLHAN AKŞİMŞEK
Yüksek Lisans
Türkçe
2005
BiyolojiOndokuz Mayıs ÜniversitesiBiyoloji Ana Bilim Dalı
PROF. DR. ZAFER EREN
- Doksorubisin ve asetilsalisilik asit verilmiş farelerde (Mus musculus) karaciğerde oluşan histolojik değişikliklerin ışık mikroskobu düzeyinde araştırılması
Light microscopy investigation of histological changes in liver induced by doxorubicin and acetylsalicylic acid in mice
AYŞE BAŞARDI
- Doksorubisin ve trastuzumab'a bağlı deneysel kardiyotoksisitenin önlenmesinde melatonin, 1400W ve merkaptoetilguanidin'in yeri
The role of melatonin, 1400W and mercaptoethylguanidine in doxorubicin and trastuzumab induced cardiotoxicity
MUSTAFA ÖZTÜRK