Geri Dön

Polikistik over sendromu farklı fenotipik alt gruplarının, serum trimetilamin n-oksid düzeyi ile ilişkisinin belirlenmesi

Determination of the relationship of different phenotypic sub-groups of polycystic over syndrome and serum trimethylamine n-oxide level

PDF İndir

  1. Tez No: 805228
  2. Yazar: FATMA HİCRAN SAN
  3. Danışmanlar: PROF. DR. YUSUF ÜSTÜN
  4. Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
  5. Konular: Kadın Hastalıkları ve Doğum, Obstetrics and Gynecology
  6. Anahtar Kelimeler: Antimüllerian hormon, Fenotip, Gastrointestinal mikrobiyom, Polikistik over sendromu, Trimetilamin N-oksit, Antimullerian hormone, Phenotype, Gastrointestinal microbiome, Polycystic ovary syndrome, Trimethylamine N-oxide
  7. Yıl: 2023
  8. Dil: Türkçe
  9. Üniversite: Sağlık Bilimleri Üniversitesi
  10. Enstitü: Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi
  11. Ana Bilim Dalı: Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
  12. Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
  13. Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.

Özet

Amaç: Bağırsakmikrobiyota kaynaklıtrimetilamin-n oksit(TMAO), kardiyovasküler hastalık, tip 2 DM, tromboz,insülin direnci ve inflamasyonda rol oynadığından örtüşen patogenezleri ile birlikte eş zamanlı PKOS'da insülin direnci veya düşük dereceli inflamasyon ile ilişkisi var mıdır? sorusuna yanıt almak ve farklı metabolik özelliklere sahip PKOS fenotipik alt gruplarında TMAO düzeyi açısından farklılık olup olmayacağının araştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Rotterdam tanı kriterine görePKOS tanısı almış fenotipik gruplarına göre PKOS fenotip A-44, fenotip B-40,fenotip C-45,fenotip D-70 olmak üzere toplamda 199 hasta ve hem PKOS hem de TMAO düzeyi vücut kitle indeksinden etkilendiği için kontrol grubu olarakregüler menstruasyonu olan40 obez ve 47 obez olmayan birey çalışma grubuna dahil edilmiştir.Hasta ve gönüllü bireylerden sekiz saat açlığı takiben adet döngüsününerken foliküler fazındatetkikler alınmış olup elde edilenveriler istatistiksel olarak değerlendirilmiştir. Bulgular: İlk olarak, insülin direnci göstergesi olak kullanılan HOMA-IRPKOS fenotip A grubu hastalarında daha yüksekti. İkincisi,yapılan 75 gr OGTT ile en anlamlı fark PKOS fenotip A grubunda olup bu grupta buluna hastaların % 52'sine tip 2 DM tanısı konulmuştur. Üçüncü olarak, hiperandrojenizm laboratuvar tetkiklerinde kullanılan DHEA-S ve serbest testesteron hem obez hem de obez olmayan grupta PKOS fenotip D grubunda daha düşüktü. Dördüncü olarak, özellikle obez olmayan PKOS fenotip Dgrubunda SHBG düzeyleri diğer fenotiplere göre daha düşük seviyede izlendi. Beşinci olarak TG seviyesi obez PKOS grununda fenotip A ve B de diğer gruplara nazaran daha yüksek seviyede seyretti. Serum TMAO seviyelerinde hem obez hem de obez olmayan grupta metabolik parametlerle korelasyon saptanmadı. Son olarak, lojistik regresyon analizinde BMI ve total testesterondaki artışın hastalık gelişimini arttırabileceği, artan yaş ile birlikte PKOS'un azaldığı sonucuna varıldı. Sonuç:18- 25 yaş arası obez ve obez olmayan bireylerde hasta ve kontrol grupları arasında TMAO değerleri açısından faklılık olduğuna dair bir miktar kanıt saptanmıştır fakat TMAO ortalamasının PKOS fenotip karşılaştırmalarında anlamlı bir fark görülememiştir.Benzer yeni çalışmalar yapılırken bu grupta yer alan PKOS hasta sayısının arttırılması, TMAO'nun PKOS etyopatogenezine olası katkısı açısından daha iyi yol gösterici olacaktır.

Özet (Çeviri)

Aim: Since TMAO from gut microbiota, plays a role in cardiovasculardisease, type II diabetes,thrombosis, insulin resistance and inflammation, is there a relationship with insulin resistance or low-grade inflammation in concomitant PCOS with their overlapping pathogenesis? We aimed to examine whether there would be a difference in TMAO levels in the groups. Materials and Methods: Accordingto the Rotterdam diagnostic criteria the phenotypic groups diagnosed with PCOS, a total of 199 patients, including PCOS phenotype A-44, phenotype B-40, phenotype C-45, phenotype D-70 andsince TMAO level is affected by body mass index, 40 obese and 47 nonobese individuals with regular menstruation were included in the study group as the control group. Following the hunger of eight hours from patient and voluntary individuals, examinations were taken in the early follicular phase of the menstrual cycle and the data obtained were evaluated statistically. Results: First, the HOMA-IR used as an insulin resistance indicator, PCOS phenotype A was higher in patients.Secondly, the most significant difference with the 75 g OGTT is in the PCOS phenotype A group and 52 % of the patients in this group have been diagnosed as type 2 DM. Thirdly, DHEA-S and free testosterone used in hyperandrogenism laboratory examinations were lower in both obese and non-obese PCOS phenotype D group. Fourthly, SHBG levels, especially in non -obese PCOS phenotype D group, were viewed at a lower level than other phenotypes. The fifth TG level was higher than the phenotype A and B in obese PCOS group compared to other groups. At the serum TMAO levels, both obese and non -obese group did not detect correlation with metabolic variables. Finally, it was concluded that the increase in BMI and total testosterone in logistics regression analysis could increase the development of the disease and PKOS decreased with increasing age. Conclusion:In obese and non-obese individuals aged 18-5 years, some evidence was found between patients and control groups in terms of TMAO values, but no significant difference in the PCOS phenotype comparisons of the TMAO average. Increasing the number of patients in this group during similar new studies will be better guiding in terms of TMAO's possible contribution to PCOS etiopatogenesis.

Geri Dön