Geri Dön

Farklı kavite derinliklerinde inlay restorasyonların rezin simanlarla yapıştırıldıktan sonra marjinal ve internal uyumunun mikro-CT ile incelenmesi

Evaluation of the marginal and internal adaptation of inlay restorations cemented with resin cements at different cavity depths using micro-CT

  1. Tez No: 960525
  2. Yazar: BEYZA KOÇ
  3. Danışmanlar: PROF. DR. FİLİZ AYKENT
  4. Tez Türü: Diş Hekimliği Uzmanlık
  5. Konular: Diş Hekimliği, Dentistry
  6. Anahtar Kelimeler: Belirtilmemiş.
  7. Yıl: 2025
  8. Dil: Türkçe
  9. Üniversite: Ankara Yıldırım Beyazıt Üniversitesi
  10. Enstitü: Diş Hekimliği Fakültesi
  11. Ana Bilim Dalı: Protetik Diş Tedavisi Ana Bilim Dalı
  12. Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
  13. Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.

Özet

Bu in vitro çalışmada, farklı derinliklerdeki kavitelere hazırlanan CAD/CAM rezin nanoseramik inlaylerin, üç farklı simantasyon tekniği ile simante edildikten sonra marjinal ve internal uyumlarının mikro-CT ile değerlendirilmesi amaçlandı. Çalışmada çürük, çatlak ve restorasyon içermeyen toplam 63 adet molar diş kullanıldı. Dişler üç farklı oklüzal derinlikte (1, 2 ve 3 mm) sınıf 2 kaviteleri hazırlamak üzere rastgele üç gruba ayrıldı (n=21). Hazırlanan standart kavitelere CAD/CAM Grandio bloklardan inlayler üretildi. Daha sonra her gruptaki dişler, üç farklı simantasyon tekniğini (Total-etch: TE, Self-etch: SE, Self adeziv:SA) uygulamak üzere alt gruplara ayrıldı (n=7). İnlayler dişlere TE grubunda NX3 Nexus (Kerr), SE ve SA gruplarında MaxCem Elite (Kerr) rezin simanlar ile üretici firma talimatlarına göre dual-cure modunda simante edildiler. Simantasyondan sonra dişler 10.000 döngü termosiklüs ile yapay yaşlandırmaya tabi tutuldu. Daha sonra örneklerin marjinal ve internal aralıkları mikro-CT ile üç boyutlu analiz edilerek her örnek için toplam boşluk hacmi (volümetrik) hesaplandı. Elde edilen verilerin istatistiksel analizleri tek yönlü ve çift yönlü varyans analizleri (ANOVA), Tukey HSD ve Duncan testleri ile yapıldı (p<0.05). Kavite derinliği ve simantasyon tekniklerinin inlaylerin marjinal ve internal uyumları üzerinde etkisinin istatistiksel olarak önemli olduğu bulundu (p<0.05). Marjinal aralık değerleri (173.7 µm), internal aralık değerlerinden (153.7 µm) yüksek bulundu. Kavite derinliği 3 mm olan inlaylerde, tüm simantasyon tekniklerinde en yüksek marjinal ve internal aralık değerleri görüldü. TE tekniği kullanılarak NX3 Nexus rezin siman ile yapıştırılan inlaylerde en düşük aralık değerleri görülürken SA tekniği kullanılarak MaxCem ile yapıştırılan gruplarda en yüksek aralık değerleri tespit edildi. SA ve SE teknikleri ile yapıştırılan 3 mm kavite derinliklerindeki inlaylerin marjinal aralık değerleri klinik olarak kabul edilebilir değerin üzerinde bulundu.

Özet (Çeviri)

This in vitro study aimed to evaluate the marginal and internal adaptation of CAD/CAM resin nanoceramic inlay restorations prepared in cavities of different depths and cemented using three different adhesive techniques, by means of micro-computed tomography (micro-CT). A total of 63 sound molar teeth, free of caries, fractures, or previous restorations, were used. The teeth were randomly divided into three groups (n=21) to prepare standardized Class II cavities with different occlusal depths (1 mm, 2 mm, and 3 mm). Inlays were fabricated from CAD/CAM Grandio blocks and assigned to one of three adhesive protocols: Total-etch (TE), Self-etch (SE), and Self-adhesive (SA), with each subgroup containing 7 samples (n=7). Inlays were cemented in dual-cure mode in accordance with the manufacturer's instructions: using NX3 resin cement (Nexus, Kerr) in the TE group and MaxCem Elite (Kerr) resin cement in both SE and SA groups. After cementation, all samples were subjected to artificial aging through 10,000 cycles of thermocycling. Following aging, marginal and internal gaps were analyzed in 3D using micro-CT, and total volumetric gap values were calculated for each specimen. Statistical analysis of the data was performed using one-way and two-way ANOVA, followed by Tukey HSD and Duncan tests (p<0.05). Cavity depth and cementation technique had statistically significant effects on both marginal and internal adaptation of the inlays (p<0.05). Mean marginal gap values (173.7 µm) were higher than mean internal gap values (153.7 µm). The highest marginal and internal gap values were observed in the 3 mm cavity depth group across all cementation techniques. The lowest gap values were found in inlays bonded with the TE technique using NX3 cement, while the highest values were recorded in the SA group bonded with MaxCem Elite. Notably, inlays bonded using SE and SA techniques at a 3 mm cavity depth exhibited marginal gaps exceeding clinically acceptable limits.

Benzer Tezler

  1. Bazı esterlerin kinetik incelenmesi ve termodinamik parametrelerin belirlenmesi

    Kinetic study and detesmination of thermodnamic parameters of some esters

    İBRAHİM TAŞ

    Yüksek Lisans

    Türkçe

    Türkçe

    1986

    Kimya MühendisliğiUludağ Üniversitesi

    Kimya Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. MUSTAFA CEBE

  2. Testosteron dihidrotestosteron ve östrojenin benign prostat hiperplazisindeki etyolojik rolleri

    The roles of testosterone, dihydrotestosterone and estradiole on the etiology of benign prostatic hyperplasia

    HALUK TOKUÇOĞLU

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    1986

    ÜrolojiGazi Üniversitesi

    Üroloji Ana Bilim Dalı

  3. Süt formüllerinin tüketim uygulamaları ve süt formüllerinin C vitamini içeriği ile pH değerleri

    Başlık çevirisi yok

    GÖNÜL VAROL

    Yüksek Lisans

    Türkçe

    Türkçe

    1986

    Besin Hijyeni ve Teknolojisiİstanbul Üniversitesi

    Çocuk Gelişimi Ana Bilim Dalı

    DOÇ. DR. TÜRKAN KUTLUAY