İyot eksikliği bölgesinde radyografik işlemler sırasında iyotlu kontrast uygulanması sonrası gelişen hipertiroidizm sıklığı ve etkileyen faktörler
Incidence and determinants of thyroid dysfunction following iodinated contrast exposure in radiographic procedures in an iodine-deficient region
- Tez No: 987824
- Danışmanlar: DOÇ. DR. SEDA HANİFE OĞUZ BAYKAL
- Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
- Konular: İç Hastalıkları, Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları, Internal diseases, Endocrinology and Metabolic Diseases
- Anahtar Kelimeler: İyotlu kontrast madde, tirotoksikoz, hipertiroidi, iyot eksikliği, tiroid disfonksiyonu, kardiyovasküler hastalık, Iodinated contrast media, thyrotoxicosis, hyperthyroidism, iodine deficiency, thyroid dysfunction
- Yıl: 2025
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Hacettepe Üniversitesi
- Enstitü: Tıp Fakültesi
- Ana Bilim Dalı: İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: İç Hastalıkları Bilim Dalı
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Çalışmanın amacı, iyot eksikliği öyküsü bulunan bir bölgede, orta-ileri yaştaki yüksek kardiyovasküler risk taşıyan bireylerde iyotlu kontrast madde (İKM) maruziyeti sonrası tiroid fonksiyon bozukluklarının sıklığını ve belirleyicilerini değerlendirmek; özellikle hipertiroidi gelişen bireyler için risk faktörlerini belirleyerek klinik kullanıma uygun bir risk skoru geliştirmektir. Retrospektif (n=265) ve prospektif (n=120) iki kohortu içeren toplam 385 hastalık bir popülasyonda, kardiyolojik değerlendirme sırasında kontrastlı görüntüleme veya girişimsel işlem planlanan bireylerin tiroid fonksiyonları değerlendirilmiştir. Tüm hastalarda bazal tiroid fonksiyon testleri, tiroid ultrasonografisi ve klinik veriler analiz edilmiştir. Hipertiroidi gelişimiyle ilişkili risk faktörleri çok değişkenli analizle belirlenmiş ve nomogram temelli bir risk skoru oluşturulmuştur. İKM sonrası toplam hipertiroidi gelişme oranı %12,7 olarak saptanmıştır (aşikâr: %8,3; subklinik: %4,4). Hipertiroidi gelişen bireylerin daha ileri yaşta (65,8±8,7 yıl ile 60,5±8,7 yıl, p<0,001), daha düşük vücut ağırlığında (74,0±12,8 kg ile 79,8±14,5 kg, p=0,008), daha büyük tiroid hacmine sahip oldukları (21,70 (15,90 -27,55) mL ile 14,70 (11,90-19,20) mL, <0.001) görüldü. bazal TSH düzeylerinin daha düşük (0,77 mIU/L ile 1,72 mIU/L, p<0.001), sT4 düzeylerinin daha yüksek olduğu (13,87±3,96 pmol/L ile 11,87±2,68 pmol/L, p=0.005) görülmüştür. Nodüler guatr ve ailede tiroid hastalığı öyküsü anlamlı risk faktörleri olarak öne çıkmıştır. Tek değişkenli analizlerin ardından anlamlı bulunan değişkenler çok değişkenli lojistik regresyon analizine dahil edilmiştir. Hipertiroidi gelişimi ile ilişkili bulunan bağımsız risk faktörleri kontrast öncesi düşük TSH (p=0.001, OR=15,254), yüksek sT4 (p=0.031, OR=6,638), yüksek tiroid volümü (p=0.009, OR=5,954), düşük VKİ düzeyi (p=0.044, OR=3,863), ileri yaş (p=0.028, OR=4,038) olarak saptandı. Bu risk faktörleri kullanılarak bir risk skoru geliştirilmiştir. Geliştirilen risk skoru, bu parametreleri entegre ederek kontrast öncesi dönemde bireysel risk öngörüsüne olanak tanımaktadır. Hipertiroidilerin %76,7'si 6 ay içinde düzelmiş olsa da hastaların %23,3'ünde persistan hipertiroidi devam etmiş, %18,2'sinde ise nüks gözlenmiştir. Sonuç olarak, iyot eksikliği olan popülasyonlarda kontrast madde uygulaması sonrası tiroid disfonksiyonu sık görülmektedir. Bu çalışma, yüksek riskli bireylerin önceden tanımlanarak gerekli önlemlerin alınmasının önemini vurgulamaktadır. Bu çalışmada geliştirilen risk skoru, klinik pratikte uygulanabilirliği olan bir öngörü aracı olarak bu sürece katkı sağlayabilir.
Özet (Çeviri)
The aim of this study is to evaluate the incidence and determinants of thyroid dysfunction following iodinated contrast media (ICM) exposure in a population residing in an iodine-deficient region, consisting of middle-to-older-aged individuals with high cardiovascular risk. Specifically, it aims to identify risk factors for the development of hyperthyroidism and to develop a clinically applicable risk score.Thyroid function was assessed in a total population of 385 patients, including a retrospective cohort (n=265) and a prospective cohort (n=120), who were scheduled for contrast-enhanced imaging or interventional procedures during cardiology evaluations. Baseline thyroid function tests, thyroid ultrasonography, and clinical parameters were analyzed for all patients. Risk factors associated with the development of hyperthyroidism were identified using multivariable analysis, and a nomogram-based risk score was developed. The overall incidence of hyperthyroidism following ICM exposure was found to be 12.7% (overt: 8.3%; subclinical: 4.4%). Patients who developed hyperthyroidism were older (65.8±8.7 years versus 60.5±8.7 years, p<0.001), had lower body weight (74.0±12.8 kg versus 79.8±14.5 kg, p=0.008), and larger thyroid volume (21.70 [15.90–27.55] mL versus 14.70 [11.90–19.20] mL, p<0.001). They also exhibited lower baseline TSH levels (0.77 mIU/L versus 1.72 mIU/L, p<0.001) and higher sT4 levels (13.87±3.96 pmol/L versus 11.87±2.68 pmol/L, p=0.005). The presence of nodular goiter and a family history of thyroid disease emerged as significant risk factors. Variables found significant in univariate analyses were included in a multivariate logistic regression model. Independent predictors of hyperthyroidism development were: low pre-contrast TSH (p=0.001, OR=15.254), elevated sT4 (p=0.031, OR=6.638), increased thyroid volume (p=0.009, OR=5.954), lower BMI (p=0.044, OR=3.863), and older age (p=0.028, OR=4.038). A risk score was developed based on these variables. This scoring model enables individualized risk prediction prior to contrast administration by integrating these parameters. Although 76.7% of hyperthyroid cases resolved within six months, persistent hyperthyroidism was observed in 23.3% of patients, and recurrence occurred in 18.2%. In conclusion, thyroid dysfunction is frequently observed following ICM exposure in iodine-deficient populations. This study highlights the importance of identifying high-risk individuals in advance and taking appropriate preventive measures. The risk score developed in this study may serve as a practical predictive tool in clinical settings.
Benzer Tezler
- Endemik iyot eksikliği bölgesinde bulunan Trabzon ilinde görülen tiroid kanseri olgularının epidemiyolojik ve klinik değerlendirmesi
Epidemiological and clinical evaluation of thyroid cancer cases in Trabzon province, the endemic iodine deficiency region
GÜLŞAH ERBÖLÜKBAŞ
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2019
Endokrinoloji ve Metabolizma HastalıklarıKaradeniz Teknik Üniversitesiİç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. MUSTAFA KOÇAK
- Orta derecede iyot eksikliği bölgesinde tip 1 diabetes mellituslu hastalarda tiroid fonksiyonları
Başlık çevirisi yok
ŞEKER AKÇAY
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2005
Çocuk Sağlığı ve HastalıklarıKaradeniz Teknik ÜniversitesiÇocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı
PROF. DR. AYŞENUR ÖKTEN
- Artvin ili Yusufeli ilçesi Alanbaşı-Bağlar, Çevreli-Meydan, Kınalıçam köyleri 6-15 yaş grubu okul çocuklarında guatr sıklığı ve iyot eksikliği ile ilişkisi
The association of goitre prevalence with iodine deficiency in children 6-15 years old, living in Alanbaşı-Bağlar, Çevreli-Meydan and Kınalıçam in Yusufeli, Artvin
HAŞİM OLGUN
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2002
Çocuk Sağlığı ve HastalıklarıAtatürk ÜniversitesiÇocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı
DOÇ.DR. BEHZAT ÖZKAN
- İyot ve/veya selenyum eksikliği olan sıçanlarda hepatik ksenobiyotik metabolize edici enzim aktivitelerinin incelenmesi
Activities of hepatic drug-metabolizing enzymes in iodine and/or selenium deficient rats
PINAR ERKEKOĞLU
Yüksek Lisans
Türkçe
2004
Eczacılık ve FarmakolojiHacettepe ÜniversitesiFarmasötik Toksikoloji Ana Bilim Dalı
PROF.DR. FİLİZ HINCAL
- Ankara'nın Gölbaşı ilçesinde okul çağı çocuklarında guatr prevalansı, etyolojide iyot ve selenyum eksikliğinin rolü, zeka fonksiyonlarının değerlendirilmesi
The Prevalance of goitre, effect of iodine and selenium deficiency evaluation of inteligent functions in Gölbaşı-Ankara
Y. DERYA KARAKAŞ SEVEN
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2000
Çocuk Sağlığı ve HastalıklarıGazi ÜniversitesiÇocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı
PROF. DR. PEYAMİ CİNAZ