Primer membranöz nefropati hastalarında intravenöz siklofosfamid tedavisinin diğer alternatif rejimler ile karşılaştırılması
Intravenous cyclophosphamide versus alternative regimens in primary membranous nephropathy: A comparative study
- Tez No: 999372
- Danışmanlar: PROF. DR. TOLGA YILDIRIM
- Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
- Konular: Nefroloji, İç Hastalıkları, Nephrology, Internal diseases
- Anahtar Kelimeler: Membranöz nefropati, siklofosfamid, renal sağ kalım, Membranous nephropathy, cyclophosphamide, renal outcomes
- Yıl: 2025
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Hacettepe Üniversitesi
- Enstitü: Tıp Fakültesi
- Ana Bilim Dalı: İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Primer membranöz nefropati (MN) tedavisinde güncel kılavuzlarda steroid tedavisine ek olarak alkilleyici ajanlar (oral veya intravenöz [IV] siklofosfamid), kalsinörin inhibitörleri (takrolimus, siklosporin), antimetabolit ajanlar (mikofenolat mofetil, mikofenolik asit) ve anti-CD-20 antikoru (ritüksimab) önerilmektedir. Çalışmamızda primer MN hastalarında IV siklofosfamidin alteranatif tedavilerle etkinlik, renal sonlanım ve hasta sağkalımı açısından kıyaslanması amaçlanmıştır. Tek merkezli retrospektif kohort çalışmamızda kliniğimizde 01.11.2000-01.03.2025 arasında yapılan 3909 böbrek biyopsisi arasından MN tanısı koyulmuş 458 hasta saptandı. Çalışmaya dahil edilme kriterlerine uymayan 257 hasta dışlandıktan sonra toplam 201 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastalara ait demografik veriler, komorbid durumlar, hastaların aldıkları immünsupresif tedaviler ve bu tedavilerin dozları ve süreleri, böbrek biyopsisi tarihleri, son poliklinik kontrol tarihleri ve laboratuvar parametreleri (biyopsi anı, biyopsi sonrası 1., 3., 6., 12. ay ve son vizit) kaydedildi. Hastalar siklofosfamid alan (n=21) ve almayan (n=180) olarak iki gruba ayrılarak belirlenen dönemlerdeki laboratuvar bulguları, renal sonlanım ve hasta sağkalımı açısından birbiriyle karşılaştırıldı. Ardından gruplar kendi içlerinde böbrek replasman tedavisi ihtiyacı yönünden değerlendirildi. Siklofosfamid alan hastalar ayrıca tedaviye verdikleri yanıta göre“tedavi yanıtlı”ve“tedavi yanıtsız”olarak iki alt gruba ayrıldı. Bu alt grupların biyopsi esnasındaki ve son vizitteki böbrek fonksiyonları kıyaslanarak tedaviye yanıt ile böbrek fonksiyonları arasındaki ilişki araştırıldı. Siklofosfamid verilen ve verilmeyen hastaların ilk kontrolünde anlamlı böbrek fonksiyon farkı saptanmazken, son kontrollerde böbrek fonksiyonlarının değerlendirmesi amacıyla bakılan kreatinin (2,58±2,50 vs. 1,42±1,48 mg/dL; p=0,01), tGFH (58,6 ± 43,3 vs. 82,7 ± 35,3 mL/dk/1,73 m²; p=0,02), serum albümin (3,20 ± 0,91 vs. 3,76 ± 0,70 g/dL; p=0,01) ve proteinüri [6944 (365–11124) karşın 947 (158–3606) mg/g kreatinin; p=0,02] tetkiklerine bakıldığında siklofosfamid verilmeyen hastalarda böbrek fonksiyonunun siklofosfamid verilen hastalara göre daha iyi korunduğu görülmüştür. Böbrek sağ kalımı açısından siklofosfamid verilen ve verilmeyen hastaların renal replasman tedavisi (RRT) ihtiyaçları kıyaslandığında istatistiksel olarak anlamlı bir farkla siklofosfamid verilen hastalarda daha sık RRT ihtiyacı geliştiği görülmüştür (%24'e karşın %8, p=0,04). Mortalite verilerine bakıldığında siklofosfamid verilen hastalarda mortalitenin daha sık olduğu görülse de bu fark istatistiksel olarak anlamlı değildir (%17'ye karşın %8, p=0,22). Siklofosfamid tedavisini diğer tedavilerle kıyaslayan çalışmalardan farklı olarak çalışmamızda siklofosfamidin daha uzun süreli sonuçlarına bakılmıştır. Bu sonuçlar değerlendirildiğinde diğer alternatif tedavilere kıyasla siklofosfamidin daha etkisiz olduğu görülmüştür.
Özet (Çeviri)
Current guidelines for primary membranous nephropathy (PMN) recommend alkylating agents (oral or intravenous [IV] cyclophosphamide), calcineurin inhibitors (tacrolimus, cyclosporine), antimetabolites (mycophenolate mofetil, mycophenolic acid), and the anti-CD20 antibody rituximab in addition to glucocorticoids. This study aimed to compare IV cyclophosphamide with alternative regimens in PMN with respect to effectiveness, renal outcomes, and patient survival. In this single-center retrospective cohort, among 3,909 kidney biopsies performed between 01 November 2000 and 01 March 2025, 458 patients were diagnosed with membranous nephropathy. After excluding 257 who did not meet inclusion criteria, 201 patients were analyzed. Demographic parameters, comorbidities, immunosuppressive treatments (agents, doses, and durations), biopsy dates, last outpatient follow-up, and laboratory parameters at prespecified time points (biopsy/baseline, and months 1, 3, 6, 12, and last visit) were collected. Patients were stratified into those who received cyclophosphamide (n=21) and those who did not (n=180). Groups were compared for longitudinal laboratory indices, renal outcomes, and survival. Need for renal replacement therapy (RRT) was evaluated within each group. Among cyclophosphamide recipients, treatment response was classified as“responder”or“non-responder,”and the relationship between response and kidney function (at biopsy vs last visit) was examined. At baseline, kidney function was comparable between groups. At the time of last follow-up, patients not treated with cyclophosphamide had significantly better renal indices: serum creatinine 1.42 ± 1.48 vs 2.58 ± 2.50 mg/dL (p=0.01), eGFR 82.7 ± 35.3 vs 58.6 ± 43.3 mL/min/1.73 m² (p=0.02), serum albumin 3.76 ± 0.70 vs 3.20 ± 0.91 g/dL (p=0.01), and proteinuria 947 (158–3606) vs 6944 (365–11124) mg/g creatinine (p=0.02), respectively. RRT was required more frequently in the cyclophosphamide group than in the non-cyclophosphamide group (24% vs 8%; p=0.04). Although mortality appeared higher among cyclophosphamide recipients (17% vs 8%), this difference was not statistically significant (p=0.22). Unlike prior comparative reports, our analysis emphasizes longer-term outcomes and, in this cohort, IV cyclophosphamide was associated with less favorable renal trajectories relative to alternative regimens.
Benzer Tezler
- Anti-fosfolipaz A2 reseptör antikorlarının membranöz nefropati tanısı konan hastalardaki konsantrasyonu ve klinik seyire etkisi
The concentration of anti-phospholipase A2 receptor antibodies in patients diagnosed with membranous nephropathy and their effect on clinical course
EMRE ÖZGEN
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2024
BiyokimyaSağlık Bilimleri ÜniversitesiBiyokimya Ana Bilim Dalı
PROF. DR. ALEV KURAL
- Farklı kaynaklı Skualen'in in vivo podosit hasarı üzerine etkisi
Effect of different source of Squalene on in vivo podocyte damage
RESMİYE IRMAK YÜZÜGÜLDÜ
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2020
PatolojiDokuz Eylül ÜniversitesiPatoloji Ana Bilim Dalı
PROF. DR. SÜLEN SARIOĞLU
- İdiyopatik membranöz nefropati hastalarında ritüksimab tedavisinin klinik sonuçları
Clinical outcomes of rituximab treatment in idiopathic membranous nephropathy patients
AHMET MERT YANIK
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2019
NefrolojiMarmara Üniversitesiİç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
PROF. DR. İZZET HAKKI ARIKAN
- Primer membranöz nefropati tanılı hastalarda nötrofil lenfosit oranı, platelet lenfosit oranı ve diğer prognostik parametrelerin tedavi yanıtı ve renal sağ kalım üzerindeki etkisinin değerlendirilmesi
Evaluation of the impact of neutrophil-lymphocyte ratio, platelet-lymphocyte ratio and other prognostic parameters on treatment response and renal survival in patients with primary membranous nephropathy
AYKUT ŞAŞMAZ
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2024
İç HastalıklarıEge Üniversitesiİç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
PROF. DR. MELTEM SEZİŞ
- Primer Membranöz Nefropatili hastaların klinik özellikleri ve tedavi sonuçları : Tek merkez deneyimi
Clinical characteristics and treatment results of patients with Primary Membranous Nephropathy: A single center experience
ZEYLANA SHEYDAYEVA
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2025
İç HastalıklarıMersin Üniversitesiİç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
PROF. DR. AHMET ALPER KIYKIM