Asistan hekimlerde iletişim becerileri, dijital bağımlılık ve sosyotelizm (phubbing) arasındaki ilişki
The relationship between communication skills, digital addiction, and phubbing (sociotelism) among resident physicians
- Tez No: 1005457
- Danışmanlar: DOÇ. DR. TUĞBA YILMAZ
- Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
- Konular: Aile Hekimliği, Family Medicine
- Anahtar Kelimeler: İletişim Becerileri, Dijital Bağımlılık, Sosyotelizm (Phubbing), Communication Skills, Digital Addiction, Sociotelism (Phubbing)
- Yıl: 2026
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Sağlık Bilimleri Üniversitesi
- Enstitü: Ankara Bilkent Şehir Hastanesi
- Ana Bilim Dalı: Aile Hekimliği Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Amaç: Bu araştırmanın amacı, iletişim becerileri, dijital bağımlılık ve sosyotelizm (phubbing) arasındaki ilişkinin daha iyi anlaşılmasıdır. Hasta merkezli iletişimin temelinde yer alan aile hekimlerinin iletişim becerilerinin, küresel bir sorun haline gelen dijital bağımlılık ve sosyotelizm davranışı ile ilişkisini değerlendirerek literatüre katkı sunmak hedeflenmiştir. Gereç ve Yöntem: Araştırma kesitsel nitelikte olup, Ankara ilinde görev yapan tam zamanlı asistanlar ve sözleşmeli aile hekimliği uzmanlık eğitimi (SAHU) kapsamında eğitim alan hekimler çalışma grubunu oluşturmuştur. Katılımcılara, Sağlık Çalışanlarına Yönelik İletişim Becerileri Ölçeği, Sağlık Çalışanları İçin Dijital Bağımlılık Ölçeği, Genel Sosyotel Ölçeği ve Sosyodemografik Veri Formu çevrim içi olarak, gönüllülük esasına dayalı şekilde uygulanmıştır. Çalışmaya toplam 300 kişi katılmıştır. Veriler SPSS 25.0 programında değerlendirilmiş, p<0,05 anlamlılık düzeyi olarak kabul edilmiştir. Bulgular: Çalışmamıza 300 aile hekimliği asistanı katılmıştır. Katılımcıların yaş ortalaması 31,72±7,52 yıl olup, %67,7'si kadın ve %54,7'si evlidir. İletişim becerileri ölçeği alt boyut puanları empati 24,08±3,96, bilgilendirici iletişim 26,96±3,43, saygı 15,42±2,23 ve sosyal beceri 16,90±2,65 olarak bulunmuştur. Yaş ve meslekte çalışma süresi arttıkça sosyal beceri puanlarında zayıf düzeyde artış saptanmıştır. Dijital bağımlılık ölçeği toplam puanı 82,26±17,18 olup, bekârların ve tek başına yaşayanların aşırı kullanım puanları daha yüksek bulunmuştur. Ayrıca tam zamanlı asistanların dijital bağımlılık puanları SAHU kapsamında eğitim alan hekimlerden daha yüksek bulunmuştur. Genel Sosyotel Ölçeği toplam puanı 45,72±14,44 olup, bekârların kendini yalnızlaştırma ve problem farkındalığı puanlarının evlilere göre daha yüksek olduğu, tam zamanlı asistanların ise problem farkındalığı ve toplam GSÖ (Genel Sosyotel Ölçeği) puanlarının SAHU kapsamında eğitim alan hekimlerden daha yüksek olduğu belirlenmiştir. Korelasyon analizlerinde, yaş ve meslekte çalışma süresi ile dijital bağımlılık ve sosyotelizm alt boyutları arasında zayıf düzeyde negatif ilişkiler saptanmış; iletişim becerileri ile dijital bağımlılık ve sosyotelizm arasında da negatif yönlü ilişkiler bulunmuştur. Sonuç: Çalışmamızda kullanılan ölçeklerden elde edilen bulgular, dijital bağımlılık ve sosyotelizm artışının iletişim becerileri üzerinde olumsuz bir etkisi olabileceğini göstermektedir. Korelasyon analizlerinde yaş ve meslekte çalışma süresi arttıkça dijital bağımlılık ve sosyotelizm puanlarının zayıf düzeyde azaldığı, iletişim becerileri ile dijital bağımlılık ve sosyotelizm arasında ise çoğunlukla negatif ilişkiler bulunduğu saptanmıştır. Bu durum, bağımlılık düzeyleri yükseldikçe empati, etkin dinleme ve sağlıklı tepki verme gibi temel iletişim becerilerinin zayıflayabileceğini düşündürmektedir. Elde edilen sonuçlar, dijital bağımlılık ve sosyotelizmin yalnızca bireysel yaşamı değil, kişilerarası ilişkileri ve mesleki iletişimi de olumsuz yönde etkileyebileceğini ortaya koymaktadır. Dolayısıyla iletişim becerilerinin korunabilmesi ve geliştirilebilmesi için teknoloji kullanımına ilişkin farkındalığın artırılması ve bağımlılıkla mücadeleye yönelik stratejilerin desteklenmesi önem taşımaktadır. Sonuç olarak, dijital bağımlılık ve sosyotelizm düzeylerinin azaltılmasına yönelik girişimlerin, bireylerin iletişim becerilerini güçlendirmede dolaylı fakat önemli katkılar sağlayacağı düşünülmektedir. Çalışmamızın, ileride yapılacak geniş örneklemli araştırmalara yol gösterici nitelikte olduğu kanaatindeyiz.
Özet (Çeviri)
Objective: The aim of this study is to achieve a better understanding of the relationship between communication skills, digital addiction, and sociotelism (phubbing). It was aimed to contribute to the literature by evaluating the relationship between the communication skills of family physicians, which constitute the foundation of patient-centered communication, and digital addiction and sociotelism behavior, which have become global problems. Materials and Methods: This study was cross-sectional in design, and the study group consisted of full-time residents and physicians receiving training within the scope of the Contracted Family Medicine Specialty Training (SAHU) program who were working in Ankara province. The Health Professionals Communication Skills Scale, Digital Addiction Scale for Health Professionals, General Sociotelism Scale, and a Sociodemographic Data Form were administered to the participants online on a voluntary basis. A total of 300 individuals participated in the study. The data were analyzed using SPSS version 25.0, and a p value of <0.05 was considered statistically significant. Results: A total of 300 family medicine residents participated in the study. The mean age of the participants was 31.72±7.52 years; 67.7% were female and 54.7% were married. The subscale scores of the communication skills scale were found to be 24.08±3.96 for empathy, 26.96±3.43 for informative communication, 15.42±2.23 for respect, and 16.90±2.65 for social skills. A weak increase in social skills scores was observed with increasing age and duration of professional practice. The total score of the digital addiction scale was 82.26±17.18, and excessive use scores were found to be higher among single participants and those living alone. In addition, digital addiction scores of full-time residents were higher than those of physicians receiving training within the scope of the SAHU program. The total score of the General Sociotelism Scale was 45.72±14.44. It was determined that single participants had higher self-isolation and problem awareness scores compared to married participants, and that full-time residents had higher problem awareness and total GSS (General Sociotelism Scale) scores than physicians receiving training within the scope of the SAHU program. In correlation analyses, weak negative relationships were found between age and duration of professional practice and digital addiction and sociotelism subscales; negative relationships were also identified between communication skills and digital addiction and sociotelism. Conclusion: The findings obtained from the scales used in this study indicate that an increase in digital addiction and sociotelism may have a negative impact on communication skills. Correlation analyses revealed that as age and duration of professional practice increased, digital addiction and sociotelism scores decreased at a weak level, and that mostly negative relationships existed between communication skills and digital addiction and sociotelism. This suggests that as addiction levels increase, fundamental communication skills such as empathy, effective listening, and appropriate response may weaken. The results indicate that digital addiction and sociotelism may negatively affect not only individual life but also interpersonal relationships and professional communication. Therefore, increasing awareness regarding technology use and supporting strategies aimed at combating addiction are important for the preservation and development of communication skills. In conclusion, interventions aimed at reducing levels of digital addiction and sociotelism are thought to provide indirect but significant contributions to strengthening individuals' communication skills. We believe that our study will serve as a guide for future studies with larger sample sizes.
Benzer Tezler
- Aile hekimliği asistanlarının acil rotasyonu hakkındaki görüşleri ve özyeterliliklerinin değerlendirilmesi
Evaluation of family medicine assistants' opinions about emergency rotation and their self-efficacy
SUZAN NUR AKDOĞAN
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2024
İlk ve Acil YardımZonguldak Bülent Ecevit ÜniversitesiAile Hekimliği Ana Bilim Dalı
DR. ÖĞR. ÜYESİ GÜNTER DİLSİZ
- Aile hekimliği asistanlarında defansif tıp davranışları ile iletişim becerileri arasındaki ilişkinin incelenmesi
Investigation of the relationship between defensive medicine behaviors and communication skills in family medicine residents
SERVER NARİNOĞLU
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2026
Aile HekimliğiSağlık Bilimleri ÜniversitesiAile Hekimliği Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. TUĞBA YILMAZ
- Aile hekimliği asistanlarının topluluk önünde konuşma kaygı düzeylerinin belirlenmesi ve topluluk önünde konuşma kaygısına eğitimin etkisinin değerlendirilmesi
Determination of public speaking anxiety levels of family medicine residents and evaluation of the effect of training on public speaking anxiety
MEHMET KİBAR
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2026
Aile HekimliğiAnkara Yıldırım Beyazıt ÜniversitesiAile Hekimliği Ana Bilim Dalı
DR. ÖĞR. ÜYESİ ERHAN ŞİMŞEK
- Acil servis'te verilen beyaz kodların analizi ve şiddete sebep olabilecek faktörlerin belirlenmesi
Analyzing white codes given in the emergency department and determining the factors that may cause violence
AYŞE DİLARA ÖZTERMELİ
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2020
İlk ve Acil YardımSağlık Bilimleri ÜniversitesiAcil Tıp Ana Bilim Dalı
DR. ÖĞR. ÜYESİ HÜSEYİN CAHİT HALHALLI
- Birinci basamak ve üçüncü basamak hekimlerin iletişim becerilerinin karşılaştırılması
Compari̇son of communication skills of primary and tertiarycare physicians
RABİA DENİZ
Yüksek Lisans
Türkçe
2019
Halk SağlığıMarmara ÜniversitesiHalk Sağlığı Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. SEYHAN HIDIROĞLU