MONASTICISM IN LATE BYZANTINE CONSTANTINOPLE (1261-1453): URBAN, SOCIAL AND INSTITUTIONAL HISTORY
GEÇ BİZANS KONSTANTİNOUPOLİS'İNDE MANASTIRCILIK (1261-1453): KENT TARİHİ, KURUMSAL VE TOPLUMSAL TARİH
- Tez No: 934282
- Danışmanlar: PROF. DR. NIELS GAUL
- Tez Türü: Doktora
- Konular: Tarih, History
- Anahtar Kelimeler: Dinler tarihi, Kent tarihi, Toplumsal tarih, History of religions, Urban history
- Yıl: 2024
- Dil: İngilizce
- Üniversite: The Unıversıty Of Edınburgh
- Enstitü: Yurtdışı Enstitü
- Ana Bilim Dalı: Eskiçağ Tarihi Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Tarih Bilim Dalı
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Bu tez, geç Bizans dönemi Konstantinoupolis'teki manastırları ve onların çevreleriyle olan çok yönlü bağlantılarını ve etkileşimlerini incelemektedir. Geçmişte yapılan çalışmalar, genellikle geç Bizans Konstantinoupolis'inde manastırların kuruluşu ve inşa faaliyetlerine odaklanmış, bu da çoğunlukla keyfi olarak 1321, 1328 ya da 1341 yıllarında sona erdirilmiştir. Bu yaklaşımlar, bu tarihlerden sonra manastır kentsel dokusuna fazla dikkat göstermemiştir. Buna karşılık, bu tez, Palaiologoslar döneminin tamamı boyunca manastırları, imparator, patrik ve kurucular için hayati sosyo-politik araçlar ve değerli varlıklar olarak analiz etmektedir. Bu amaca ulaşabilmek için, bu tez tarihsel kaynaklar, patrikhaneye ait kayıtlar, kilise hukuku, typika (manastır kuruluş belgeleri), aziz yaşam öyküleri, seyyah anlatıları, mektuplar ve şiirler gibi çok çeşitli yazılı kaynaklara başvurmaktadır. Tez, 1261'de Mikhail Palaiologos'un Konstantinoupolis'i yeniden fethetmesinden sonra şehirdeki manastır yaşamının nasıl canlandığı ve 14. yüzyılın ortasından sonra manastırlarda neler yaşandığı gibi sorulara yanıt aramaktadır. Ayrıca, 1261 sonrasında —imparatorun yeni fethedilen başkentteki tüm mülkler üzerindeki iddiası nedeniyle— bir manastırın nasıl kurulduğu, hangi şartlarda ve kimler tarafından kurulduğu yeniden değerlendirilmekte; bir manastırın sürekliliğini sağlayan faktörler ve bu sürecin imparatorluk statüsüyle ilişkisi irdelenerek Konstantinopolis'teki manastırların imparatorluk himayesi konusu ele alınmaktadır. Bu çok yönlü keşfi mümkün kılmak için tez dört tematik bölüme ayrılmıştır. Birinci Bölüm, manastırların şehirdeki varlığına odaklanmakta ve toplam seksen bir manastır vakfını tanımlamaktadır. Bu vakıflardan elliden fazlasının, 14. yüzyılın ikinci yarısı ve 15. yüzyılın başlarında faal olduğu tespit edilmiştir. İkinci Bölüm, manastır kurma kalıplarını ele almakta ve kurucuların bir profilini sunmaktadır. Bu bölüm, Bizans'taki“bani”(kurucu) kavramının sadece ilk kurucularla sınırlı kalmadığını, bu terimin çok katmanlı bir anlayışı yansıttığını savunmaktadır. Ayrıca, Palaiologos dönemi imparatorlarının, patriklerin, askeri rol üstlenmiş yüksek aristokratların, üst düzey bürokratların, aristokrat kadınların ve elit olmayan sıradan bireylerin manastır destekçiliğine dair yeni yorumlar sunarak kurucuların sosyal arka planlarını yeniden değerlendirmektedir. Üçüncü Bölüm, seksen bir manastır vakfını inceleyerek geç Bizans döneminde Konstantinoupolis'teki manastırların tarihsel bir anlatısını sunmaktadır. Kurucunun ölümünü bir dönüm noktası olarak kabul eden bu bölüm, manastırların kurucuların hayatı süresince nasıl planlandığını, yönetildiğini ve kurucuların ölümünden sonra vakıfların devamını sağlamak için nasıl hazırlıklar yapıldığını irdelemektedir. Son olarak Dördüncü Bölüm, Konstantinoupolis'teki“imparatorluk manastırları”gibi belirsiz bir kategoriyi netleştirmekte ve Palaiologos imparatorlarının başkentteki manastır destek politikalarını inceleyerek, manastır dağılımının imparatorlar açısından bir devlet yönetim aracı haline nasıl geldiğini göstermektedir. Genel olarak bu tez, Palaiologoslar dönemi boyunca Konstantinoupolis'in manastır kentsel dokusunu canlı bir şekilde gözler önüne sermektedir.
Özet (Çeviri)
This thesis examines monasteries in late Byzantine Constantinople, and their manifold connections and interactions with the world around them. Previous studies on monasticism in late Byzantine Constantinople have primarily focused on the foundation and building activities up until an arbitrary point variously set in 1321, 1328, or 1341, with little attention given to the monastic cityscape thereafter. In contrast, this thesis analyses monasteries throughout the Palaiologan period as essential socio-political tools and assets for the emperor, the patriarch, and the founders. To accomplish this, it draws on a wide range of written sources, including histories, the registers of the patriarchate, canon law, typika, saints' lives, travellers' accounts, letters, and poems. The thesis aims to answer questions such as how monasticism in Constantinople was revived after the reconquest by Michael Palaiologos in 1261, and what transpired within the city's monasteries after the mid-fourteenth century. The project also re-examines the conditions and individuals involved in founding a monastery in Constantinople after 1261 when the emperor claimed all property in the newly conquered capital. Additionally, it investigates the factors contributing to the durability of a monastery and explores the correlation between a monastery's longevity and its imperial status, thereby examining imperial patronage of monasteries in Constantinople. To explore these multifaceted aspects of monasticism, the thesis is structured into four thematically ordered chapters. Chapter One focuses on the presence of monasteries within the cityscape and identifies a total of eighty-one foundations, with more than fifty monastic establishments active in the second half of the fourteenth and the early fifteenth centuries. Chapter Two delves into the patterns of foundation and presents a profile of founders. It argues that the Byzantine understanding of a founder encompasses more than individuals who initially founded a monastery, shedding light on the nuanced perception of founders and the complexity of the terminology. The chapter also reassesses the backgrounds of founders, introducing new interpretations regarding the monastic patronage of Palaiologan emperors, patriarchs, the high aristocracy with military roles, bureaucrats who rose to the top echelons of the social elite, aristocratic women, and common individuals who were not part of the dominant elite. Chapter Three examines the eighty-one foundations to provide a historical account of late Byzantine monasteries in Constantinople. By understanding the founder's death as a turning point in a monastery's history, the chapter explores how monastic institutions were conceptualised, envisioned, and managed during the founder's lifetime and how they prepared for the challenges that awaited them after the founder's death to ensure the survival of their foundations. Finally, Chapter Four clarifies the elusive category of imperial monasteries in Constantinople, and by investigating the Palaiologan emperor's approaches to monastic patronage in the capital, reveals how distribution of monasteries became a tool of statecraft for the emperors. Overall, this thesis paints a vivid picture of a monastic cityscape throughout the Palaiologan period.
Benzer Tezler
- The life of saint Auxentios: An introduction, translation and commentary
Aziz Auxentios'un hayatı: giriş, çeviri ve açıklamalı notlar
KIVANÇ TANRIYAR
- Orta Çağ Sōtō Zen Budizminde manastır hayatı ve dindarlık
Monasticism and lay religiosity in Medieval Sōtō Zen Buddhism
MERVE SUSUZ AYGÜL
- Kur`an`a göre ruhbanlık ve rabbanilik
The Monasticism and the rabbaniye in Kur`an
FEHMİ AHMET POLAT
Yüksek Lisans
Türkçe
1995
DinSelçuk ÜniversitesiTemel İslam Bilimleri Ana Bilim Dalı
PROF.DR. İSMET ERSÖZ
- Margaret Smith'e göre ruhbanlık ve tasavvufun etkileşimi
The interaction between monasticism and sufism according to Margaret Smith
HÜLYA AYAZ BAŞTÜRK
Yüksek Lisans
Türkçe
2019
DinMarmara ÜniversitesiTemel İslam Bilimleri Ana Bilim Dalı
PROF. DR. SÜLEYMAN DERİN
- Monastic patronage in Palaiologan Constantinople
Palaiolog döneminde manastır patronluğu
ESRA GÜZEL ERDOĞAN
