İstanbul Tıp Fakültesi Romatoloji Bilim dalı lupus nefriti kohortunda ı̇mmunsupresif tedavi yanıtları, nüks oranları ve renal prognoz
Immunosuppressive treatment responses, relapse rates, and renal prognosis in the lupus nephritis cohort of İstanbul Medical Faculty of Rheumatology department
- Tez No: 940297
- Danışmanlar: PROF. DR. BAHAR ARTIM ESEN
- Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
- Konular: Romatoloji, Rheumatology
- Anahtar Kelimeler: Glomerülonefrit, Sistemik lupus eritematozus, Glomerulonephritis
- Yıl: 2025
- Dil: Türkçe
- Üniversite: İstanbul Üniversitesi
- Enstitü: Tıp Fakültesi
- Ana Bilim Dalı: İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
ÖZET İstanbul Tıp Fakültesi Romatoloji Bilim Dalı Lupus Nefriti Kohortunda İmmunsupresif Tedavi Yanıtları, Nüks Oranları ve Renal Prognoz Giriş: Sistemik lupus eritematozus (SLE) birçok organ ve sistemi etkileyen otoimmün bir hastalıktır. Lupus nefriti (LN) önemli bir morbidite ve mortalite nedeni olan en yaygın ve şiddetli tutulumlarından biridir. LN yönetiminde hastalık aktivitesinin kontrolü, nükslerin ve hasarın önlenmesi temel hedeflerdir. Bu bağlamda, renal yanıtın, alevlenmenin ve renal hasarın erken öngördürücülerini tanımak LN hastalarının yönetiminde çok önemlidir. Amaç: İstanbul Tıp Fakültesi Romatoloji Bilim Dalı tarafından takip edilen ve biyopsi ile doğrulanmış LN tanılı hastaları nefrit sınıfına göre klinik, laboratuvar ve histopatolojik özellikleri, indüksiyon ve idame tedavileri ve tedavi yanıtları açısından karşılaştırmayı aynı zamanda nüks, hasar ve remisyon öngördürücülerini belirlemeyi amaçladık. Hastalar ve Yöntemler: 1988 ile 2023 yılları arasında takip edilen 2019 EULAR/ACR kriterlerini karşılayan 1500 SLE hastası değerlendirildi. 2003 ISN/RPS kriterlerine göre İTF Patoloji Bilim Dalı'nda çalışılmış 264 LN tanılı hasta çalışmaya dahil edildi. Bulgular: Proliferatif LN ile membranöz LN karşılaştırıldığında proliferatif LN'de ilk prezentasyonda eGFR daha düşük (83,1±38,8 ml/dk/1.73m2 vs 114,5±23,5 ml/dk/1.73m2 ; p <0.001), SLEDAI (17,7±4,6 vs 13,6±6,1; p<0.001), renal SLEDAI (10,6±2,5 vs 8,6±3,6; p<0.001) ve renal patolojideki aktivite indeksi (9,1±3,8 vs 0.7±0.9; p<0.001) daha yüksek olmasına rağmen membranöz LN ile tedavi yanıt zamanlarında fark yoktu. Nüks sıklığı kronik böbrek hasarı (KBH) ve hasar gelişimi açısından her iki grup arasında fark saptanmadı. Kümülatif hasta sağkalım ve renal sağkalım değerlendirildiğinde proliferatif ile membranöz LN arasında fark saptanmadı. Bu durum membranöz LN'nin de proliferatif LN'i gibi ciddi seyredebileceğini göstermektedir. Sınıf 3, 4, 5 ve kombine LN tanılı hastalar değerlendirildiğinde ilk renal tutulumdaki düşük eGFR'nin (OR:0,978; GA:0,961-0,996; p=0.016) ve indüksiyonda yüksek doz siklofosfamid tedavisinin (OR: 1,422; GA:1,184-1,707; p<0.001) DORIS tam remisyona ulaşmak için bağımsız faktörler olduğu saptandı. Proliferatif LN tanılı hastalarda (p<0.001), ilk renal tutulumda SLEDAI≥ 12 olanlarda (p=0.046) ve siklofosfamid tedavisi alanlarda (p=0.001) DORIS tam remisyona daha geç ulaşıldığı belirlendi. İlk renal prezentasyonda hemodiyaliz ihtiyacının olmaması (OR:0,12; GA:0,019-0,76; p=0.024) ve düşük düzey proteinüri varlığı (OR:0.88; GA: 0,787-0,983; p=0.024) tam tedavi yanıtının 12. aydan önce gelişeceğinin öngördürücüleri olarak belirlendi. 2 Nükslerin azatioprin tedavisi altında MMF'e göre daha sık olduğu saptandı (%44,4 vs %26,4; p<0.001). SLE tanı yaşının genç olması (OR: 0,941; GA: 0,911-0,971; p<0.001) ve DORIS tam remisyon sağlanamamış olması (OR:0,099; GA: 0,013-0,752; p=0.025) nüks için risk faktörü olarak bulundu. Sınıf 4 LN (OR: 6,122; GA: 1,301-28,803; p=0.022) ve artmış hastane yatışı (OR:2,741; GA:1,235-6,081; p=0.013) renal hasar için risk faktörü iken tam yanıta 6 aydan erken ulaşılması (OR:0,133; GA:0,033-0,541; p=0.005) daha az renal hasar riski ile ilişkili bulundu. Kohortta 20 hasta ölmüştü ve ölüm nedenleri en sık infeksiyon, takiben kardiyovasküler hastalıklardı. Yüksek hasar skoru (OR:1,469; GA: 1,03-2,095; p=0.034), renal patolojide ağır wireloop bulguları (OR: 13,642; GA: 2,157-86,26; p=0.005), yüksek kronisite indeksi (OR: 1,969; GA:1,089-3,558; p=0.025) ve hastaneye yatış gerektiren infeksiyon öyküsü (OR: 15,653; GA:2,666-91,904; p=0.002) mortalite için öngördürücüler olarak belirlendi. Sağkalım analizlerinde, antifosfolipid sendromu eşlik edenlerde (p=0.032) ve infeksiyon öyküsü olanlarda (p=0.016) daha kısa sağkalım süreleri saptandı. Nüks ve hasar olup olmamasına göre sağkalım açısından fark bulunmadı. Sonuçlar: Çalışmamız membranöz LN'nin genel kanının aksine en az proliferatif LN kadar kötü seyredebileceğini göstermektedir. Nüks olan hastalarda KBH, infeksiyon, hastane yatışının daha sık olduğu ve hasar skorunun daha yüksek olduğu saptanmıştır. Yüksek hasar skoru mortalite için risk faktörüdür. Bu bulgular LN'de nüksü ve hasarı önlemenin önemini vurgulamaktadır.
Özet (Çeviri)
Immunosuppressive Treatment Responses, Relapse Rates, and Renal Prognosis in the Lupus Nephritis Cohort of Istanbul Medical Faculty of Rheumatology Department Introduction: Systemic lupus erythematosus (SLE) is an autoimmune disease that affects many organs and systems. Lupus nephritis (LN) is one of the most common and severe manifestations, causing significant morbidity and mortality. In the management of LN, the primary goals are to control disease activity, prevent relapses, and avoid damage. In this context, recognizing early predictors of renal response, relapse, and renal damage is crucial in the management of LN patients. Objective: We aimed to compare the clinical, laboratory, and histopathological characteristics, induction and maintenance therapies, and treatment responses of patients diagnosed with biopsy-proven LN followed by the Istanbul Medical Faculty of Rheumatology Department, according to nephritis class, and also determine the predictors of relapse, damage, and remission. Patients and Methods: A total of 1500 SLE patients, who met the 2019 EULAR/ACR criteria, followed between 1988 and 2023 were evaluated. 264 LN patients diagnosed according to the 2003 ISN/RPS criteria and analyzed by the Pathology Department of Istanbul Medical Faculty were included in the study. Results: When comparing proliferative LN with membranous LN, the initial eGFR was lower in proliferative LN (83.1±38.8 ml/min/1.73m² vs. 114.5±23.5 ml/min/1.73m²; p<0.001), SLEDAI (17.7±4.6 vs. 13.6±6.1; p<0.001), renal SLEDAI (10.6±2.5 vs. 8.6±3.6; p<0.001), and the activity index in renal pathology (9.1±3.8 vs. 0.7±0.9; p<0.001), although there was no difference in treatment response times between the two groups. No difference was found in the relapse frequency, chronic kidney disease (CKD), and the development of damage between the groups. When cumulative patient survival and renal survival were assessed, no difference was found between proliferative and membranous LN. This indicates that membranous LN can have a severe course similar to proliferative LN. When patients with class 3, 4, 5, and combined LN were evaluated, low eGFR at the initial renal involvement (OR:0.978; CI:0.961–0.996; p=0.016) and high-dose cyclophosphamide treatment during induction (OR:1.422; CI:1.184–1.707; p<0.001) were identified as 4 independent factors for achieving complete remission according to DORIS criteria. In proliferative LN patients (p<0.001), those with SLEDAI ≥12 at initial renal involvement (p=0.046) and those receiving cyclophosphamide treatment (p=0.001) reached DORIS complete remission later. The absence of the need for hemodialysis at first renal presentation (OR: 0.12; CI: 0.019–0.76; p = 0.024) and the presence of low-level proteinuria (OR:0.88; CI:0.787–0.983; p=0.024) were identified as predictors of achieving complete treatment response before the 12th month. Relapses were more frequent under azathioprine treatment compared to mycophenolate mofetil (44.4% vs 26.4%; p<0.001). Younger age at SLE diagnosis (OR:0.941; CI:0.911–0.971; p<0.001) and failure to achieve DORIS complete remission (OR:0.099; CI:0.013–0.752; p=0.025) were found to be risk factors for relapse. Class 4 LN (OR:6.122; CI:1.301–28.803; p=0.022) and increased hospitalizations (OR:2.741; CI:1.235–6.081; p=0.013) were risk factors for renal damage, while achieving complete response before 6 months (OR:0.133; CI:0.033–0.541; p=0.005) was associated with a lower risk of renal damage. Twenty patients in the cohort died, with the most common causes of death being infection, followed by cardiovascular disease. High damage scores (OR:1.469; CI:1.03–2.095; p=0.034), severe wireloop findings in renal pathology (OR:13.642; CI:2.157–86.26; p=0.005), high chronicity index (OR:1.969; CI:1.089–3.558; p=0.025), and a history of infection requiring hospitalization (OR:15.653; CI:2.666–91.904; p=0.002) were identified as predictors of mortality. In survival analyses, shorter survival times were found in patients with associated antiphospholipid syndrome (p=0.032) and those with a history of infection (p = 0.016). There was no difference in survival based on the presence or absence of relapse and damage. Conclusion: Our study shows that, contrary to the general belief, membranous LN can have a course as severe as proliferative LN. In relapsed patients, CKD, infections, and hospitalizations were more frequent, and damage scores were higher. High damage scores were identified as a risk factor for mortality. These findings highlight the importance of preventing relapse and damage in LN
Benzer Tezler
- Anti-RNP pozitif otoimmün bağ dokusu hastalığı olan hastaların klinik seyirleri ve miks bağ dokusu hastalığının özelliklerinin belirlenmesi
Clinical course of patients with Anti-RNP positive autoimmune connective tissue disease and characterization of features of mixed connective tissue disease
AYSEL ORUJOVA
- Lupus nefritli hastalarda disfonksiyonel HDL ile ilgili biyobelirteçler ve subklinik ateroskleroz ile ilişkisi
Biomarkers of dysfunctional HDL in SLE nephritis and its association with subclinical atherosclerosis
SİBEL ZARALI
- Lupus nefritinde serum galektin-9 ve IP-10 seviyelerinin hastalık aktivasyonuyla ilişkisi
Association of serum levels of galectin-9 and IP-10 with disease activation in lupus nephritis
SİBEL VARELCİ
- Lupus nefritinde serum ve idrar TWEAK, MCP-1 ve NGAL seviyelerinin hastalık aktivitesiyle ilişkisi
Association of serum and urine levels of TWEAK, MCP-1 and NGAL with disease activity in lupus nephritis
ŞAFAK MİRİOĞLU
- Sistemik lupus eritematozus ve antifosfolipid antikor sendromlu gebe hastalarda kompleman sistemi aktivasyonu ve TNF-alfa'nın gebelik prognozu ile ilişkisi
The association of complement system activation and TNF alpha with pregnancy prognosis in pregnants with systemic lupus erythematosus and antiphospholipid syndrome
AKIN IŞIK
