Geri Dön

Türkiye'deki anestezi doktorlarının uyanık entübasyon konusundaki bilgi ve deneyimlerinin değerlendirilmesi

Evaluation of knowledge and experience of anesthesiologists inturkey regarding awake intubation

PDF İndir

  1. Tez No: 969928
  2. Yazar: ABDULSAMET SEYHUN
  3. Danışmanlar: DOÇ. DR. AYSUN ANKAY YILBAŞ, ÖĞR. GÖR. ÖZGE ÖZEN
  4. Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
  5. Konular: Anestezi ve Reanimasyon, Anesthesiology and Reanimation
  6. Anahtar Kelimeler: Uyanık trakeal entübasyon, öz-yeterlik, anestezi eğitimi, Awake tracheal intubation, self-efficacy, anesthesia education
  7. Yıl: 2025
  8. Dil: Türkçe
  9. Üniversite: Hacettepe Üniversitesi
  10. Enstitü: Tıp Fakültesi
  11. Ana Bilim Dalı: Anesteziyoloji ve Reanimasyon Ana Bilim Dalı
  12. Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
  13. Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.

Özet

Uyanık trakeal entübasyon (UTE), zor havayolu öngörülen hastaların yönetiminde altın standarttır. Ancak gözlemsel çalışmalar, bu tekniğin önerilenden çok daha az sıklıkta kullanıldığını ve bunun artmış morbidite ile mortalite riskine yol açtığını göstermektedir. Bu çalışmada, Türkiye'deki anestezi doktorlarının UTE konusundaki bilgi, deneyim, öz-yeterlik düzeyleri, ve bu uygulamayı kısıtlayan faktörlerin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Çalışma, 2024 yılında Türkiye genelinde görev yapan anesteziyoloji ve reanimasyon hekimleri arasında yürütülen prospektif, gözlemsel bir anket çalışmasıdır. Çalışmaya katılan toplam 400 hekimin %75,8'i araştırma görevlisi, %22'si uzman doktor ve %2,3'ü öğretim üyesi olup %66,5'i Üniversite Hastanelerinde görev yapmaktaydı. Hekimlerin %46,8'i UTE hakkında teorik eğitim almışken, %36,6'sı pratik eğitim, %29,8'i gözetmen eşliğinde hasta üzerinde eğitim ve %23,4'ü simülasyon veya maket eğitimi almıştı. Katılımcıların yalnızca %13'ü kendi başına UTE yapabilme becerisine sahip olduğunu belirtmişti. Bu becerinin düşük olmasının başlıca nedenleri pratik eğitim eksikliği (%83,0), fiberoptik kullanım becerisi eksikliği (%72,1), zor havayolu deneyimsizliği (%68,1) ve teorik bilgi eksikliği (%47,7) olarak bildirildi. Çok değişkenli lojistik regresyon analizi, araştırma görevlisi olmanın (OR: 11,886; p<0,001) UTE yapabilme becerisi konusunda düşük öz-yeterlik için en önemli bağımsız risk faktörü olduğunu gösterdi. Uyanık entübasyon uygulayan hekimlerin çoğunluğu (%61,5) oturur pozisyon- anterior yaklaşımı tercih etmiş, en sık kullanılan sedasyon ajanları deksmedetomidin (%69,2) ve midazolam (%59,6) olmuştur. Lokal anestezide en yaygın yöntem topikal lidokain (%96,2) iken, en sık komplikasyonlar burun kanaması (%76,9) ve oral kanama (%38,5) idi. Çalışmamız, Türkiye'deki anestezi doktorları arasında, özellikle de araştırma görevlileri ve genç hekimler arasında, UTE konusunda ciddi bir bilgi, deneyim ve öz-güven eksikliği olduğunu ortaya koymuştur. Bu durum, ekipman varlığına rağmen kılavuzlarda altın standart olan bir yöntemin yeterince uygulanmadığını göstermektedir. Anestezi uzmanlık eğitiminde yapılandırılmış, simülasyon ve manken destekli pratik eğitim programlarının yaygınlaştırılması ve bu becerinin kazanılmasına yönelik fırsatların artırılması, zor havayolu yönetiminde hasta güvenliğini artırmak için kritik öneme sahiptir.

Özet (Çeviri)

Awake tracheal intubation (ATI) is considered the gold standard for managing patients with anticipated difficult airways. However, observational studies have shown that this technique is used far less frequently than recommended, leading to increased morbidity and mortality risks. This study aimed to assess the knowledge, experience, self-efficacy levels, and limiting factors regarding ATI among anesthesiologists in Turkey. It was designed as a prospective observational survey conducted in 2024 among anesthesiology and reanimation physicians across Turkey. Of the 400 participants, 75.8% were residents, 22% were specialists, and 2.3% were faculty members, with 66.5% working in university hospitals. While 46.8% of physicians had received theoretical training on ATI, only 36.6% had practical training, 29.8% had supervised patient training, and 23.4% had received simulation or mannequin-based training. Only 13% reported having the ability to perform ATI independently. The main reasons for this low competency were lack of practical training (83.0%), inadequate fiberoptic skills (72.1%), insufficient experience with difficult airway cases (68.1%), and lack of theoretical knowledge (47.7%). Multivariate logistic regression analysis revealed that being a resident (OR: 11.886; p<0.001) was the most significant independent risk factor for low self-efficacy in performing ATI. Among physicians who performed ATI, the majority (61.5%) preferred the sitting position with an anterior approach, and the most commonly used sedative agents were dexmedetomidine (69.2%) and midazolam (59.6%). The most frequently used local anesthetic was topical lidocaine (96.2%), and the most common complications were nasal bleeding (76.9%) and oral bleeding (38.5%). Our study highlights a significant deficiency in knowledge, experience, and confidence regarding ATI among anesthesiologists in Turkey, particularly among residents and junior physicians. This suggests that despite equipment availability, the gold standard technique is underutilized. Expanding structured, simulation- and mannequin-based practical training programs within anesthesia residency curricula and increasing opportunities to acquire this skill are critical to enhancing patient safety in difficult airway management.

Benzer Tezler

  1. Tez No

    861927

    Türkiye'deki anesteziyoloji ve reanimasyon uzmanlık öğrencilerinin kapnometre kullanım alışkanlıkları ve bilgi düzeyinin değerlendirilmesi

    Evaluation of capnometer usage habits and knowledge levels of anesthesiology and reanimation medical residency students in Turkey

    MEHMET ERSİN TOK

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2024

    Anestezi ve ReanimasyonDokuz Eylül Üniversitesi

    Anesteziyoloji ve Reanimasyon Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. FİKRET MALTEPE

  2. Tez No

    714865

    Anesteziyoloji ve reanimasyon anabilim dalında çalışanlara yönelik olası mobbingin çalışanlar üzerindeki depresyona etkisi

    The effect of possible mobbing on depression for employees in the department of anesthesiology and reanimation

    PERİHAN ŞENER

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2021

    Anestezi ve ReanimasyonSelçuk Üniversitesi

    Anesteziyoloji ve Reanimasyon Ana Bilim Dalı

    DOÇ. DR. İBRAHİM ÖZKAN ÖNAL

  3. Tez No

    803746

    Türkiye'deki anesteziyoloji ve reanimasyon uzmanlık öğrencilerinin sezaryen ameliyatlarında cerrahi sonrası hızlandırılmış iyileşme (ERAS) protokolleri ile ilgili farkındalığının değerlendirilmesi

    Evaluation of the awareness of anesthesiology and reanimation specialist students in Turkey about enhanced recovery after surgery in cesarean section

    ZELİHA DEDEBAĞI

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2023

    Anestezi ve ReanimasyonSüleyman Demirel Üniversitesi

    Anesteziyoloji ve Reanimasyon Ana Bilim Dalı

    DR. ÖĞR. ÜYESİ EYYÜP SABRİ ÖZDEN

  4. Tez No

    289274

    Türkiye'de obstetrik anestezi ve analjezi uygulamaları konusunda ilerleme var mı?

    Obstetric anaesthesia practices in Turkey. Are there any improvements?

    GÜLBİN TÖRE ALTUN

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2008

    Anestezi ve ReanimasyonUludağ Üniversitesi

    Anesteziyoloji ve Reanimasyon Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. ŞÜKRAN ŞAHİN

  5. Tez No

    778291

    COVİD-19 pandemisi sürecinde anesteziyoloji ve reanimasyon hekimlerinin rejyonal anestezi uygulamalarının değerlendirilmesi

    Başlık çevirisi yok

    CANER GÖKDEMİR

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2023

    Anestezi ve ReanimasyonManisa Celal Bayar Üniversitesi

    Anesteziyoloji ve Reanimasyon Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. İSMET TOPÇU

Geri Dön