Geri Dön

Erişkin ve Geriatrik Yaş Grubunda Biyolojik Ajan Kullanan Hastaların Etkinlik ve Güvenlik Verilerinin Değerlendirilmesi

Comparative Effectiveness and Safety of Biologic Agents in Patients With Adult and Geriatric Psoriasis

  1. Tez No: 1001493
  2. Yazar: YUSUF DEMİR
  3. Danışmanlar: DOÇ. DR. TUĞBA KEVSER UZUNÇAKMAK
  4. Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
  5. Konular: Dermatoloji, Dermatology
  6. Anahtar Kelimeler: Belirtilmemiş.
  7. Yıl: 2026
  8. Dil: Türkçe
  9. Üniversite: İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa
  10. Enstitü: Cerrahpaşa Tıp Fakültesi
  11. Ana Bilim Dalı: Deri ve Zührevi Hastalıklar Ana Bilim Dalı
  12. Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
  13. Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.

Özet

Amaç: Dünya genelinde yaşlı nüfusun hızla artmasına karşın psoriasisli hastalarda biyolojik tedavilere ilişkin etkinlik ve güvenlik kanıtları ağırlıklı olarak genç erişkinlerden elde edilmiş verilere dayanmakta, güncel kılavuzlar yaşlı hastalara özgü bir tedavi önerisi sunmamaktadır. Bu çalışmanın temel amacı, biyolojik tedavilerin etkinlik ve güvenlik verilerinin farklı yaş grupları arasında nasıl değişkenlik gösterdiğini, ilaç sağkalımının yaş ve ilaç sınıfı ile olan ilişkisini ve tedavi sürekliliğini etkileyen faktörleri incelemektir. Gereç ve Yöntem: Ocak 2016 ile Aralık 2025 arasında İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa Dermatoloji Anabilim Dalı'nda biyolojik tedavi başlanan 1763 psoriasis vulgaris hastasına ait 2374 tedavi kürü geriye dönük olarak incelendi. Kürler genç erişkin (18–39 yaş; n=1121), orta yaş (40–64 yaş; n=1116) ve geriatrik (≥65 yaş; n=137) olarak sınıflandırıldı. Dört ilaç sınıfında (anti-TNF, anti-IL-12/23, anti-IL-17, anti-IL-23) on farklı biyolojik ajan değerlendirildi. Etkinlik PASI 75, PASI 90 ve PASI 100 yanıt oranlarıyla, güvenlilik istenmeyen olay sıklığı ve türüyle, tedavi sürekliliği ilaç sağkalımıyla değerlendirildi. Yaş etkisi çok değişkenli Cox orantılı hazard modeli, eğilim skoru eşleşmesi, kısıtlı kübik spline analizi, neden özgü rekabet eden risk modeli ve dört ayrı yaş eşiğinde yürütülen duyarlılık analizleriyle sorgulandı. Bulgular: On ikinci hafta PASI 75 yanıt oranları yaş grupları arasında benzerdi (%70,6, %70,7, %62,5; p=0,783). Genel istenmeyen olay sıklığı da farklılık göstermedi (%9,3, %11,9, %10,2; p=0,126). Ortanca ilaç sağkalımı üç yaş grubunda yakın düzeylerde seyretti (30,3, 31,0 ve 23,6 ay; p=0,990) ve yaş çok değişkenli modelde bağımsız risk etkeni olarak saptanmadı (HR 0,962; p=0,805). Ancak bu görünürdeki eşitlik, ilaç sınıfına özgü zıt yönlü etkileri maskelemekteydi: yaş ile ilaç sınıfı arasındaki etkileşim istatistiksel olarak anlamlıydı (olabilirlik oran testi p=0,004). Anti-TNF alan geriatrik hastalarda ortanca sağkalım 2,1 aya gerilerken genç erişkinlerde 24,0 aydı (etkileşim HR 4,32; E-değeri 8,11). Aynı alt grupta istenmeyen olay oranı yaşla belirgin biçimde arttı (%5,0, %15,1, %30,0; p=0,001). Anti-IL-23 sınıfı ise tüm yaş gruplarında en uzun sağkalımı sağladı (ortanca 39,0 ay; HR 0,709) ve geriatrik grupta istenmeyen olay artışına yol açmadı. Neden özgü analizler geriatrik gruptaki sağkalım kaybının güvenlilik sorunlarından değil etkinlik yetersizliğinden kaynaklandığını ortaya koydu (etkisizlik HR 2,21; p=0,038; istenmeyen olaya bağlı kesilme sıfır). İlaç sağkalımının bağımsız belirleyicileri psoriatik artrit (HR 1,382; p=0,002), hipertansiyon (HR 1,371; p=0,003) ve Charlson Komorbidite İndeksi (HR 1,109; p=0,028) olarak saptandı. İkinci biyolojik tedavide geriatrik yaş belirgin risk artışı gösterdi (HR 2,07; p=0,006); ortanca sağkalım birinci hattaki 31,2 aydan 14,2 aya düştü. Geriatrik hastalar en düzenli tedavi alan gruptu (ortanca reçete aralığı 117'ye karşı 149 gün; p=0,006). Sonuç: Psoriasisli hastalarda yaş tek başına biyolojik tedavinin etkinlik ve güvenliliğini belirlememektedir. Anti-IL-23 sınıfı yaştan bağımsız etkinliği ve olumlu güvenlilik verisiyle ileri yaş hastalarda öncelikli olarak değerlendirilmelidir. Tedavi kararı yaşa değil hastanın bireysel komorbidite yüküne ve genel sağlık durumuna dayandırılmalıdır.

Özet (Çeviri)

Importance The global population aged 65 years and older is growing rapidly, yet evidence guiding biologic therapy for psoriasis is derived largely from younger patients. Current guidelines provide no age-specific recommendations, and whether biologic efficacy, safety, and durability differ across the age spectrum remains unclear. Objective To evaluate the association of age with biologic drug survival, treatment response, and adverse events across four biologic classes, and to identify independent predictors of discontinuation. Design, Setting, and Participants This retrospective cohort study included 1763 patients with psoriasis vulgaris who initiated biologic therapy between January 2016 and December 2025 at a single tertiary dermatology center in Istanbul, Turkey, contributing 2374 treatment courses. Patients were stratified as young adult (18-39 years; n = 1121 courses), middle-aged (40-64 years; n = 1116), or geriatric (≥65 years; n = 137). Exposures Ten biologic agents across 4 classes: tumor necrosis factor (TNF) inhibitors, interleukin (IL)–12/23 inhibitor, IL-17 inhibitors, and IL-23 inhibitors. Main Outcomes and Measures The primary outcome was drug survival, analyzed with multivariable Cox proportional hazards regression, propensity score matching, restricted cubic splines, and cause-specific competing risk models. Secondary outcomes were Psoriasis Area and Severity Index (PASI) 75, 90, and 100 response rates at week 12 and adverse event frequency. Results Week 12 PASI 75 response rates were similar across age groups (70.6%, 70.7%, and 62.5%; P = .78), as were adverse event rates (9.3%, 11.9%, and 10.2%; P = .13) and median drug survival (30.3, 31.0, and 23.6 months; P = .99). Age alone was not an independent predictor of discontinuation (hazard ratio [HR], 0.96; P = .81). However, a significant interaction between age and drug class was observed (likelihood ratio test, P = .004). In geriatric patients receiving TNF inhibitors, median drug survival dropped to 2.1 months vs 24.0 months in young adults (interaction HR, 4.32; E-value, 8.11), and adverse events rose with age (5.0%, 15.1%, and 30.0%; P = .001). IL-23 inhibitors conferred the longest drug survival across all age groups (median, 39.0 months; HR, 0.71) with no age-related increase in adverse events. Competing risk analysis showed that the geriatric survival disadvantage was driven by loss of efficacy (HR, 2.21; P = .04), not safety-related discontinuation (0 events). Independent predictors of shorter drug survival were psoriatic arthritis (HR, 1.38; P = .002), hypertension (HR, 1.37; P = .003), and Charlson Comorbidity Index (HR, 1.11; P = .03). Geriatric age markedly increased discontinuation risk during second-line therapy (HR, 2.07; P = .006; median survival, 14.2 vs 31.2 months). Despite these findings, geriatric patients showed the highest adherence (median prescription interval, 117 vs 149 days; P = .006). Conclusions and Relevance In this cohort study, chronological age alone did not determine biologic efficacy or safety in psoriasis. IL-23 inhibitors showed age-independent efficacy and favorable safety, supporting their prioritization in older patients. Treatment decisions should be individualized on the basis of comorbidity burden and overall health rather than age alone.

Benzer Tezler

  1. Tez No

    118327

    Yaşlı ve genç hasta gruplarında majör depresif epidozun klinik karakteristikleri, benzer ve farklı yönleri

    Clinical features, differences and similarities of major depressive episode between young elderly adults

    SİBEL ÇAKIR

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2002

    Psikiyatriİstanbul Üniversitesi

    Psikiyatri Ana Bilim Dalı

    DOÇ.DR. IŞIN BARAL KULAKSIZOĞLU

  2. Tez No

    612541

    Demir eksikliği olan erişkin yaş grubu ve geriatrik yaş grubu bireylerde üst gastrointestinal sistem endoskopi ve kolonoskopi bulgularının karşılaştırılması

    Comparison of upper gastrointestinal system endoscopy and colonoscopy findings in adult and geriatric patients with iron deficiency

    HAYDAR CAN DOKUYAN

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2019

    GeriatriAnkara Üniversitesi

    İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. MURAT VARLI

  3. Tez No

    986971

    Üniversite hastanesinde geriatrik hasta grubunda son bir yıl içerisinde acil servise başvuru, hastanede yatış nedenlerinin ve sürelerinin, klinik tanılarının, komorbit hastalıklar, yaş grubu, cinsiyet özelliklerinin aile hekimliği bakış açısı ile değerlendirilmesi

    Evaluating emergency department admissions, hospitalization reasons and duration, clinical diagnoses, comorbidities, age groups and gender charecteristics of geriatric patients in a university hospital over the past year from the perspective of family medicine

    ELİF GÜLNAZ ÖZÇELİK

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2025

    Aile HekimliğiBolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi

    Aile Hekimliği Ana Bilim Dalı

    DOÇ. DR. MEHMET KAYHAN

  4. Tez No

    794605

    Geriatrik yaş grubunda kemik korteks kalınlığının proksimal femur kırık riski üzerine etkisinin değerlendirilmesi

    Assessment of the effect of bone cortex thickness on the risk of proximal femoral fracture in the geriatric population

    ALPEREN KAAN YAMAN

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2023

    Ortopedi ve TravmatolojiUfuk Üniversitesi

    Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. HAKAN ÖMEROĞLU

  5. Tez No

    810954

    Geriatrik ve erişkin hastalarda minimal akımlı anestezinin etkilerinin karşılaştırılması

    Comparison of the effects of minimal flow anesthesia in geriatric and adult patients

    SİNAN ÜNSAL

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2023

    Anestezi ve ReanimasyonEskişehir Osmangazi Üniversitesi

    Anesteziyoloji ve Reanimasyon Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. GÜLAY ERDOĞAN KAYHAN

Geri Dön