Keratokonus hastalarında keratoplasti sonrası gelişen astigmatizmada topografi yardımlı PRK: Yönetim, hasta seçimi ve sonuçlar
Topography-guided PRK for post-keratoplasty astigmatism in keratoconus patients: Management, patient selection and outcomes
- Tez No: 1001751
- Danışmanlar: PROF. DR. MUSTAFA KAMİL BİLGİHAN
- Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
- Konular: Göz Hastalıkları, Eye Diseases
- Anahtar Kelimeler: Nüks keratokonus, derin ön lameller keratoplasti, penetran keratoplasti, topografi rehberli PRK, keratoplasti sonrası ektazi, Recurrent keratoconus, post-keratoplasty ectasia, deep anterior lamellar keratoplasty, penetrating keratoplasty, topography-guided PRK
- Yıl: 2026
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Gazi Üniversitesi
- Enstitü: Tıp Fakültesi
- Ana Bilim Dalı: Göz Hastalıkları Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Amaç: Keratoplasti sonrası gelişen astigmatizmanın iki ana kaynağı olan ektazi ve irregüler astigmatın klinik ve tomografik olarak ayırt edilmesi, PRK uygunluğunun değerlendirilmesi, ektazi gelişmiş hastalarda preoperatif risk faktörlerinin belirlenmesi ve ektazi saptanmayan, PRK yapılan hastaların görsel ve tomografik sonuçlarının analiz edilmesi hedeflendi. Böylece nüks KK gelişiminin öngörülebilmesi ve önlenmesi ayrıca nakil sonrası gelişen astigmatın kaynağının belirlenmesi ve görsel rehabilitasyonun sağlanması amacıyla bu çalışma tasarlandı. Gereç ve Yöntem: 2012-2022 yılları arasında Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Göz Hastalıkları Anabilim Dalında, KK tanısı ile penetran keratoplasti (PK) ve derin anterior lameller keratoplasti (DALK) uygulanan ve postoperatif dönemde yüksek astigmatizması olan, gözlük veya kontakt lens ile görsel rehabilitasyon sağlanamayan, korneal tomografi kalite indisi değerleri %90 üzerinde olan, nakil sonrası en az 3 yıl ve sütür alınma sonrası en az 1 yıl takip edilen, lazer uygulananlarda postoperatif en az 1 yıl takip edilen, 18 yaş üstü, greft rejeksiyonu, keratit öyküsü olmayan hastalar çalışmaya dahil edildi. Pakimetride parasantral asimetrik incelme ve biyomikroskopik muayenede bombeleşme incelme izlenen hastalar ektazi gelişmiş olarak değerlendirildi ve ektazi grubu olarak isimlendirildi, ektazi saptanmayıp PRK uygulananlar ise lazer grubu olarak isimlendirildi. Hastaların demografik verileri, preoperatif ve postoperatif en iyi düzeltilmiş görme keskinlikleri ve korneal çapraz bağlama (KÇB) yapılmış olma durumu, nakil öncesinde 7 ve 8 mm zonlardaki periferik korneal kalınlıkları incelendi. Cerrahi ilişkili faktörler olarak alıcı yatak ve donör greft çapı incelendi. Ayrıca PRK yapılan hastalarda nakil ile PRK arasında geçen süre, PRK öncesi ve PRK sonrası 1.ay, 3.ay, 12.ay ve final düzeltilmemiş görme keskinliği (DGK) (logMAR), en iyi düzeltilmiş görme keskinliği (EİDGK) (logMAR), refraksiyonun sferik ve silindirik değerleri, sferik eşdeğer (SE), keratometrik değerler (K1, K2, Kmax, Kort), epitel kalınlıkları, topografik keratometrik astigmat, santral kornea kalınlığı (SKK), en ince kornea kalınlığı (EİKK), korneal aberasyon parametreleri (yüksek sıralı, koma ve sferik aberasyonlar) ve korneal haze seviyesi incelemeye dahil edildi. Bulgular: 25 DALK, 15 PK uygulanan toplam 40 hastanın 40 gözü çalışmaya dahil edildi. 20 hastada ektazi (%95 korneanın alt yarısında) tespit edildiği için PRK uygulanmadı, diğer 20 hastada ektazi saptanmadığı için PRK uygulandı. KÇB öyküsünün ektazi grubunda lazer grubuna kıyasla daha az olduğu saptandı (p=0,008). Yapılan lojistik regresyon analizinde KÇB öyküsünün nakil sonrası ektaziye karşı 19 kat koruyucu olduğu tespit edildi. Nakil öncesi pakimetrik değerlerden 7 ve 8 mm zonlardaki korneal kalınlık değerlerinin ektazi grubunda lazer grubuna göre daha düşük olduğu saptandı (tüm ve subgrup analizinde p<0,001). Yapılan ROC analizinde 7 mm için 540 µm ve 8 mm için 580 µm cut-off olarak belirlendi. Konus alanında bu zonlarda korneal kalınlık belirtilen değerlerin altında ise ektazi açısından yüksek riskli olduğu görüldü. Küçük alıcı yatak çapı (7,35±0,28'e karşı 7,55±0,21) ve donör kornea çapı (7,66±0,20'e karşı 7,81±0,19) nüks görülen grupta daha küçüktü (sırasıyla p=0.019 p=0,013). 14 DALK ve 6 PPK olmak üzere PRK uygulanan 20 hasta postoperatif ortalama 30,85 (±18,60) ay takip edildi. Ortalama DGK ve EİDGK preoperatif sırasıyla 1,02±0,38 ve 0,41±0,43 logMAR iken postoperatif sırasıyla 0,36±0,29 ve 0,22±0,24 logMAR olmuştur. (p<0,01) Hiçbir hastada PRK sonrası DGK ve EİDGK açısından sıra kaybı izlenmedi, ortalama satır kazanımı sırasıyla 6,47±3,74 ve 1,89±3,46 snellen satırı idi. Preoperatif hiçbir hasta 20/40 ve üzeri DGK'ya sahip değil iken postop 9 hasta (%45) 20/40 ve üzeri DGK'ya sahipti. Ortalama sferik eşdeğerler preoperatif -2,60 ±2,82 D iken postoperatif -0,35±1,30 D olmuştur. (p<0,001) Refraksiyondaki astigmatizma -4,43±1,88 D'den -1,69±1,09 D'ye; keratometrik astigmatizma ise -5,31±2,24 D'den -2,26±1,51 D'ye azalmıştır. (p<0,001) Yüksek sıralı aberasyon, koma ve sferik aberasyon değerlerinin hepsinde anlamlı düzeyde iyileşme izlenmiştir. (p<0,001) Tartışma ve Sonuç: Keratoplasti sonrası astigmatizmanın kaynağını doğru sınıflamak (ektazi vs irregüler astigmatizma) yönetim stratejisini belirlemektedir. Ektazi gelişimi açısından preoperatif KÇB öyküsü koruyucu bir belirteç olarak öne çıkmış olup preoperatif periferik pakimetrik değerlendirmeler sonucu yüksek riskli görülen hastalarda preoperatif KÇB uygulanması ve nakilde geniş greft çapı tercih edilebilir. Uygun seçilmiş olgularda topografi rehberli PRK, keratoplasti sonrası düzensiz astigmatizmanın tedavisinde etkili, öngörülebilir ve güvenli bir yöntemdir.
Özet (Çeviri)
Objective: This study aimed to clinically and tomographically differentiate ectasia and irregular astigmatism, the two main causes of post-keratoplasty astigmatism; to evaluate the suitability for topography-guided photorefractive keratectomy (PRK); to identify preoperative risk factors in patients who developed ectasia; and to analyze the visual and tomographic outcomes of patients who underwent PRK without evidence of ectasia. By this approach, early prediction and prevention of recurrent keratoconus, determination of the source of post- keratoplasty astigmatism, and optimization of visual rehabilitation were targeted. Materials and Methods: Between 2012 and 2022, patients who underwent penetrating keratoplasty (PK) or deep anterior lamellar keratoplasty (DALK) for keratoconus at Gazi University Faculty of Medicine, Department of Ophthalmology were retrospectively reviewed. Inclusion criteria were high postoperative astigmatism refractory to spectacles or contact lenses, corneal tomography quality index >90%, minimum 3-year follow-up after keratoplasty, minimum 1-year follow-up after suture removal, and minimum 1-year follow-up after PRK. Patients were ≥18 years old and had no history of graft rejection or keratitis. Patients showing paracentral asymmetric thinning on pachymetry and protrusion with thinning on slit-lamp examination were classified as the ectasia group, while those without ectasia who underwent PRK constituted the laser group. Demographic data, best-corrected visual acuity, corneal cross-linking (CXL) history, and peripheral corneal thickness at the 7- and 8-mm zones were recorded. Recipient bed and donor graft diameters were evaluated as surgical factors. In PRK patients, the interval between keratoplasty and PRK; uncorrected and best-corrected visual acuity (logMAR), spherical and cylindrical refraction, spherical equivalent, keratometric values (K1, K2, Kmax, Kmean), epithelial thickness, topographic astigmatism, central and thinnest corneal thickness, corneal aberrations (higher-order, coma, spherical), and corneal haze were assessed preoperatively and at postoperative 1, 3, and 12 months and at the final visit. Results: Forty eyes of 40 patients (25 DALK, 15 PK) were included. Ectasia was detected in 20 eyes (95% located in the inferior cornea), and PRK was not performed in these cases, while the remaining 20 eyes underwent PRK. A history of CXL was significantly less frequent in the ectasia group compared with the laser group (p=0.008). Logistic regression analysis demonstrated that CXL was a strong protective factor against post-keratoplasty ectasia, reducing the risk by approximately 19-fold. Peripheral corneal thickness at the 7- and 8-mm zones was significantly lower in the ectasia group (p<0.001). ROC analysis identified cut-off values of 540 µm for the 7-mm zone and 580 µm for the 8-mm zone, below which the risk of ectasia was markedly increased. Smaller recipient bed and donor graft diameters were significantly associated with recurrence (p=0.019 and p=0.013, respectively). Twenty PRK-treated patients (14 DALK, 6 PK) were followed for a mean of 30.85 ± 18.60 months. Mean UCVA and BCVA improved from 1.02 ± 0.38 and 0.41 ± 0.43 logMAR preoperatively to 0.36 ± 0.29 and 0.22 ± 0.24 logMAR postoperatively (p<0.01). No patient experienced a loss of lines in UCVA or BCVA after PRK, and the mean line gain was 6.47 ± 3.74 and 1.89 ± 3.46 Snellen lines, respectively. While no patient had a UCVA of 20/40 or better preoperatively, 9 patients (45%) achieved a UCVA of 20/40 or better postoperatively. The mean spherical equivalent improved from −2.60 ± 2.82 D to −0.35 ± 1.30 D (p<0.001). Refractive astigmatism decreased from −4.43 ± 1.88 D to −1.69 ± 1.09 D, and keratometric astigmatism decreased from −5.31 ± 2.24 D to −2.26 ± 1.51 D (p<0.001). Higher-order, coma, and spherical aberrations values showed statistically significant improvement (p<0.001). Discussion and Conclusion: Correctly classifying the source of post-keratoplasty astigmatism (ectasia versus irregular astigmatism) is essential for appropriate management. Preoperative CXL history and peripheral pachymetric parameters are strong predictors of ectasia development. A history of preoperative CXL emerged as a protective marker against ectasia development, and in patients considered high-risk based on preoperative peripheral pachymetric evaluation, preoperative CXL and the use of larger graft diameters may be preferred. In selected patients, topography-guided PRK is an effective, predictable, and safe method for visual rehabilitation after keratoplasty.
Benzer Tezler
- Keratokonus nedeni ile penetran keratoplasti ve derin anterior lameller keratoplasti cerrahisi yapılan hastaların uzun dönem nüks keratokonus oranlarının ve nüks gelişimi için risk faktörlerinin belirlenmesi
Determination of long-term recurrence rates and risk factors for recurrent keratoconus in patients undergoing penetrating keratoplasty and deep anterior lamellar keratoplasty due to keratoconus
LÜTFİ RAŞİD ALKAN
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2025
Göz HastalıklarıGazi ÜniversitesiGöz Hastalıkları Ana Bilim Dalı
PROF. DR. BAHRİ AYDIN
- Keratokonusta penetran keratoplastinin prognozu
The Prognosis of penerating keratoplasty for keratoconus
ALİZAMİN AHMEDOV
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2000
Göz Hastalıklarıİstanbul ÜniversitesiGöz Hastalıkları Ana Bilim Dalı
PROF.DR. NİLÜFER SANSOY
- Penetran keratoplasti ve lameller keratoplasti sonrası greft sağ kalım ,greft rejeksiyon insidansları, görsel sonuçları ve erken-geç dönem komplikasyonların karşılaştırılması
Comparison of visual results, graft survival rates, incidences of graft rejection, and early-late complications after penetrating keratoplasty and lamellar keratoplasty
EVELYNE GIRUKWIGOMBA
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2020
Göz HastalıklarıSağlık Bilimleri ÜniversitesiGöz Hastalıkları Ana Bilim Dalı
PROF. DR. HATİCE ELVİN YILDIZ
- Keratoplasti sonrası glokom sıklığı ve tedavi sonuçlarımız
Başlık çevirisi yok
MERVE ERSOY
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2020
Göz HastalıklarıAkdeniz ÜniversitesiGöz Hastalıkları Ana Bilim Dalı
PROF. DR. MUSTAFA ÜNAL
- Keratokonus tedavisinde derin anterior lamellar keratoplasti ve excimer lazer destekli anterior lamellar keratoplastinin klinik sonuçlarının karşılaştırılması
Keratokonus tedavisinde derin anterior lamellar keratoplasti ve excimer lazer destekli anterior lamellar keratoplastinin klinik sonuçlarinin karşilaştirilmasi
KÜBRA SERBEST CEYLANOĞLU
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2015
Göz HastalıklarıGazi ÜniversitesiGöz Hastalıkları Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. BAHRİ AYDIN