Geri Dön

Genetic and molecular analyses of Turkish patients with pelizaeus-merzbacher disease

Türk pelizaeus-merzbacher hastalarında genetik ve moleküler analizler

  1. Tez No: 179329
  2. Yazar: BİRDAL BİLİR
  3. Danışmanlar: DOÇ. ESRA BATTALOĞLU
  4. Tez Türü: Doktora
  5. Konular: Genetik, Moleküler Tıp, Genetics, Molecular Medicine
  6. Anahtar Kelimeler: Pelizaeus-Merzbacher Hastalıgı, Dismiyelinizasyon, Proteolipid Protein 1 (PLP1) Geni, Ara Baglantı Protein Alfa12 (GJA12) Geni, Katlanmamıs Protein Yanıtı (UPR), Pelizaeus-Merzbacher Disease, Dysmyelination, Proteolipid Protein 1 (PLP1) Gene, Gap Junction Protein Alpha12 (GJA12) Gene, Unfolded Protein Response (UPR)
  7. Yıl: 2007
  8. Dil: İngilizce
  9. Üniversite: Boğaziçi Üniversitesi
  10. Enstitü: Fen Bilimleri Enstitüsü
  11. Ana Bilim Dalı: Moleküler Biyoloji ve Genetik Ana Bilim Dalı
  12. Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
  13. Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.

Özet

Pelizaeus-Merzbacher hastalıgı (PMD), X kromozomuna baglı ve çekinik seyreden ender rastlanan kalıtsal bir lökodistrofidir. PMD hastalarının yaklasık yüzde 80'i Xq21.3- Xq22 bölgesinde bulunan, oligodentrositlerde bol miktarda anlatılan PLP1 ve DM20 proteinlerini kodlayan, PLP1 geninin mutasyonlarıyla iliskilendirilmistir. Kromozom 1q41-42 bölgesindeki GJA12 geninin mutasyonları otozomal çekinik geçis gösteren PMD olgularının birkaçından sorumludur. Bu çalısma çerçevesinde, 21 Türk PMD ailesinde hastalıgın moleküler temeli arastırılmıstır. Patojenik mutasyonlar ailelerin yüzde 57'sinde belirlenmistir, bunların yüzde 19'u PLP1 duplikasyonlarından, yüzde 9 ve 29'u da, sırasıyla, PLP1 ve GJA12 gen mutasyonlarından kaynaklanmaktadır. Hasta grubumuzda PMD fenotipiyle iliskilendirilmis mutasyonların dagılımı literatürde rapor edilmis olanlardan farklıdır. Toplumumuzda akraba evliliginin ve otozomal çekinik olguların sık olması nedeniyle bu farklılıgın ortaya çıktıgı düsünülmektedir. Analiz edilen hastaların yüzde 43'ünde PLP1 ve GJA12 gen mutasyonlarının bulunmaması PMD'de bilinenden daha fazla genetik heterojenligin varoldugunu göstermektedir. Hastalarımızda belirlenen iki PLP1 mutasyonunun in vitro deney ortamında yapılan immünositokimyasal analizler sonucunda mutant proteinlerin endoplazmik retikulumda biriktigi ve UPR yolagını, ardından hücre ölümünü tetikledigi gözlenmistir. Ancak, mutasyonlardan biri için protein izoformu DM20'nin endoplazmik retikulumda birikmedigi belirlenmistir. Buna ragmen, hastaların klinik özellikleri arasında bir fark görülmemistir. Sonuçlar, PLP1 ve DM20 proteinlerinin miyelinde farklı görevlerinin olabilecegini düsündürmüstür.

Özet (Çeviri)

Pelizaeus-Merzbacher disease (PMD) is a rare inherited leukodystrophy with Xlinked recessive segregation. About 80 per cent of patients with PMD have been associated with mutations of the PLP1 gene on Xq21.3-Xq22 which encodes two proteins, PLP1 and DM20, expressed abundantly in oligodendrocytes. Mutations of GJA12 gene on 1q41-42 are responsible for some of the PMD cases with autosomal recessive inheritance. In the framework of this study, the molecular basis of PMD was investigated in a cohort of 21 Turkish families with PMD. In total, pathogenic mutations were identified in 57 per cent of the families, 19 per cent of which were due to PLP1 duplications, and nine and 29 per cent were due to mutations in the PLP1 and GJA12 genes, respectively. The distribution of the mutations identified in our cohort of patients was different from those reported in the literature, which may result due to the high frequency of consanguinity and autosomal recessive cases in our population. Absence of mutations in PLP1 or GJA12 genes in 43 per cent of the cases analyzed suggests presence of further genetic heterogeneity in PMD. In vitro immunocytochemical analyses of two PLP1 mutations identified in our cohort revealed that accumulation of mutant proteins in the endoplasmic reticulum, leading to UPR activation and subsequent apoptosis were observed for the mutant proteins. However, one of the mutations showed a different pattern of localization for DM20 isoform. Since patients present similar clinical features, the results implicate that PLP1 and DM20 may have different roles in myelin.

Benzer Tezler

  1. Molecular investigation of CHEK2 variants of unknown significance (VUS) found by genetic screening of breast and colorectal cancer patients and healthy individuals in Turkish population

    Türk popülasyonunda meme ve kolorektal kanser hastaları ile sağlıklı bireylerde genetik tarama ile saptanan klinik önemi bilinmeyen CHEK2 varyantlarının moleküler incelemesi

    NİSAN DENİZCE CAN

    Doktora

    İngilizce

    İngilizce

    2026

    Biyoteknolojiİstanbul Teknik Üniversitesi

    Moleküler Biyoloji-Genetik ve Biyoteknoloji Ana Bilim Dalı (disiplinlerarası)

    PROF. DR. GİZEM DİNLER DOĞANAY

  2. Association of CYP2E1, NQO1 and GST genetic polymorphisms with risk of acute lymphoblastic leukemia in Turkish children

    Türk çocuklarında CYP2E1, NQO1 ve GST genetik polimorfizmlerinin akut lenfoblastik lösemi riski ile ilişkisi

    GÜLEN ULUSOY

    Doktora

    İngilizce

    İngilizce

    2009

    BiyokimyaOrta Doğu Teknik Üniversitesi

    Biyokimya Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. EMEL ARINÇ

    PROF. DR. ORHAN ADALI

  3. Sendromsuz dudak-damak yarıklı Türk hastalarda MSX1 gen (SNP5) polimorfizminin belirlenmesi

    MSX1 gene (SNP5) polimorphism of the patients with nonsyndromic cleft lip and palate in Turkish population

    SERKAN SEYRAN

    Yüksek Lisans

    Türkçe

    Türkçe

    2019

    BiyolojiGazi Üniversitesi

    Biyoloji Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. HAKKI TAŞTAN

  4. Osteogenezis imperfekta tanısı ile takip edilen hastaların klinik, moleküler, laboratuvar ve radyolojik özelliklerinin retrospektif analizi

    Retrospective analysis of clinical, molecular, laboratory and radiological characteristics of patients with osteogenesis imperfecta

    IRMAK ÜSTÜNDAĞ ALBAYATI

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2023

    Çocuk Sağlığı ve HastalıklarıGazi Üniversitesi

    Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. FATİH SÜHEYL EZGÜ

  5. Obsesif kompulsif bozukluk hastalarında DNA tamir genlerinin araştırılması

    Investigation of DNA repair genes in patients with obsesive compulsive disorder

    RAMAZAN ÇELİK

    Doktora

    Türkçe

    Türkçe

    2013

    Moleküler Tıpİstanbul Üniversitesi

    Deneysel Tıp Araştırma Bölümü

    PROF. DR. BEDİA AĞAÇHAN