Sıçan sırtında oluşturulan random paternli deri flebi yaşayabilirliği üzerine bemiparin sodyum etken maddesinin enoksaparin sodyum ile kontrollü karşılaştırılması
Başlık çevirisi mevcut değil.
- Tez No: 989375
- Danışmanlar: DOÇ. DR. NEZİH SUNGUR
- Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
- Konular: Plastik ve Rekonstrüktif Cerrahi, Plastic and Reconstructive Surgery
- Anahtar Kelimeler: Belirtilmemiş.
- Yıl: 2025
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Sağlık Bilimleri Üniversitesi
- Enstitü: Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi
- Ana Bilim Dalı: Plastik Rekonstrüktif ve Estetik Cerrahi Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Amaç: Bu çalışmanın amacı, sıçan sırtından hazırlanan random paternli deri fleplerinde bemiparin ve enoksaparinin flep yaşayabilirliği üzerindeki etkilerini karşılaştırmaktır. Flep distalinde gelişen parsiyel nekroz, flep cerrahisinin en sık görülen komplikasyonlarından biri olduğundan, bu riski azaltmaya yönelik tedavi yaklaşımlarının belirlenmesi büyük önem taşımaktadır. Bu araştırmada, düşük molekül ağırlıklı heparin grubunda yer alan bemiparin ile enoksaparin kullanılarak flep vaskülaritesi ve canlılığı üzerindeki olası etkiler değerlendirilmiş ve özellikle bemiparinin potansiyel üstünlüğü araştırılmıştır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada toplam 24 Sprague Dawley sıçanı randomize edilerek üç gruba ayrılmıştır: kontrol grubu, enoksaparin grubu (3,2 mg/kg, subkütan) ve bemiparin grubu (250 IU/kg, subkütan). Tüm sıçanlarda McFarlane modeli kullanılarak 3×9 cm boyutlarında kaudal pediküllü random paternli deri flepleri hazırlanmıştır. Kontrol grubuna yalnızca serum fizyolojik uygulanırken, enoksaparin ve bemiparin gruplarına operasyon öncesi yükleme dozu ve sonrasında yedi gün boyunca günlük idame dozları subkütan yolla verilmiştir. Postoperatif yedinci günde tüm sıçanlar genel anestezi altında değerlendirildikten sonra sakrifiye edilmiş; flepler üzerinde makroskopik incelemeler yapılmış, radyonüklid sintigrafi ile canlı doku yüzdesi hesaplanmış ve histopatolojik analizlerde inflamasyon düzeyi, damar oluşumu ve flep canlılığını etkileyen diğer parametreler değerlendirilmiştir. Bulgular: Çalışmada dijital planimetri, sintigrafik inceleme ve histopatolojik değerlendirmeler birlikte kullanılarak flep yaşayabilirliği çok yönlü olarak analiz edilmiştir. Dijital görüntü analizinde en yüksek nekroz oranı kontrol grubunda görülürken, en düşük doku kaybı bemiparin uygulanan grupta saptanmıştır. Enoksaparin grubu nekroz oranlarını kısmen azaltmakla birlikte, bemiparin ile karşılaştırıldığında daha sınırlı bir iyileşme göstermiştir. Sintigrafik veriler, her iki düşük molekül ağırlıklı heparin grubunda kontrol grubuna kıyasla daha iyi perfüzyon değerleri elde edildiğini ortaya koymuştur. Histopatolojik incelemelerde bemiparin uygulanan grupta daha düşük inflamasyon, ödem ve nekroz skorları ile daha belirgin neovaskülarizasyon izlenmiş olup; enoksaparin grubunda ise orta düzeyde iyileşme görülmüştür. Sonuç: Elde edilen bulgular, düşük molekül ağırlıklı heparinlerin random paternli deri fleplerinde parsiyel nekroz oranını azaltma potansiyeline sahip olduğunu göstermektedir. Özellikle bemiparin, hem dijital analiz hem sintigrafik ölçümler hem de histopatolojik bulgular açısından daha üstün bir etki profili sergilemiş; doku perfüzyonunun korunması ve inflamatuvar yanıtın azaltılmasında en etkili ajan olarak öne çıkmıştır. Bu sonuçlar, cerrahi flep uygulamalarında farmakolojik destek stratejilerinin klinik sonuçları iyileştirebileceğini düşündürmekte ve bemiparinin gelecekteki deneysel ve klinik çalışmalarda değerlendirilebilecek güçlü bir aday olduğunu ortaya koymaktadır.
Özet (Çeviri)
Objective: The aim of this study was to compare the effects of bemiparin and enoxaparin on the viability of random-pattern dorsal skin flaps in rats. Distal partial necrosis is one of the most common complications in flap surgery, and identifying treatment strategies that may reduce this risk is of great importance. In this research, the potential effects of bemiparin and enoxaparin—both low-molecular-weight heparins—on flap vascularity and survival were evaluated, with a particular focus on the possible superiority of bemiparin. Materials and Methods: In this study, a total of 24 Sprague Dawley rats were randomized into three groups: a control group, an enoxaparin group (3.2 mg/kg, subcutaneous), and a bemiparin group (250 IU/kg, subcutaneous). Using the McFarlane model, 3×9 cm caudally based random-pattern dorsal skin flaps were elevated in all animals. While the control group received only saline, the enoxaparin and bemiparin groups were administered a preoperative loading dose followed by daily subcutaneous maintenance doses for seven days. On postoperative day seven, all rats were evaluated under general anesthesia and subsequently sacrificed. Macroscopic assessments of the flaps were performed, flap viability was quantified using radionuclide scintigraphy, and histopathological examinations were conducted to assess inflammation, neovascularization, and other parameters related to tissue viability. Findings: Flep viability was evaluated using digital planimetry, scintigraphic imaging, and histopathological assessment. Digital analysis demonstrated the highest rate of necrosis in the control group, whereas the lowest tissue loss was observed in the bemiparin group. The enoxaparin group showed a partial reduction in necrosis but remained less effective compared with bemiparin. Scintigraphic measurements revealed improved perfusion values in both low-molecular-weight heparin groups relative to the control group. Histopathologically, the bemiparin group exhibited lower inflammation, edema, and necrosis scores together with more pronounced neovascularization, while the enoxaparin group showed moderate improvement. Conclusion: The findings of this study indicate that low-molecular-weight heparins have the potential to reduce partial necrosis in random-pattern skin flaps. Bemiparin demonstrated a superior therapeutic profile, providing better preservation of perfusion and a more favorable histological response compared with enoxaparin. These results suggest that pharmacological support may contribute to improved surgical outcomes in flap procedures and highlight bemiparin as a promising agent for future experimental and clinical investigations.
Benzer Tezler
- Sıçan sırtında oluşturulan dorsal random paternli deri flebinde luteolin'in flep yaşayabilirliği ve iskemi-reperfüzyon hasarı üzerine olan etkilerinin araştırılması
Study of the effects of luteolin on i̇schaemia-reperfusion injury and flap viability in random patern dorsal skin flaps
MEHMET SÖNMEZ
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2013
Ankara ÜniversitesiPlastik Rekonstrüktif ve Estetik Cerrahi Ana Bilim Dalı
Yükleniyor...
- Sıçan sırtında oluşturulan random dolaşım paternli deri flebinde ranolazinin flep yaşayabilirliği üzerindeki etkisinin araştırılması
The effect of ranolazine on random pattern skin flap survival in rats
SEMİH ÖZTÜRK
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2021
Sağlık Bilimleri ÜniversitesiPlastik Rekonstrüktif ve Estetik Cerrahi Ana Bilim Dalı
Yükleniyor...
- İnce taneli sementasyon çeliklerinde sıcak şekil verme ve ısıl işleminin ostenit tane büyüklüğüne etkisi
Başlık çevirisi yok
MERAL ŞANLI
- Plazma arkı eldesi ve yüzey bölgesi modifikasyonunda kullanılabilirliği
Başlık çevirisi yok
ÖZKAN ÖZİPEKLİLER
- Üzüm sularının pastörizasyonu ve kontsantresi sırasında hidroksimetilfurfural oluşumu üzerinde bir araştırma
Başlık çevirisi yok
ŞERİFE ŞAHİN