İleri evre over kanseri hastalarında metformin ve statin kullanımının tedavi yanıtı ve prognoz üzerine etkisinin retrospektif değerlendirilmesi
Başlık çevirisi mevcut değil.
- Tez No: 990932
- Danışmanlar: PROF. DR. FEYYAZ ÖZDEMİR
- Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
- Konular: İç Hastalıkları, Internal diseases
- Anahtar Kelimeler: İleri Evre Over Kanseri, Metformin, Statin, Diyabet, Hiperlipidemi, Advanced-stage ovarian cancer, Metformin, Statin, Diabetes, Hyperlipidemia
- Yıl: 2025
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Karadeniz Teknik Üniversitesi
- Enstitü: Tıp Fakültesi
- Ana Bilim Dalı: İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Amaç: İleri evre over kanseri hastalarında metformin ve statin kullanımının tedavi yanıtı, progresyonsuz sağkalım ve genel sağkalım üzerine etkilerini retrospektif olarak değerlendirmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem: Bu retrospektif çalışmada, Karadeniz Teknik Üniversitesi Tıp Fakültesi Tıbbi Onkoloji Polikliniği'ne Ocak 2015–Aralık 2024 arasında başvuran 309 ileri evre epitelyal over kanseri (FIGO evre III–IV) hastası incelendi. Hastane bilgi sisteminden metformin ve statin (atorvastatin, rosuvastatin, pitavastatin) kullanan hastalar belirlenerek demografik veriler, tanı zamanı, tedavi özellikleri, diyabetes mellitus (DM) ve hiperlipidemi öyküsü, metastaz durumu, laboratuvar parametreleri ve tedavi yanıtı değerlendirildi. İstatistiksel analizlerde IBM SPSS 26.0 kullanıldı ve p<0,05 anlamlı kabul edildi. Bulgular: Hastaların yaş ortalaması 60,4 ± 12,3 yıl (22–90) idi. %26,9'unda DM, %19,1'inde over kanseri tanısı öncesi, %7,8'inde over kanseri tanısı sonrası DM saptandı. Tanı öncesi DM varlığı hem genel sağkalım hem progresyonsuz sağkalım açısından olumsuzdu (p<0,001 ve p=0,011) ve progresyon riskini artıran bağımsız bir faktör olarak bulundu (HR=1,672; p=0,006). Over kanseri tanısı öncesi hiperlipidemi tanısı alan hastaların tanı almayanlara göre genel sağkalımı kısaltmakla birlikte (38,6 / 39,6 ay, p<0,001) ölüm riskine anlamlı etkisi olmadı (HR=1,11; p=0,486). Tanı sonrası metformin kullanımı, genel sağkalımı anlamlı şekilde uzattı ve ölüm riskini %74 oranında azalttı (HR=0,262; p<0,001). Over kanseri tanısı sonrası metformin alan hastaların almayanlara göre progresyonsuz sağkalım anlamlı şekilde daha uzundu (47,3 ay / 38,6 ay, p=0,002). Metformin kullananlarda kullanmayanlara göre tam yanıt oranı iki kat daha yüksekti (%34,8 / %17,3; p=0,001), bu da ilacın kemoterapiye duyarlılığı artırabileceğini düşündürdü. Statin kullanımı da kullanmayanlara göre genel sağkalımı anlamlı biçimde uzattı (73,3 / 39,8 ay; HR=0,324; p<0,001). Ancak progresyonsuz sağkalım üzerine etkisi istatistiksel olarak anlamlı değildi (p=0,250). Tanı öncesi statin kullanımı ise sağkalım üzerinde belirgin fark oluşturmadı. Hastaların %60,5'inde hipertansiyon, %26,9'unda diyabetes mellitus ve %23,3'ünde kalp hastalığı mevcuttu ve ek hastalıkların dağılımı literatürle uyumlu bulundu. Hastaların %81,9'u tanı anında metastatikti. En sık metastaz yerleri sırasıyla lenf iii nodları (%29,6), karaciğer (%10,7) ve akciğer (%9,4) olarak saptandı. Hastaların %55'inde peritoneal karsinomatozis, %47,7'sinde plevral efüzyon veya asit mevcuttu. Sonuç: Diyabetes mellitus, ileri evre over kanserinde olumsuz prognostik faktör olarak öne çıkarken, metformin kullanımı, hastaların genel ve progresyonsuz sağkalımını anlamlı düzeyde uzattı ve kemoterapiye yanıt oranlarını iki katına çıkardı. Bu bulgu, metforminin yalnızca metabolik bir ajan değil, aynı zamanda potansiyel bir antitümör ve kemoterapi duyarlılığını artırıcı tedavi bileşeni olabileceğini gösterdi. Statin kullanımı da genel sağkalımı belirgin biçimde uzattı ancak progresyonsuz sağkalım üzerindeki etkisi istatistiksel olarak anlamlı değildi. Sonuç olarak bu çalışma metformin ve statinlerin ileri evre over kanseri tedavisinde destekleyici ajanlar olarak klinik değere sahip olabileceğini, ancak bu etkinin kesinleştirilebilmesi için prospektif, çok merkezli ve randomize klinik çalışmalara ihtiyaç olduğunu vurgulamaktadır.
Özet (Çeviri)
Objective: We aimed to retrospectively evaluate the effects of metformin and statin use on treatment response, progression-free survival (PFS), and overall survival (OS) in patients with advanced-stage epithelial ovarian cancer. Materials and Methods: In this retrospective study, 309 patients with advanced-stage epithelial ovarian cancer (FIGO stage III–IV) who were admitted to the Medical Oncology Clinic of Karadeniz Technical University Faculty of Medicine between January 2015 and December 2024 were analyzed. Patients who used metformin and statins (atorvastatin, rosuvastatin, pitavastatin) were identified through the hospital information system. Demographic characteristics, time of diagnosis, treatment details, history of diabetes mellitus (DM) and hyperlipidemia, metastatic status, laboratory parameters, and treatment response were evaluated. Statistical analyses were performed using IBM SPSS version 26.0, and a p-value of <0.05 was considered statistically significant. Results: The mean age of the patients was 60.4 ± 12.3 years (range 22–90). DM was present in 26.9% of patients, with 19.1% diagnosed before and 7.8% after the ovarian cancer diagnosis. The presence of pre-diagnosis DM was associated with poorer overall survival (OS) and progression-free survival (PFS) (p<0.001 and p=0.011, respectively) and was identified as an independent risk factor for disease progression (HR = 1.672; p = 0.006). Patients with a diagnosis of hyperlipidemia prior to ovarian cancer showed a shorter overall survival compared with those without hyperlipidemia (38.6 / 39.6 months; p<0.001), although the effect on mortality risk was not statistically significant (HR = 1.11; p = 0.486). Post-diagnosis metformin use significantly prolonged overall survival and reduced the risk of death by 74% (HR = 0.262; p<0.001). Patients who received metformin after the diagnosis of ovarian cancer also demonstrated a significantly longer progression-free survival compared with non-users (47.3 / 38.6 months; p = 0.002). The complete response rate was twice as high in metformin users compared with non-users (34.8% / 17.3%; p = 0.001), suggesting that metformin may enhance chemotherapy sensitivity. Similarly, statin use after diagnosis was associated with a significantly longer overall survival compared v with non-use (73.3 / 39.8 months; HR = 0.324; p<0.001), though its effect on progression-free survival was not statistically significant (p = 0.250). Statin use prior to diagnosis did not significantly affect survival outcomes. Among the patients, 60.5% had hypertension, 26.9% had diabetes mellitus, and 23.3% had heart disease; the distribution of comorbidities was consistent with previous literature. At diagnosis, 81.9% of the patients had metastatic disease. The most common sites of metastasis were lymph nodes (29.6%), liver (10.7%), and lungs (9.4%). Peritoneal carcinomatosis was observed in 55% of patients, and pleural effusion or ascites in 47.7%. Conclusion: While diabetes mellitus emerged as an adverse prognostic factor in advanced-stage ovarian cancer, metformin use was significantly associated with improved overall and progression-free survival, as well as a twofold increase in chemotherapy response rates. This finding suggests that metformin may act not only as a metabolic agent but also as a potential antitumor and chemosensitizing therapeutic component. Similarly, statin use was associated with a marked improvement in overall survival, although its effect on progression-free survival did not reach statistical significance. In conclusion, this study highlights the potential clinical value of metformin and statins as adjunctive agents in the treatment of advanced ovarian cancer; however, prospective, multicenter, and randomized clinical trials are warranted to confirm these effects.
Benzer Tezler
- İleri evre over kanseri hastalarında bevacizumab etkinliğinin retrospektif değerlendirilmesi
Retrospective evaluation of the efficacy of bevacizumab in advanced stage ovarian cancer patients
MÜMİN ŞENTÜRK
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2024
İç HastalıklarıBursa Uludağ Üniversitesiİç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
PROF. DR. TÜRKKAN EVRENSEL
- İleri evre epitelyal over kanseri hastalarında preoperatif trombosit/ lenfosit oranı ve nötrofil/lenfosit oranının rezidüel tümör varlığı ile ilişkisi
Başlık çevirisi yok
PELİN YILDIRIM
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2026
Kadın Hastalıkları ve DoğumSağlık Bilimleri ÜniversitesiKadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. DİLEK YÜKSEL
- Neoadjuvan sistemik kemoterapi alan ileri evre over kanseri hastalarında sıcak kemoterapi (HİPEK) yapılan ve yapılmayanların hastalıksız sağkalım, toplam sağkalım ve komplikasyonlar açısından kıyaslanması
Comparison of disease-free survival, overall survival, and complications in advanced ovarian cancer patients receiving neoadjuvant systemic chemotherapy with or without hyperthermic intraperitoneal chemotherapy (HIPEC)
DİLAN KARAKUŞ DURAK
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2025
Kadın Hastalıkları ve Doğumİstanbul ÜniversitesiKadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
PROF. DR. SAMET TOPUZ
- İleri evre epitelyal over/tuba/periton kanserinde maksimal sitoredüksiyon sonrası kemoterapi doz modifikasyonu ve/veya koloni stimüle edici faktör kullanımının sağkalıma etkisi
Survival effect of chemotherapy dose modification and/or colony stimulating factor use in maximal cytoreductive surgery for advanced stage epithelial ovarian/tuba/ peritoneum cancers
TUĞBA KOÇ
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2022
Kadın Hastalıkları ve DoğumSağlık Bilimleri ÜniversitesiKadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. FULYA KAYIKÇIOĞLU
- İleri evre over kanserinde primer sitoredüktif cerrahi öncesi sistemik inflamatuar belirteçlerin komplet sitoredüksiyon başarısını öngörmedeki rolü
The role of systemic inflammatory markers in predicting complete cytoreduction success before primary cytoreductive surgery in advanced ovarian cancer
MEHMET ETA YAZMACI
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2025
Kadın Hastalıkları ve DoğumMersin ÜniversitesiKadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. ŞEVKİ GÖKSUN GÖKULU